Η καταγωγή του δικέφαλου αετού

ΔΙΑΒΑΖΩ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ "ΑΠΟΣΤΟΛΗ":
Η καταγωγή του δικέφαλου αετού

Το βασικό σύμβολο της κρατικής εκκλησίας, ο δικέφαλος αετός, δεν είναι εφεύρεση του ρωμαικού κράτους, αλλά ένα διαχρονικό εξουσιαστικό σύμβολο. Το φλάμπουρο αυτό, απεικονίζεται στις φωτογραφίες των μελών της συνόδου της ανατολικής καθολικής εκκλησίας, ενώ κυματίζει και σε ναούς όλης της επικράτειας.

Πιστεύουν ότι πρόκειται για τη σημαία της εκκλησίας τους, και θεωρείται το σύμβολο της "βυζαντινής" αυτοκρατορίας. Ωστόσο το τέρας αυτό δεν υπήρξε ποτέ σύμβολο του ανατολικού ρωμαικού κράτους.

Ο δικέφαλος αετός πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους Σουμέριους, ως σύμβολο του φτερωτού θεού Νινουρτά. Στη συνέχεια πέρασε στους Χετταίους, από τον πολιτισμό των οποίων έχουν σωθεί πέτρινα ανάγλυφα που απεικονίζουν δικέφαλους αετούς, ενώ μοιάζει και με τον Gandaberunda στη Νότια Ινδία.

Στην ελληνική μυθολογία εμφανίζεται με το πέταγμα των δύο αετών του Δία που του έδειξαν ότι οι Δελφοί είναι το κέντρο της γης.

Το μυθικό πλάσμα συνέχισε να αποτελεί τόσο διακοσμητικό μοτίβο, όσο και μέρος διηγήσεων και παραδόσεων σε διάφορες περιοχές της Μέσης Ανατολής- από το Ιράν και την Αρμενία ως τη Μικρά Ασία. Στην Παφλαγονία συγκεκριμένα επιβίωσε ο μύθος του τεράστιου δικέφαλου αετού χάγκα.

Μια παραλλαγή του δικέφαλου αετού υπήρξε σύμβολο υπέρτατης δύναμης για τους Μυκηναίους και τους Σπαρτιάτες (όπου βρέθηκαν δίδυμοι αετοί να στολίζουν χρυσά κοσμήματα και πόρπες από ελεφαντόδοντο), αλλά και τους Βαβυλώνιους.

Ο δικέφαλος κοσμούσε την στέψη του Σελτζούκου βασιλέα στην Μοσούλη ήδη από 1058 και από εκεί έγινε έμβλημα του Σουλτανάτου των Ρωμαίων.

Τον δικέφαλο, δεν άργησαν να τον κληρομήσουν και οι Τουρκομάνοι της Ανατολίας τον 13ο αιώνα. Τέλος εμφανίζεται σε μουσουλμανικά νομίσματα του Χαλίφη Νασρεντίν (Μαχμούντ μπιν Μοχάμαντ) όπου στην άλλη πλευρά βρίσκεται το "μαγκέν νταβίντ" (ή αλλιώς το άστρο του Δαυίδ).

Στην Νέα Ρώμη ο δικέφαλος αετός εμφανίζεται και γίνεται γνωστός κατά την εποχή των Κομνηνών. Η χρήση του δικέφαλου όμως γενικεύτηκε μετά το 1204, όταν τον χρησιμοποίησαν οι Λάσκαρεις και αργότερα οι Παλαιολόγοι, μετά την τέταρτη Σταυροφορία και την επαφή με την πλούσια εραλδική παράδοση της Δύσης.

Τον δανείστηκαν οι σταυροφόροι, ενώ έγινε γνωστός ως αυτοκρατορικό σύμβολο της Ρωσίας των τσάρων και της Αυστρίας των Αψβούργων. Τα δυο κεφάλια του αετού ερμηνεύονται συνήθως σαν έκφραση της διπλή φύσης ή της δυσυπόστατης ισχύος αυτών που τον χρησιμοποιούν, αλλά και σαν υπέρτατη έκφραση κυριαρχίας και δύναμης.

Μασονία: Η σκοτσέζικη ελευθερο-μασονική στοά χρησιμοποιεί εδώ και χρόνια τον χρυσό δικέφαλο σε πορφυρό φόντο για να συμβολίσει την ένωση του θηλυκού και του αρσενικού ενώ εικάζεται πως έχει και αλχημιστική προέλευση.

Λιγότερο γνωστή είναι και η παρουσία στον θυρεό της μεσαιωνικής Αρμενίας, όπου και έμεινε για 600 χρόνια από τον 3ο έως τον 9ο αιώνα και καθιερώθηκε από την δυναστεία των Αρσακιδών.

Στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, ο δικέφαλος αετός χρησιμοποιήθηκε από την Μεραρχία SS Skadenberg την οποίαν επάνδρωσαν Αλβανοί εθελοντές. Σύμφωνα μάλιστα με Σέρβους ιστορικούς ήταν αυτή η μεραρχία (ή βοσνιακή Hadzar) που επιφορτίσθηκε την εκκαθάριση του Εβραϊκού στοιχείου της Θεσσαλονίκης.
(Πληροφορίες από χairete.blogspot.gr, el.wikipedia.org, tovima.gr, diakonima.gr)
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=258050921412065&id=100016214779492

ΝΕΟ ΣΧΟΛΙΟ:
Ioannis Kyriakides 
Και αυτο το ειδωλολατρικο συμβολο εγινε σημαια,
που ειναι αναρτημενη σε ολες τις εκκλησιες;
https://www.facebook.com/panagiotis.michalopoulos1/posts/1845200132209324

Είχε και περιστέρι η Πεντηκοστή; Τι μαλακισμένες εικόνες ποστάρετε, ρε;

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Jenny Eugenia Parashakis
23 λεπτά πριν
(Είναι στην περιοχή Αδελαΐδα, Αυστραλία)

Σχολιάζω:

Panagiotis Michalopoulos
Είχε και περιστέρι η Πεντηκοστή; 
Τι μαλακισμένες εικόνες ποστάρετε, ρε;
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10216358706618182&set=pcb.10216358708098219&type=3&theater

ΝΕΟ ΣΧΟΛΙΟ:
Γιώργος Ρόκκας 
Από την προιστορική εποχή προέρχονται κάποιες παραστάσεις που δείχνουν ότι το περιστέρι είχε κάποια θρησκευτική σημασία ειδικά στον Μινωικό και Μυκηναϊκό πολιτισμό...
Η κατάχρηση της απεικόνισης που δήθεν συμβολίζει το άγιο Πνεύμα δεν είναι τυχαία, αλλά είναι ένα ακόμη παγανιστικό κατάλοιπο (?) …. 
(Περισότερα στο περιοδικό «Επιστολή» στο μέλλον)
https://www.facebook.com/panagiotis.michalopoulos1/posts/1799309800131691

Συγκρίνατε… Ήταν η πρώτη Εκκλησία, η Αποστολική, ίδια -έστω και σε κάτι μικρό, με τη σημερινή; 1. Ήταν Εκκλησία Α.Ε., με εμπόριο λειψάνων και μυστηρίων; 2. Με Δεσποτάδες -«διαδόχους» των Αποστόλων, χρυσοστόλιστους; 3. Με ιερείς χανουμάκια της Δεσποτοκρατίας, επαγγελματίες, δημόσιους υπάλληλους με μισθό και με τυχερά; 4. Με ύμνους, αγιογραφίες, γιορτές και πανηγύρια, βασισμένα όχι στο λόγο του θεού αλλά στο παράλογο ενός πορνό «ευαγγελίου» ενός τάχα Ιακώβου;

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Πράξ.β:41-47 
Εκείνοι λοιπόν μετά χαράς δεχθέντες τον λόγον αυτού εβαπτίσθησαν, και προσετέθησαν εν εκείνη τη ημέρα έως τρεις χιλιάδες ψυχαί. 
Και ενέμενον εν τη διδαχή των αποστόλων και εν τη κοινωνία και εν τη κλάσει του άρτου και εν ταις προσευχαίς. 
Κατέλαβε δε πάσαν ψυχήν φόβος, και πολλά τεράστια και σημεία εγίνοντο διά των αποστόλων. 
Και πάντες οι πιστεύοντες ήσαν ομού και είχον τα πάντα κοινά, και τα κτήματα και τα υπάρχοντα αυτών επώλουν και διεμοίραζον αυτά εις πάντας, καθ' ην έκαστος είχε χρείαν. 
Και καθ' ημέραν εμμένοντες ομοθυμαδόν εν τω ιερώ και κόπτοντες τον άρτον κατ' οίκους, μετελάμβανον την τροφήν εν αγαλλιάσει και απλότητι καρδίας, δοξολογούντες τον Θεόν και ευρίσκοντες χάριν ενώπιον όλου του λαού. 
Ο δε Κύριος προσέθετε καθ' ημέραν εις την εκκλησίαν τους σωζομένους.

Ο γέροντας Παΐσιος, είναι η μεγαλύτερη αξία της ορθοδοξίας μας, ως ποιο ανώτερος και πιο αλάθητος και από αυτές ακόμα τις Οικουμενικές Συνόδους. Τίποτε από ό,τι είπε δεν ήταν ψεύτικο, λανθασμένο, πλανεμένο. Γι αυτό και όποιος τολμά να τον αμφισβητήσει -έστω και σε κάτι το ελάχιστο, τότε δίκαια αφορίζεται αμέσως από τους οπαδούς του γέροντα, και καταδικάζεται πάραυτα, στον δια λιθοβολισμού θάνατο!

Διαβάζω:

Ρωτάμε: Ποιες παραδόσεις έχει διασώσει η αλάθητη εκκλησία; Και μας απαντούν : «Τις αποστολικές παραδόσεις».
«... Γνώρισμα ειδικόν και απαραίτητον γνήσιας και αναλλοιώτου Παραδόσεως», γράφει ο "Ανδρούτσος, «είναι ότι προέρχεται παρά των 'Αποστόλων αυτών...» . Του αποστολικού τούτου χαρακτήρος αντέχεται ισχυρώς η Ορθόδοξος Εκκλησία, απαναινομένη πάσαν καινοτομίαν και νεωτερισμόν, πολυειδώς δε προφέρουσα την δόξαν ότι «τα πάντα είληπται παρά των Αποστόλων, αι τε δια γραφής και δια λόγου παραδόσεις δια των πατέρων αφίκοντο μέχρις ημών»

Ο όρος όμως «αλάθητο της Εκκλησίας» σημαίνει ότι η καθεμία από τις επτά Οικουμενικές Συνόδους δεν έσφαλε σε τίποτε απολύτως, επειδή και σε μία μόνη περίπτωση αν έσφαλαν, τότε φυσικά το αλάθητο της Εκκλησίας δεν μπορεί να υποστηριχτεί σοβαρά.

Εδώ θα αρκεστούμε να παρουσιάσουμε μία τέτοια περίπτωση κατά την οποία η Πενθέκτη εν Τρούλλω Οικουμενική Σύνοδος, 692 μ.Χ. πλανήθηκε, επικυρώνοντας και επιβάλλοντας 85 κανόνες μολονότι οι κανόνες αυτοί δεν παραδόθηκαν από τους αποστόλους. Είναι οι αυτοκαλούμενοι «Κανόνες των Αγίων Αποστόλων» για τους όποιους θ’ αφήσουμε να μας μιλήσει ο καθ. I. Καρμίρης:

«Οι λεγόμενοι «Κανόνες των Αγίων Αποστόλων» δεν είναι όπως πίστευαν μέχρι της ιστ' εκατονταετηρίδας, γνήσιο έργο των Αποστόλων, οπότε και θα περιελαμβάνοντο στον κανόνα των βιβλίων της Καινής Διαθήκης, αλλά ανήκουν σε αρχαία ψευδεπίγραφη κανονική συλλογή . . . Πάντως λόγω της αρχαιότητος και της μεγάλης αξίας αυτών, και της επικύρωσης από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, απέκτησαν οι λεγόμενοι Αποστολικοί Κανόνες κύρος οικουμενικό και υποχρεωτικό, όπερ αναγνωρίστηκαν από εμάς και όλα τα Ελληνικά Συντάγματα».

Εδώ όμως γίνεται φανερόν ότι η υποστήριξη αλάθητου της Εκκλησίας, δηλαδή των Οικουμενικών Συνόδων, προσκρούει σε αντιθέσεις. Εφόσον κατά τον Ανδρούτσο, «Γνώρισμα απαραίτητο γνήσιας και αναλλοίωτης παράδοσης είναι ότι προέρχεται από τους αποστόλους» αυτό φυσικά σημαίνει ότι και η Παράδοση των 85 αποστολικών Κανόνων πρέπει, κατά τον ίδιο συγγραφέα, να θεωρηθεί γνήσια και αναλλοίωτη σαν προερχομένη από τους αποστόλους.
Μολαταύτα ο Καρμίρης, καθώς και όλοι οι νεότεροι κριτικοί των κειμένων, συμφωνεί ότι «οι λεγόμενοι Κανόνες των «Αγίων Αποστόλων» δεν είναι έργο γνήσιο των αποστόλων, και συνεπώς δεν είναι γνήσια και αναλλοίωτη παράδοση.

Ένα λοιπόν από τα δύο: Ή οι 85 Αποστολικοί Κανόνες, είναι έργο των Αποστόλων και συνεπώς καλώς επικυρώθηκαν από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο ή δεν είναι γνήσιο έργο των Αποστόλων οπότε η Πενθέκτη Σύνοδος πλανήθηκε προσδίδοντας στους κανόνες αυτούς κύρος οικουμενικό και υποχρεωτικό.

Λίγες μέρες έμειναν μέχρι τα… «Ηλιούγεννα»!

Γιώργος Ρόκκας
7 ώρες πριν
Σε κείμενα του περιοδικού "Χρυσή Αυγή", οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες επιχειρούν να συσχετίσουν τον Χριστό με τον Απόλλωνα τον Διόνυσο και τον Μίθρα, αυτό δηλαδή που η καθεστωτική εκκλησία έκανε αιώνες πριν, όταν τοποθέτησε την γέννηση του Ιησού την ημερομηνία που γιορτάζονταν τα "ηλιούγεννα".
Μια ξαναζεσταμένη συνταγή πανθρησκείας που περιλαμβάνει παγανισμό, βουδισμό, θεοσοφία, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και ολίγον από "χριστιανισμό", όταν δεν τον βρίζουν για "την καταστροφή που έκανε στον πολιτισμό μας"..Ολως τυχαίως, τα ηλιοστάσια εορτάζονται με λαμπρότητα και από τους Μασώνους..

Eίναι γνωστό ότι η καθεστωτική εκκλησία τοποθέτησε την γέννηση του Ιησού την ημερομηνία που γιορτάζονταν τα "ηλιούγεννα". Στα πιο κάτω κείμενα οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες αποκαλύπτουν το "μπαστάρδεμα" και επιχειρούν να συσχετίσουν τον Χριστό με τον Απόλλωνα τον Διόνυσο και τον Μίθρα, αυτό δηλαδή που οι καθολικοί έκαναν αιώνες πριν.
Μια ξαναζεσταμένη συνταγή πανθρησκείας που περιλαμβάνει παγανισμό, βουδισμό, θεοσοφία, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και ολίγον από "χριστιανισμό", όταν δεν τον βρίζουν για "την καταστροφή που έκανε στον πολιτισμό μας"..Ολως τυχαίως, τα ηλιοστάσια εορτάζονται με λαμπρότητα και από τους Μασώνους..

Απο το περιοδικό "Χρυσή Αυγή" :
"..Ο «Κύκλος της Φωτιάς» είναι ακόμη Ζωντανός!
Η αθάνατη Γιορτή των Γενεθλίων του Ανικήτου Ηλίου. Και εμείς εξωμότες της πολιτικής των διαχειριστών και των εμπόρων των ιδεών, υπερασπιστές της παράδοσης, τελευταίοι πιστοί σε έναν κόσμο, που οδηγείται στην αθεΐα και...διαλέγει σαν είδωλό του τον φρικτό Μολώχ, νοιώθουμε παντοδύναμο μέσα μας, τις άγιες αυτές ημέρες, το κάλεσμα της Φυλετικής ψυχής, το κάλεσμα του Αήττητου  Ηλίου.
Στην μεταπολεμική εποχή της υλοκρατίας που ζει η τωρινή ανθρωπότητα, βυθισμένη στην δίνη της κερδοσκοπίας του συμφέροντος και της ισοπεδωτικής διεθνοποίησης, οι γιορτές αυτές κρατούν το υπολειπόμενο μυστικό νόημα της ύπαρξης, και πέρα από την εμπορευματοποίησή τους διατηρούν άσβεστη μια σπίθα μαγείας, θρησκευτικής μέθεξης και εσωτερικής χαράς. Οι ψίθυροι του αρχέγονου παρελθόντος μένουν ασίγαστοι, άσχετα από τον επαχθή υλιστικό τρόπο της προκατ-πλαστικοποιημένης εποχής μας, κι ακόμα ο Άνθρωπος νοιώθει πως αναζητάει την επαφή με το κοσμικό Ένα, πηγή της Αρμονίας, της Υγείας και της Ομορφιάς. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος αποφάσισε να εγκαταστήσει τις Χριστιανικές γιορτές στις ίδιες περίπου ημέρες με τις πανάρχαιες παγανιστικές γιορτές των προγόνων μας, εξυπηρέτησε (μάλλον ακούσια) την επιβίωση της ψυχικής ακεραιότητας της Φυλής. Ήδη η λαίλαπα είχε αφανίσει με λύσσα και μισαλλοδοξία πάμπολλα στοιχεία του Ελληνικού Πολιτισμού, γκρεμίζοντας τους Αρχαίους Θεούς από τα βάθρα τους και ξεκληρίζοντας τους πιστούς. Όμως καμμία απειλή, καμμία συνωμοσία ή άθλια σκοπιμότητα οποιουδήποτε μισανθρώπου δεν στάθηκε ικανή να ξεριζώσει το μύχιο και τρίσβαθο ρεύμα της Ιερής Παράδοσης. Ο Χριστός σαν άλλος Απόλλωνας αναδύθηκε μέσα από το σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου. Ο Χριστός, Φοίβος και Μίθρας μαζί ενσαρκώνεται στην Γη, για να διώξει το σκοτάδι και το κακό μακριά από τους ανθρώπους. Αλεξίκακος και ιατρός, εξορκιστής των Δαιμόνων και φύλακας των παιδιών, φωτοβόλος Υιός του Μεγάλου Πατέρα προστάτη. Του Πατέρα που παίρνει στην χριστιανική εικονογραφία την μορφή του Διός-Βόταν.

Το φωτοβόλο βρέφος της φάτνης (που συμβολίζει την φυσική απλότητα και καθαρότητα) κατέρχεται από τον ουρανό, σαν ενσαρκωμένη Ηλιακή Δύναμη, τις ίδιες μέρες που ο πλανήτης φθάνει και ξεπερνάει το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τότε, που η νύχτα φθάνει στο ύπατο σημείο της κι αμέσως αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση της στο ολόχρυσο φως της ημέρας. Όταν ο Ήλιος ξαναγεννιέται και ζειδωρεί την πλάση ολάκερη. Για μια ακόμη φορά, ο Προστάτης του Ωραίου και του Αγαθού, ο Αχούρα Μάζδα, καταβάλλει τον βέβηλο και σκοτεινό Αριμάν, στέλνοντας ανάμεσα στους Αρίους τον Μίθρα-Χριστό. Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθιέρωση των Χριτουγέννων (που μέχρι και τον 4ο μ.Χ. αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνεια) στις ημέρες της πανάρχαιης Yule (Julletinde-Jullfest), της μεγάλης γιορτής των ΠρωτοΑρίων, που επέζησε στον βορειοευρωπαϊκό χώρο, τιμώντας με πολυποίκιλους τρόπους στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο τα γενέθλια του Ήλιου.

Ο ενσαρκωμένος Ήλιος-Χριστός, νεώτερη όψη του Απόλλωνα, του Διονύσου, του Μίθρα, εμφανίζεται στον κόσμο σταλμένος από τον Ένα, τον Ύψιστο Θεό Πατέρα του κόσμου, Δία, Βόταν, Αχούρα Μάζδα, για να προσφέρει την ευλογία του στους λάτρεις του Ουράνιου και να συντρίψει τις δαιμονικές λεγεώνες του σκότους και του ψύχους. Θεραπευτής, Διδάσκαλος, Μουσηγέτης, φορέας της συγχώρεσης και δαιμονοκτόνος, εμφανίζεται ο Χριστός, Άδωνις και Balder μαζί, Διόνυσος Ελευθερεύς και Σωτήρ. Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τα γενέθλια του Ανίκητου Ηλίου, του ενσαρκωμένου Θείου Λόγου, του Λατρευτού παιδιού του Υψίστου. Ολόκληρη η Φύση καλοσωρίζει τον ερχομό του κι οι Λαοί μας ξεσπούν σε ξεφάντωμα.

Το Έλατο των Χριτουγέννων, θαυματό κατάλοιπο της πανάρχαιης φυσιοδενδρολατρείας, στολίζεται με χίλιες λάμψεις, όντας μια εικόνα της Φύσης που πανηγυρίζει για τον ξαναγεννημό Εκείνου. Το Έλατο, αύρα των βουνών, εικόνα της αρχέγονης πρωτοπατρίδας κι «άλλο εγώ» της ιερής φηγού, στέκει δίπλα μας όπως περήφανο κατανίκησε το κοσμικό ψύχος και την πτώση του μαρασμού, σημαίνει σαν βέλος τον δρόμο προς τον ουρανό και λάμπει, ακτινοβολώντας τις Δυνάμεις του Φωτός και της Ζωής, αιώνιο σύμβολο της μυστικής Ygdrasil.

Ο Ήλιος γεννάται σαν Σωτήρ, Σμινθεύς και Διόνυσος και προσφέρει σʼ όλους τα δώρα του κι όλοι χαρίζουν στους οικείους τους και τους γείτονες δώρα, σφυρηλατώντας την άρρηκτη αλυσίδα του αίματος και της κοινότητας. Στολίδια, γλυκίσματα, φροντισμένα τροφεία κι άφθονα μαγικά φυτά στήνουν ένα χαρμόσυνο σκηνικό. Όπως χιλιάδες χρόνια πριν, στα μικρά ή κατʼ αγρούς Διονύσια και τα Λήναια, στις ανάλογες μέρες. Με συντροφικότητα, συγγνώμη, όνειρα, ευχές και υλικές προσφορές, οι Άνθρωποι γιορτάζουν τα Γενέθλια του Ανίκητου Ήλιου-Χριστού και τα Θεοφάνεια, την γενέθλια γιορτή του Φωτός.

Οι καλικάντζαροι της παράδοσης, τα δύσμορφα μικρά δαιμόνια, που πριονίζουν το δέντρο της γης, στοιχειακά πλάσματα ανάλογα των τευτονικών Trolls, χάνονται στο φως του ενσαρκωμένου Ήλιου κι έτσι ο κορμός της μελίας Ygdrasil, που στηρίζει τον κόσμο, όλη η ίδια η Φύση, δέχεται την Ουράνια ευλογία και συνεχίζει την Άνοδο στον δρόμο της εξέλιξης.

Ακριβώς όπως στο Θερινό Ηλιοστάσιο (Sonnen-wende, Midsommer των Βορείων) ανάβουν οι φωτιές τʼ Αγιαννιού και έρχεται ο Κλήδονας, καθώς οι πυρές καίνε σʼ όλη την Ευρώπη κι όπου υπάρχει Λευκός Άνθρωπος, έτσι Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και Θεοφάνεια στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο σημασιοδοτούν την επάνοδο του Χριστού, ενσαρκωμένου παιδιού του Υψίστου. Ο Χριστός-Sol invictus κατέρχεται στους Ανθρώπους για να τους βοηθήσει στον αγώνα της Ανόδου. Ο φυλετικός ανθρωπισμός ανθοφορεί, τα παιδιά, βλαστάρια και συνέχεια της ράτσας, γίνονται αντικείμενο ξέχωρης φροντίδας και τιμής, δώρα και στοργή προσφέρονται στους αναξιοπαθούντες, τα άτυχα μέλη της κοινότητας. Η μυθικοσυμβολική μορφή του Αγίου Βασίλη – Sant Nicklauss, που μοιράζει σʼ όλους καλοκάγαθος προσφορές, σκορπάει χαρά στον παιδόκοσμο. Μορφή γεννημένη και θρεμμένη από το φυλετικό ασυνείδητο των Αρίων κι επενδεδυμένη ιστορικές ταυτότητες.

Το πιο μεγάλο καυσόξυλο ανάβει στην εστία (γνωστό σαν μαμμή και μπάμπω), ακτινοβολώντας φως και θέρμη, εικόνα μικροσκοπική του ξαναγεννημένου Ήλιου. Οι Ιερείς ευλογούν τα νερά, το νερό μʼ αλάτι ξορκίζει τα ξωτικά απʼ τα σπίτια των χωρικών και μαζί μʼ όλα αυτά το καράβι των Χριστουγέννων ξαναζωντανεύει τις αρχέγονες μνήμες του Ποσειδεώνα μήνα, χαρισμένο στον γαιοσείστη δαιμονομάχο Θεό των Νερών. Οι λιτανείας, όπου χιλιάδες κεριά και λαμπάδες ανάβονται, ξυπνούν κάτι από τα Δελφικά Δαδαφόρια, ο Διόσθυος μήνας των Σπαρτιατών ξαναζεί κι ακόμα η Ήρα-Freya χαμογελάει στα Ουράνια, καθώς η οικογενειακή-συζυγική αγάπη ανθεί και ευωδιάζει τούτες τις μέρες, ζωντανεύοντας τα προγονικά Γαμήλια.
Αυτή είναι η μυστική, μύχια ψυχική εμπειρία που ξυπνάει στα βάθη της καρδιάς μας η γιορταστική περίοδος του χειμώνα.
Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου. Κι εμείς, οι εξωμότες της πληροφορικής, τελευταίοι πιστοί σʼ ένα κόσμο που οδηγείται στην Αθεΐα και διαλέγει είδωλό του τον φριχτό σημιτικό Μολώχ, νοιώθουμε μέσα μας παντοδύναμα τα λόγια του Εθνικού Βάρδου:
Η Γη μας, Γη των άφθαρτων αερικών κι ειδώλων
Πασίχαρος κι υπέρτατος Θεός μας είνʼ ο Απόλλων

Ακόμα από το ναζιστικό περιοδικό "Αντεπίθεση":
"...DIES NATALIS SOLIS INVICTI
21η Δεκεμβρίου. Η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Μια Νέα ροδοδάκτυλη Αυγή θα ανατείλλει. Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου.

Οι γιορτινές ημέρες για τον Χριστιανισμο, συνάμα και για την Λευκή Φυλή, είναι ημέρες χαράς,αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, όμως σηματοδοτούν και τον απολογισμό έργων, του έτους που φεύγει και ορισμός στόχων για μια καινούργια αρχή! Σε μια κοινωνία παρηκμασμένη,βυθισμένη σε μια αδηφάγα υπερκαταναλωτική μανία, που η άκρατη κερδοσκοπία, ο ατομικισμός και η ωφελιμιστική ευδαιμονία αποτελούν στοιχεία του κυρίαρχου αστικού πολιτισμού, οι γιορτές αυτές κρατούν άσβεστη την φλόγα μιας ανώτερης, εσωτερικής χαράς και ευεξίας,την πίστη στο αιώνιο μυστικό της Ζωής.

Πάρα τις προσπάθειες αιώνων, να εξαλειφθεί η Πίστη στην αρχέγονη λατρεία της Φύσης, είχε σαν αποτέλεσμα να διατηρηθεί αναλλοίωτο το πνεύμα της ίδιας της Φυλετικής Ψυχής. "Η αρχαία ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη ο Μέγας Παν δεν πέθανεν,όχι ο Παν δεν πεθαίνει!¨

Με τα μοναδικά αυτά λόγια του ποιητή, εμείς οι τελευταίοι πιστοί, μιας λάμψης που ποτέ δεν έσβησε,φορείς μιας μυστικής κοινωνίας Αρίστων, ιεροφάντες στο Άδυτο της Ιερής Παράδοσης, βαδίζουμε...μέσα στην νύχτα που κάποιοι επέβαλλαν,σαν τύμπανα πολέμου πάλλονται οι καρδιές μας, με τον Ήλιο κρυμμένο μέσα τους. Ιππότες του αστραφτερού σκότους συνεχίζουμε μέσα στην θύελλα, σε πείσμα των καιρών, για το αέναο γύρισμα του κύκλου.

Προχωράμε μπροστά, αιμάτινο ποτάμι στην Μητέρα Γη, σπόρος για την παντοτινή αναγέννηση της Φύσης, με το αείρευστο, το άφθαρτο πυρ του Ήλιου κάθαρση στις ψυχές μας, αφουγκραζόμαστε το ψιθύρισμα των δέντρων που με την κορυφή τους δείχνουν το διαδρομή του ταξιδιού για την Υπερβορέα.

Λίγοι έναντι πολλών,επιλέγοντας την ζωή του λύκου αντί του προβάτου, ενάντιοι σε ένα κόσμο που προσκύναει τον Μολώχ, στρέφουμε το βλέμμα μας ψήλα...προς τον Δημιουργό της Αρμονίας,της Ομορφιάς νιώθοντας μέσα μας δυνατά όσο ποτέ τον ποιήτη :

Η γη μας γη άφθαρτων αερικών και ειδώλων, Πασίχαρος και υπέρτατος θεός μας ειν’ο Απόλλων.."

ΔΙΑΒΑΖΩ: «Έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι ο εορτασμός των Χριστουγέννων είναι ειδωλολατρία. Όμως, υπάρχουν «Χριστιανοί», που δεν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, και ησυχάζουν μ’ αυτό, αλλά κάνουν ένα σωρό άλλα πράγματα, ίσως πολύ χειρότερα! Βέβαια, αυτό πάλι δεν μας δίνει την άδεια να κάνουμε το πρώτο, αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, γιατί ο διάβολος «ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ!» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8)

http://xairete.blogspot.gr/2016/12/1-2_8.html

ΣΧΕΤΙΚΟ: 

ΣΧΟΛΙΑ:Γιώργος Ρόκκας
Ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του σύγχρονου ημερολογίου εξακολουθεί να λέγεται Δεκέμβριος, δηλαδή δέκατος, διατηρώντας το αρχαίο του όνομα από το ρωμαϊκό ημερολόγιο στο οποίο ο χρόνος άρχιζε από το Μάρτιο κι όχι τον Ιανουάριο.
Είναι μήνας γεμάτος “χριστιανικές” γιορτές και πλούσιος σε λαογραφικά έθιμα, τα οποία, έχουν καθαρή προχριστιανική προέλευση. Θα χρειαζόταν ολόκληρο λαογραφικό σύγγραμμα για ν’ απαριθμηθούν και να ερμηνευτούν όλα τα ειδωλολατρικά στοιχεία που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας, όμως υπάρχει πολύ πλούσια βιβλιογραφία γύρω από το θέμα, στην οποία κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί ν’ ανατρέξει.
Γιώργος Ρόκκας
Ο Μαλαχίας είναι ο τελευταίος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης που διακόνησε γύρω στο 400 π.Χ. Από την εποχή του Μαλαχία, μέχρι που ήρθε ο Χριστός, ο Θεός έπαψε να μιλάει στο λαό Του με προφήτες. Έχουμε δηλαδή 400 σιωπηλά χρόνια!
Όλο αυτό το διάστημα των 400 χρόνων, το θρησκευτικό κατεστημένο θέσπισε ένα σύστημα κανόνων που δεν είχε να κάνει τίποτα με το εκφρασμένο θέλημα του Θεού. Οι Φαρισαίοι, οι Γραμματείς και οι Νομικοί, οι άνθρωποι δηλαδή που κρατούσαν τη θρησκεία στα χέρια τους, είχαν παρασύρει το λαό έξω απ’ τη σωστή ερμηνεία του Νόμου και των Γραφών.
Γιώργος Ρόκκας 
Στο Μάρκο ζ:5 μπορούμε να δούμε πώς αυτό το κατεστημένο αντιμετώπισε τον Κύριο Ιησού όταν ξεκίνησε να κηρύττει τη βασιλεία των ουρανών:     «ἔπειτα ἐπερωτῶσιν αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς· διατί οὐ περιπατοῦσιν οἱ μαθηταί σου κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων;» Παράδοση των πρεσβυτέρων ήταν όλα αυτά που είχαν φτιάξει νομίζοντας ότι κάνουν το θέλημα του Θεού. Είχαν γεμίσει με ξερούς τύπους με αποτέλεσμα να χάσουν το Πνεύμα του Θεού και να μην μπορούν ν’ αναγνωρίσουν ποιος ήταν αυτός που ρωτούσαν. Είχαν μπροστά τους τον Βασιλιά των βασιλιάδων, τον Κύριο των κυρίων, το Θεό εν σαρκί και Τον ρωτούσαν «Γιατί οι μαθηταί σου.....!» Δεν μπορούσαν να Τον κατακρίνουν με το λόγο του Θεού και γι’ αυτό χρησιμοποίησαν τις ανθρώπινες παραδόσεις.
Γιώργος Ρόκκας
Όλα αυτά έγιναν σ’ ένα διάστημα 400 χρόνων! Από τότε που ο Χριστός έζησε και κήρυξε εδώ στη γη, μέχρι σήμερα, έχουν περάσει περίπου 2.000 χρόνια. Καταλαβαίνουμε λοιπόν τι μπορεί να έχει γίνει σ’ αυτό το διάστημα…
Γιώργος Ρόκκας
Αυτό το μήνα ο λαός μας θα τιμήσει και πάλι με το στόμα το Χριστό, αλλά η καρδιά απέχει πολύ απ’ Αυτόν. Λέγει, ο Κύριος: «Εις μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων. Αφέντες γὰρ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ κρατεῖτε τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων…» (Μάρκος ζ:7,8). «Ακυροῦντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ τῇ παραδόσει ὑμῶν ᾗ παρεδώκατε. καὶ παρόμοια τοιαῦτα πολλὰ ποιεῖτε. (Μάρκος ζ:13).

BLOG-EPISTOLI

ΣΧΕΤΙΚΟ:
Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

ΔΙΑΒΑΖΩ:
4 ώρες πριν
Α΄Κορ. ι:14 «Διά τούτο, αγαπητοί μου, φεύγετε από της ειδωλολατρείας».
Καμιά άλλη ημερομηνία στο ημερολόγιο δεν είναι τόσο ευπρόσδεκτη. 
Γέροι και νέοι - πλούσιοι και φτωχοί - ευσεβείς και χυδαίοι, άγιοι και αμαρτωλοί, με ασυλλόγιστη φρενίτιδα, τρέχουν όπως τα νερά ενός ποταμού που έχει πλημμυρίσει και σκεπάζει τα πάντα στο πέρασμά του, προς τις μέρες των Χριστουγέννων.
Όχι – τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι από το Θεό. 
Είναι βδέλυγμα γι’ Αυτόν. ΔΕΝ τιμούν τον Ιησού Χριστό. 
Καλούν μόνο τους απερίσκεπτους ανθρώπους σ’ ένα συναισθηματισμό και μια ψεύτικη λατρεία. 

Το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι μόνο ένας τρομερός εμπαιγμός προς το Θεό. 

Γιώργος Ρόκκας

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Αρχικά, οι Χριστιανοί δεν γιόρταζαν τη γέννηση του Ιησού. Από τις πηγές φαίνεται ότι η γέννησή του, μάλλον έγινε το φθινόπωρο και όχι τον χειμώνα. Περίπου τον δεύτερο αιώνα έγινε μια προσπάθεια να οριστεί η πιθανή ημερομηνία γέννησης.
Τα πρώτα χρόνια, τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνια, δηλαδή στις 6 Ιανουαρίου. Από τον 4ο αιώνα, όμως, η γέννηση του Χριστού διαχωρίστηκε από τα Θεοφάνια και γιορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου.
Ο λόγος της αλλαγής ημερομηνίας ήταν να «χτυπηθεί» η μέρα λατρείας του Ανίκητου Ηλίου, που ήταν σημαντική για τους ειδωλολάτρες. Ίδια εποχή εορτάζονταν και τα σατουρνάλια, αφιερωμένα στον Κρόνο και τα γενέθλια του Μίθρα, που τιμούσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες. Για πρώτη φορά, τα Χριστούγεννα εορτάστηκαν στις 25 Δεκεμβρίου, το 354 μ.Χ.
Ο εορτασμός εμφανίζεται στο εορτολόγιο της Ρώμης και αργότερα καθιερώθηκε στην Αντιόχεια και στην Κωνσταντινούπολη. 
Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι μάλλον υπολογίστηκε λάθος και η γέννηση του Χριστού, η οποία είναι τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Αυτό το αποδέχονται και οι θεολόγοι, καθώς γνωρίζουν ότι η ακριβής ημερομηνία γέννησης είναι ήσσονος σημασίας για τη θρησκεία.Το 750 μ.Χ. ήταν ένα έτος ορόσημο. Ο Άγιος Βονιφάτιος αντικατέστησε την παγανιστική λατρεία της βελανιδιάς με το έλατο, το οποίο έγινε και το δέντρο των Χριστουγέννων. Για τον στολισμό των δέντρων χρειάστηκε, όμως, να περάσουν σχεδόν 5 αιώνες.
Το πρώτο στολισμένο δέντρο εμφανίστηκε το 1539 και στα κλαδιά του είχε είδη ρουχισμού και άλλα χρήσιμα είδη για τους φτωχούς. Σύμφωνα με αναφορές, ο πρώτος που στόλισε δέντρο ήταν ο Μαρτίνος Λούθηρος. Αργότερα, ο στολισμός του Χριστουγεννιάτικου δέντρου θα επεκταθεί από τη Γερμανία στην Πολωνία και στη Βρετανία. 
Το 1816 καταγράφηκε το πρώτο στόλισμα δέντρου στη Βιέννη. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1833, μέσω του Όθωνα και των Βαυαρών, στολίστηκε δέντρο και στην Ελλάδα και στο Ναύπλιο. 
Οι κάτοικοι σχημάτιζαν τεράστιες ουρές για να θαυμάσουν το νέο έθιμο. Το παράδειγμα του Όθωνα ακολούθησαν οι αυλικοί του και αργότερα τους μιμήθηκαν οι μεγαλοαστοί και οι υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις.
Έτσι, μπήκε σε όλα τα σαλόνια, φτωχά ή πλούσια. Άλλωστε, από έλατα στην Ελλάδα άλλο τίποτα. Κάτι που, κατά την άποψη των χριστιανών, έδινε την ιδέα της αναγέννησης του κόσμου μέσω του χριστιανισμού, που ήθελε να δώσει μια νέα διάσταση στα πράγματα, ξεπερνώντας τις αρχαίες θρησκείες….

BLOG-EPISTOLI

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Η προέλευση των Χριστουγέννων 
Σχεδόν όλες οι Βιβλικές αρχές και οι μη εκκλησιαστικοί ιστορικοί συμφωνούν ότι ο εορτασμός της γέννησης του Χριστού δεν μπήκε στην εκκλησία παρά μόνο μετά από εκατοντάδες χρόνια μετά την εποχή που ζούσε ο Ιησούς. Αυτό συνέβη τον 5ο αιώνα, όταν η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία διέταξε να εορταστεί αυτή η ημέρα. Επιπλέον, η εκκλησία κατεύθυνε ώστε αυτή γιορτή να πραγματοποιείται την ίδια μέρα που οι ειδωλολάτρες γιόρταζαν την παγανιστική γιορτή που ήταν αφιερωμένη στη λατρεία του θεού ήλιου.  
Η σχέση μεταξύ των Χριστουγέννων και μιας ποικιλίας ειδωλολατρικών πρακτικών είναι απόλυτα τεκμηριωμένη. Όχι μόνο η ημέρα, αλλά και τα σύμβολα, συνδέονται στενά με θρησκευτικές πρακτικές του ειδωλολατρικού κόσμου.
Ο εορτασμός των Χριστουγέννων είναι στενά συνδεδεμένος με την ελληνική λατρεία του θεού Διόνυσου (που ονομάζεται επίσης Βάκχος). Οι Έλληνες απέτιναν φόρο τιμής στο Βάκχο, με μια γιορτή που φέρει το όνομά του (όργια).
Ήταν περίπου στις 21 Δεκεμβρίου που οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν αυτό που εμείς ξέρουμε σαν όργια ή εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Διονύσου, Θεού του κρασιού. Στα πανηγύρια αυτά οι άνθρωποι παραδιδόταν σε τραγούδια, χορούς και άλλα γλέντια που περνούσαν συχνά τα όρια της ευπρέπειας και της τάξης.
Οι Ρωμαίοι γιόρταζαν ανάλογα τα Σατουρνάλια κατά την ίδια περίοδο, της σημερινής γιορτής των Χριστουγέννων... .τα Σατουρνάλια, γινόταν προς τιμή του Κρόνου, του Θεού του χρόνου, ξεκινούσαν στις 17 Δεκεμβρίου και συνεχιζόταν για επτά ημέρες. Κι αυτά συχνά κατέληγαν σε ταραχές και αναταραχή. Ως εκ τούτου τα Σατουρνάλια απέκτησαν κακή φήμη στους έσχατους καιρούς.
Γιατί 25 Δεκεμβρίου;
Σήμερα, ο περισσότερος κόσμος γιορτάζει τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Ωστόσο, η πραγματική ημερομηνία της γέννησης του Χριστού δεν μπορεί να προσδιοριστεί με απόλυτη βεβαιότητα. Υπάρχει, ωστόσο, ισχυρή βιβλική απόδειξη που δείχνει ότι ο Ιησούς γεννήθηκε το φθινόπωρο. Όσο για τον εορτασμό της 25ης Δεκεμβρίου, κι αυτό έχει τις ρίζες του στον ειδωλολατρικό κόσμο.
Η 25η Δεκεμβρίου αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφα σαν ημέρα των Χριστουγέννων, το 324 μ.Χ. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουστινιανός [γύρω στο 500] την αναγνώρισε σαν επίσημη αργία. Μια παλιά ρωμαϊκή γιορτή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιλογή αυτής της συγκεκριμένης ημέρας. Στις 25 Δεκεμβρίου, στην αρχαία Ρώμη, γιόρταζαν τα γενέθλια του ανίκητου (Dies Natali Invictus), την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου και την ίδια στιγμή, την τελευταία ημέρα των Σατουρναλίων, που από καιρό είχε εκφυλιστεί σε μια αχαλίνωτη εβδομάδα καρναβαλιού... 
Η Εγκυκλοπαίδεια Britannica προσθέτει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά στην 25η Δεκεμβρίου σαν γιορτή των Χριστουγέννων. Αυτή η μέρα δεν συμπίπτει μόνο με την ρωμαϊκή γιορτή των Σατουρναλίων, αλλά και άλλες παγανιστικές θεότητες είναι άμεσα συνδεδεμένες με αυτήν την ημερομηνία.
... Στο ρωμαϊκό κόσμο, τα Σατουρνάλια ήταν μια περίοδος ευθυμίας και ανταλλαγής δώρων. 25 Δεκεμβρίου ήταν επίσης θεωρείται ως η ημερομηνία γέννησης του Θεού Mithra.
Σχετικά με το νέο έτος της Ρωμαϊκής εποσής, οικίες κοσμούνται με την πρασινάδα και φώτα και δόθηκαν δώρα στα παιδιά. Σε αυτές τις εορτές προστέθηκαν τα γερμανικά και Celtic Yule έθιμα...
Τα Χριστούγεννα είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα με γιορτές που γινόταν στο αρχαίο ρωμαϊκό κόσμο, που αν ένας Ρωμαίος πολίτης εκείνης της εποχής αναστηνόταν από τους νεκρούς σήμερα, αμέσως θα αναγνώριζε τα σημερινά Χριστούγεννα σαν τις ίδιες γιορτές που γιόρταζαν τότε, αιώνες πριν.
Είναι σαφές από τις ιστορικές αναφορές ότι τα Χριστούγεννα έχουν τις ρίζες τους στους προ-χριστιανικούς χρόνους και γιορταζόταν από τον ειδωλολατρικό κόσμο για αιώνες μετά το θάνατο του Χριστού. Αυτή η ημέρα στη συνέχεια υιοθετήθηκε από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον πέμπτο αιώνα. Ωστόσο, παραμένει ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: Από που πήραν οι ειδωλολάτρες τις ιδέες για μια τέτοια γιορτή;
Ο πύργος της Βαβέλ
Σχεδόν όλες οι ειδωλολατρικές πρακτικές έχουν την πηγή τους στην πόλη της Βαβυλώνας, τον καιρό του Νεμβρώδ. Ο Νεμβρώδ, ήταν εγγονός του Χαμ, γιου του Νώε (Γεν.ι:6-8). Ήταν ο ιδρυτής της Βαβυλώνας (εδ.10). Ο Νεμβρώδ έφτιαχνε πόλεις αντί να βγει και να κατακυριεύσει τη γη, όπως είχε προστάξει ο Θεός το Νώε. Ένα από τα επιτεύγματα του Νεμβρώδ ήταν το χτίσιμο του πύργου της Βαβέλ. Κάποιοι πιστεύουν ότι το έκανε αυτό για να προστατεύσει τους ανθρώπους από την πιθανή απειλή ενός νέου κατακλυσμού από τον Θεό. Οι Γραφές αποκαλύπτουν ότι ο Νεμβρώδ ήταν «ισχυρός κυνηγός ενώπιον του Κυρίου» (Γέν.ι:9). Η λέξη «ενώπιον» καλύτερα μεταφράζεται «ενάντια» και είναι σαφές ότι έγινε ο πρώτος δικτάτορας μετά τον κτκλυσμό. Το όνομα «Νεμβρώδ» προέρχεται από την εβραϊκή λέξη «Μαράντ» που κυριολεκτικά σημαίνει «αυτός που επαναστατεί». Αρχαίες παραδόσεις σχετικά με αυτόν τον  αποστάτη ηγέτη, δείχνουν ότι επαναστάτησε εναντίον του Θεού, και έτσι δημιουργήθηκε η αποστασία σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Νεμβρώδ παντρεύτηκε τη μητέρα του, Σεμίραμις.
Στη συνέχεια, μετά το θάνατο της Σεμίραμις, άρχισε να διδάσκει ότι ο γιος της είχε μετενσαρκωθεί με τη μορφή ενός μεγάλου αειθαλούς δέντρου που υποτίθεται ότι ξεπήδησε από ένα νεκρό κούτσουρο. Κάθε επέτειο των γενεθλίων του Νεμβρώδ, στις 25 Δεκεμβρίου, η Σεμίραμις θα επισκέπτεται αυτό το αειθαλές δέντρο, αξιώνοντας ότι ο Νεμβρώδ θα έχει αφήσει εκεί δώρα γι’ αυτήν.
Μέσα από την πολιτική και τη χρησιμοποίηση του ονόματος του γιου της, η Σεμίραμις έγινε η βασίλισσα της Βαβυλώνας, του οίκου των Χαλδαϊκών μυστηρίων. Θεωρείτο επίσης η «βασίλισσα του ουρανού» και «η μητέρα του άγιου γιου». Μετά από γενεές ειδωλολατρικών πρακτικών και παραδόσεις, ο Νεμβρώδ άρχισε να θεωρείται σαν γιος του Βάαλ, του Θεού ήλιου. Αυτός και η μητέρα του έγιναν οι ανώτερες οντότητες λατρείας σαν η Madonna και το παιδί.
Αυτή η πίστη και η πρακτική εξαπλώθηκε στην Αίγυπτο, όπου τα ονόματα των θεών ήταν Ίσις και του Όσιρις. Ο γιος Όσιρις γεννήθηκε 25 Δεκεμβρίου. Στην Ασία ήταν η Κυβέλη και ο Άττις. Στη Ρώμη ονομάστηκαν Φορτούνα και Δίας. Σε όλο τον κόσμο βρίσκουμε ακόμα τα απομεινάρια της λατρεία της μητέρας με το παιδί, αυτή την ημέρα. 
Δεν είναι καμία έκπληξη λοιπόν ότι το ίδιο σύστημα εξακολουθεί να υφίσταται στο τέλος των καιρών. Ονομάζεται «Μυστήριον Βαβυλών» (Αποκ.ιζ:5). Έχει μεταμφιεστεί φοβερά σαν χριστιανικό και εξακολουθεί να εφαρμόζεται στον εορτασμό των Χριστουγέννων.

BLOG-EPISTOLI

ΣΧΕΤΙΚΟ:
Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΔΙΑΒΑΖΩ: «Έχουμε συνηθίσει να λέμε ότι ο εορτασμός των Χριστουγέννων είναι ειδωλολατρία. Όμως, υπάρχουν «Χριστιανοί», που δεν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, και ησυχάζουν μ’ αυτό, αλλά κάνουν ένα σωρό άλλα πράγματα, ίσως πολύ χειρότερα! Βέβαια, αυτό πάλι δεν μας δίνει την άδεια να κάνουμε το πρώτο, αλλά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, γιατί ο διάβολος «ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ!» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8)

Σχολιάζω σε σχετικό διάλογο, με ετερόδοξο φίλο: 1. «Από πού συμπεραίνουμε ότι ο Ιησούς ήταν ο μεγαλύτερος γιος, ότι υπήρχαν και άλλα παιδιά της Μαρίας που ήταν μάλιστα και άστοργα προς αυτήν;» 2. «Ήταν και η Μαριάμ παρούσα στην Πεντηκοστή και στην επιφοίτηση του αγίου πνεύματος;»

Ο χρήστης Γιώργος Ρόκκας (ετερόδοξος φίλος στο facebook)
Κοινοποίησε (2 ώρες πριν) ένα σύνδεσμο της ετερόδοξης σελίδας «Επιστολή», με θέμα: «τα 7 τελευταία λόγια του Ιησού».

Διαβάζω και σχολιάζω: 
Panagiotis Michalopoulos
Διαβάζω:
«Ο Ιωάννης δέχτηκε και την πήρε στο σπίτι του, όπου έμεινε το υπόλοιπο της ζωής της. Φυσικά, πριν να φύγει για το σπίτι του Ιωάννη στη Γαλιλαία, έλαβε το Αγιο Πνεύμα στο ανώγειο, την Ημέρα της Πεντηκοστής.»
Ερώτηση:
Ήταν η Μαρία στο ανώγειο, την Ημέρα της Πεντηκοστής;
Panagiotis Michalopoulos
Διαβάζω:
«Ήταν ένας υπάκουος γιος για τη Μαρία. Όπως φαίνεται, ο Ιωσήφ πρέπει να είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν κι ο Ιησούς, σαν ο μεγαλύτερος γιος, ήταν υπεύθυνος να φροντίσει τη μητέρα Του. Δεν θέλησε να αναθέσει την ευθύνη αυτή στα άπιστα “αδέλφια” Του.»
Ερώτηση:
1. «Φαίνεται», λέτε! Μπορεί δηλαδή και να μην είχε πεθάνει «μερικά χρόνια πριν»; Μπορεί και να είχαν χωρίσει;
2. Από πού συμπεραίνουμε ότι ο Ιησούς ήταν ο μεγαλύτερος γιος, ότι υπήρχαν και άλλα παιδιά της Μαρίας που ήταν μάλιστα και άστοργα προς αυτήν; 
Α) Μπορεί αυτά λεγόμενα αδέλφια του, να ήταν παιδιά του Ιωσήφ, είτε από προηγούμενο γάμο του (πριν αρραβωνιαστεί την Μαρία), αν ήταν πράγματι τότε και μεγάλης ηλικίας -όπως τον αγιογραφούν οι ορθόδοξοι...
 Οπότε, θα ήταν αδέλφια πιο μεγάλα από τον Χριστό, με τη δική τους ζωή… 
Β) Είτε παιδιά από επόμενο γάμο του, μετά από χωρισμό με την Μαρία (δεν χρειαζόταν άλλωστε πια να την προστατεύει), μετά από 12 χρόνια -ίσως και περισσότερα, που ήταν μαζί με την Μαρία και τον Ιησού, αν πράγματι ήταν τότε νεαρός –όπως τον αγιογραφούν οι παπικοί… 
Οπότε, θα ήταν μικρά «αδέλφια» του Ιησού, άρα ανήμπορα να γηροκομήσουν την πρώην αρραβωνιαστικιά του πατέρα τους, στον οποίον άλλωστε θα ήταν προσκολλημένα και αποξενωμένα από την Μαρία και τον Ιησού, και επίσης προσκολλημένα στη δική τους μητέρα.

 

Νέα σχόλια:
Γιώργος Ρόκκας
(Πράξ. 1:13-14) καὶ ὅτε εἰσῆλθον, εἰς τὸ ὑπερῷον ἀνέβησαν οὗ ἦσαν καταμένοντες, ὃ τε Πέτρος καὶ Ἰωάννης καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἀνδρέας, Φίλιππος καὶ Θωμᾶς, Βαρθολομαῖος καὶ Μαθθαῖος, Ἰάκωβος Ἁλφαίου καὶ Σίμων ὁ ζηλωτὴς καὶ Ἰούδας Ἰακώβου. Οὗτοι πάντες ἦσαν προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν τῇ προσευχῇ σὺν γυναιξὶν καὶ ΜAΡΙΑΜ τῇ μητρὶ [τοῦ] Ἰησοῦ καὶ σὺν τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ.
Γιώργος Ρόκκας 
Πράξ. 2:1 Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ΠΑΝΤΕΣ ὁμοῦ ἐπὶ τὸ αὐτό.
Panagiotis Michalopoulos
Πράξεις των αποστόλων - Κεφάλαιο 1
Διαβάζω:
1.12 Τότε (μετά την Ανάληψη) ὑπέστρεψαν εἰς Ἰερουσαλὴμ ἀπὸ ὄρους τοῦ καλουμένου Ἐλαιῶνος͵ ὅ ἐστιν ἐγγὺς Ἰερουσαλὴμ σαββάτου ἔχον ὁδόν. 1.13 καὶ ὅτε εἰσῆλθον͵ εἰς τὸ ὑπερῷον ἀνέβησαν οὗ ἦσαν καταμένοντες͵ ὅ τε Πέτρος καὶ Ἰωάννης καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἀνδρέας͵ Φίλιππος καὶ Θωμᾶς͵ Βαρθολομαῖος καὶ Ματθαῖος͵ Ἰάκωβος Ἁλφαίου καὶ Σίμων ὁ ζηλωτὴς καὶ Ἰούδας Ἰακώβου. 1.14 οὗτοι πάντες ἦσαν προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν τῇ προσευχῇ σὺν γυναιξὶν καὶ Μαριὰμ τῇ μητρὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ.
Σχολιάζω:
Στο υπερώον λοιπόν, εκεί οπού ήσαν μετά την Σταύρωση –κρυμμένοι για το φόβο των ιουδαίων, μαζεύτηκαν ξανά και τώρα, μετά την Ανάσταση και την Ανάληψη. Ποιοι; Οι μαθητές οι απόστολοι, και οι μαθήτριες γυναίκες, και η Μαριάμ η μητέρα του Κύριου, και οι λεγόμενοι αδελφοί του Ιησού. Δεν ήταν όμως ακόμα, εκείνη η ημέρα της πεντηκοστής.
Πράξεις των αποστόλων - Κεφάλαιο 1
Διαβάζω:
1.15 Καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἀναστὰς Πέτρος ἐν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν εἶπεν (ἦν τε ὄχλος ὀνομάτων ἐπὶ τὸ αὐτὸ ὡς ἑκατὸν εἴκοσι)͵ 1.16 Ἄνδρες ἀδελφοί͵ ἔδει πληρωθῆναι τὴν γραφὴν ἣν προεῖπεν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον διὰ στόματος Δαυὶδ περὶ Ἰούδα τοῦ γενομένου ὁδηγοῦ τοῖς συλλαβοῦσιν Ἰησοῦν͵ 1.17 ὅτι κατηριθμημένος ἦν ἐν ἡμῖν καὶ ἔλαχεν τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης. 1.18 Οὗτος μὲν οὖν ἐκτήσατο χωρίον ἐκ μισθοῦ τῆς ἀδικίας͵ καὶ πρηνὴς γενόμενος ἐλάκησεν μέσος͵ καὶ ἐξεχύθη πάντα τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ. 1.19 καὶ γνωστὸν ἐγένετο πᾶσι τοῖς κατοικοῦσιν Ἰερουσαλήμ͵ ὥστε κληθῆναι τὸ χωρίον ἐκεῖνο τῇ [ἰδίᾳ] διαλέκτῳ αὐτῶν Ἀκελδαμάχ͵ τοῦτ΄ ἔστιν͵ Χωρίον Αἵματος. 1.20 Γέγραπται γὰρ ἐν βίβλῳ ψαλμῶν͵ Γενηθήτω ἡ ἔπαυλις αὐτοῦ ἔρημος καὶ μὴ ἔστω ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ͵ καί͵ Τὴν ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λαβέτω ἕτερος.
Σχολιάζω:
Μετά, έχουμε και άλλη σύναξη πολυπληθή, 120 ατόμων, μελών της πρώτης Εκκλησίας, και τότε έγινε η εκλογή μαθητή που αναπλήρωσε τη χαμένη θέση του προδότη Ιούδα.
1.26 καὶ ἔδωκαν κλήρους αὐτοῖς͵ καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος ἐπὶ Ματθίαν͵ καὶ συγκατεψηφίσθη μετὰ τῶν ἕνδεκα ἀποστόλων.
Πράξεις των αποστόλων - Κεφάλαιο 2
Διαβάζω:
2.1 Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν πάντες ὁμοῦ ἐπὶ τὸ αὐτό. 2.2 καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· 2.3 καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός͵ καὶ ἐκάθισεν ἐφ΄ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν͵ 2.4 καὶ ἐπλήσθησαν πάντες πνεύματος ἁγίου͵ καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ πνεῦμα ἐδίδου ἀποφθέγγεσθαι αὐτοῖς.
Σχολιάζω:
Την ημέρα της πεντηκοστής, ήταν μαζεμένοι όλοι οι μαθητές, και οι δώδεκα.
Δεν αναφέρονται γυναίκες ή η Μαριάμ, ή οι αδελφοί του Χριστού, ή ο όχλος που είχε πρωτύτερα ψηφίσει εκλογή μαθητού.
Διαβάζω:
2.7 ἐξίσταντο δὲ καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες͵ Οὐχ ἰδοὺ ἅπαντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι;
Σχολιάζω:
«Αυτοί» λοιπόν οι απόστολοι ήσαν εκεί, και όχι και «αυτές» -γυναίκες!
Διαβάζω:
2.14 Σταθεὶς δὲ ὁ Πέτρος σὺν τοῖς ἕνδεκα ἐπῆρεν τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἀπεφθέγξατο αὐτοῖς͵ Ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ οἱ κατοικοῦντες Ἰερουσαλὴμ πάντες͵ τοῦτο ὑμῖν γνωστὸν ἔστω καὶ ἐνωτίσασθε τὰ ῥήματά μου.
Σχολιάζω:
Αυτοί ήταν οι άπαντες. Ο Πέτρος, και οι υπόλοιποι έντεκα μαθητές. Πουθενά η Μαριάμ!
Διαβάζω: 
Ἀκούσαντες δὲ κατενύγησαν τὴν καρδίαν͵ εἶπόν τε πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους͵ Τί ποιήσωμεν͵ ἄνδρες ἀδελφοί;
Σχολιάζω:
«Άντρες Αδελφοί» λοιπόν -μόνο, και όχι και «αδελφές», ούτε και η Μαριάμ!
https://www.facebook.com/panagiotis.michalopoulos1/posts/1579453728783967?pnref=story

ΣΧΕΤΙΚΟ:

Το Απολυτίκιον της Πεντηκοστής

Ήχος πλ. δ΄. 

Ευλογητός εί, Χριστέ ο Θεός ημών, 

ο πανσόφους τους αλιείς αναδείξας, 

καταπέμψας αυτοίς το Πνεύμα το άγιον, 

και δι’ αυτών την οικουμένην σαγηνεύσας• φιλάνθρωπε, δόξα σοι. 

OYTE H MARIAM HTAN EKEI, OYTE KAI TO ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ.

ΣΧΕΤΙΚΟ:
Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Ήταν και η Παναγία στην Πεντηκοστή; Μίλαγε μετά κι αυτή ξένες γλώσσες; Ήταν εκεί και το περιστέρι;

https://xairete.blogspot.gr/2016/07/blog-post_77.html

Οι παπάδες μας, μας λένε ότι είναι ασέβεια ή και αίρεση, το να μεταφράζονται στην νεοελληνική γλώσσα τα αρχαία ιερά κείμενα, είτε αυτά είναι λειτουργικά (ύμνοι κλπ) είτε ο ίδιος λόγος του θεού, και να εφαρμόζονται έτσι (μεταφρασμένα) στη λατρεία της Εκκλησίας. Είναι όμως έτσι; Όχι βέβαια! Διότι δεν υπάρχει ιερή γλώσσα και τέτοια δεν είναι ούτε τα αρχαία ελληνικά, ούτε και τα Εβραϊκά… Στα οποία Εβραϊκά γράφτηκε αρχικά η παλαιά διαθήκη… Αυτή που μεταφράστηκε μετά από τους 70, και είναι αυτή που έχουμε μέχρι και σήμερα. Μια μετάφραση που έγινε σταδιακά μεταξύ του 3ου και του 1ου αιώνα π.Χ. από ελληνόγλωσσους Ιουδαίους.

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Ο χρήστης Γιώργος Ρόκκας, κοινιποίησε...
16 λεπτά πριν
Τις περισσότερες φορές, όταν παρουσιάζεται μια απόκλιση μεταξύ Καινής και Παλαιάς Διαθήκης, η απάντηση βρίσκεται στην μετάφραση των Εβδομήκοντα, την αρχαία ελληνική μετάφραση της εβραϊκής Βίβλου.
Συχνά δεν ταιριάζει το εβραϊκό κείμενο από το οποίο μεταφράστηκαν τα περισσότερα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης.
Read more:
Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017
at 6:15 π.μ.
Η Καινή Διαθήκη παραποιεί την Παλαιά Διαθήκη;
Μερικές φορές, όταν ένας συγγραφέας της Καινής Διαθήκης χρησιμοποιεί αποσπάσματα της Παλαιάς Διαθήκης, τα δύο εδάφια δεν ταιριάζουν ακριβώς. Ο συγγραφέας της Καινής Διαθήκης παραποιεί την Παλαιά Διαθήκη; Ή υπάρχει μια άλλη εξήγηση;
Ο Λουκάς αναφέρει ότι, όταν ο Ιησούς άρχισε τη διακονία του, πήγε στη συναγωγή στη Ναζαρέτ την ημέρα του Σαββάτου. Όταν σηκώθηκε για να διαβάσει τις γραφές, «εδόθη εις αυτόν το βιβλίον Ησαΐου του προφήτου» (Λουκ.δ:17). Ο Ιησούς διάβασε την περιγραφή της κλιμακούμενης άφιξης του κεχρισμένου, από το Ης.ξα:1-2, με εξαίρεση το τελευταίο μισό του εδ.2. Αυτή η παράλειψη είναι κατανοητή, αλλά αν δούμε το Λουκ.δ:18-19 και το Ης.ξα: 1-2 λέξη προς λέξη, είναι εμφανείς πολλές διαφορές σε ό, τι διάβασε ο Ιησούς.Στο αρχικό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, δεν υπάρχει η αναφορά «προς τους τυφλούς ανάβλεψιν». Αντίστροφα, ο Ησαΐας λέει «διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν», φράση που απουσιάζει από το Λουκά. Δεδομένου ότι ο Λουκάς είναι σαφής ότι ο Ιησούς διάβασε από την περγαμηνή, η απόκλιση αυτή δεν οφείλεται στον Λουκά (ή στον Ιησού) ότι τάχα τα είπε από μνήμης και ξέχασε το κομμάτι αυτό! Τι συμβαίνει εδώ;
Τις περισσότερες φορές, όταν παρουσιάζεται μια απόκλιση μεταξύ Καινής και Παλαιάς Διαθήκης, η απάντηση βρίσκεται στην μετάφραση των Εβδομήκοντα, την αρχαία ελληνική μετάφραση της εβραϊκής Βίβλου. Συχνά δεν ταιριάζει το εβραϊκό κείμενο από το οποίο μεταφράστηκαν τα περισσότερα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ιησούς προφανώς είτε διάβασε από ένα εβραϊκό κείμενο που αντανακλούσε τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, ή ο Λουκάς συμπληρώνει το συγκεκριμένο εδάφιο από τους Εβδομήκοντα. (Δεδομένου ότι ο Λουκάς δεν ήταν εβραϊκής καταγωγής και μιλούσε Ελληνικά, οι Εβδομήκοντα ήταν η Βίβλος του).
Ο Ιησούς (ή ο Λουκάς) πήρε το «προς τους τυφλούς ανάβλεψιν» από τους Εβδομήκοντα. Οι Εβδομήκοντα αναφέρουν επίσης μια φράση από την παραδοσιακή Παλαιά Διαθήκη που δεν υπάρχει στην αναφορά του Λουκά!
Συχνά, δεν συνειδητοποιούμε ότι ακόμη και οι Βιβλικοί συγγραφείς εξαρτιόταν από μεταφράσεις που θεωρούσαν λόγο του Θεού. Με τον ίδιο τρόπο, που και σήμερα μπορούμε να θεωρήσουμε τις δικές μας μεταφράσεις, σαν λόγο του Θεού.

Ποιος είσαι εσύ; Ένας ακούρευτος κύριος, που παριστάνει τον Χριστό; Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε!

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Η Areti Zafiraki κοινοποίησε τη φωτογραφία του χρήστη Ο φίλος μου ο Ιησούς στην ομάδα Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ.
5 ώρες πριν
Καλό Μεσημέρι!

 

Ναί ή Όχι;
https://www.facebook.com/O.filos.mou.o.ihsous/photos/a.167267030305985.1073741828.166289790403709/169437940088894/?type=3&theater
 
ΣΧΟΛΙΑΖΩ:
Panagiotis Michalopoulos 
Ποιος είσαι εσύ; Ένας ακούρευτος κύριος, που παριστάνει τον Χριστό; 
Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε!
 
https://www.facebook.com/groups/853232148075225/permalink/1035951086469996/

Λεφτά τελικά υπάρχουν… αλλά μόνο για το Άγιο Όρος. (H κυβέρνηση Παπαδήμου τον μήνα Μάρτιο, διέθεσε στις μονές του Αγίου Όρους το χρηματικό ποσό των 1.450.000 ευρώ…)

ΔΙΑΒΑΖΩ:

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

προς αναξιοπαθούντας..

Λεφτά τελικά υπάρχουν… αλλά μόνο για το Άγιο Όρος. Συντάξεις, μισθοί και κοινωνικές παροχές μπορεί να ψαλιδίζονται αδιάκοπα, αλλά οι χορηγίες προς τις ιερές μονές Αγίου Όρους καλά κρατούν.

Ως εκ τούτου, η κυβέρνηση Παπαδήμου τον μήνα Μάρτιο, διέθεσε στις μονές του Αγίου Όρους το χρηματικό ποσό των 1.450.000 ευρώ…

Δείτε το αποκαλυπτικό έγγραφο:

http://epistoligr.blogspot.com/2012/05/blog-post_8623.html 

ΣΧΕΤΙΚΟ:

Με χαμόγελο: «- Ρε δεν πάτε στο διάολο, όλοι οι προδότες!!!..»

Αριστερό κλικ στη φωτογραφία, σας πάει στο θέμα...

Πάλι μπερδεύτηκες, Γιώργο;

ΔΙΑΒΑΖΩ:

Ο Γιώργος Ρόκκας 
(2 ώρες πριν)
κοινοποίησε τον σύνδεσμο....

«Β. Ματθ.κη:19 και Πράξ.β:38

Αυτά τα εδάφια δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους. Ο Ιησούς δεν είπε στους μαθητές Του να βαπτίζουν χρησιμοποιώντας τις λέξεις “Πατήρ Υιός και Άγιο Πνεύμα”, αλλά τους είπε να βαπτίζουν στ’ όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Η λέξη όνομα είναι στον ενικό αριθμό. Ποιό είναι αυτό το όνομα;

Οι λέξεις Πατέρας, Υιός, Άγιο Πνεύμα δεν είναι ονόματα αλλά τίτλοι που ανήκουν σ’ ένα πρόσωπο που έχει ένα όνομα. Αυτό το όνομα είναι Ιησούς.»

http://epistoligr.blogspot.com/2011/06/01_21.html

ΣΧΟΛΙΑΖΩ:

«Οι λέξεις Πατέρας, Υιός, Άγιο Πνεύμα δεν είναι ονόματα αλλά τίτλοι που ανήκουν σ’ ένα πρόσωπο που έχει ένα όνομα. Αυτό το όνομα είναι Ιησούς.»

Μπα; Δεν είναι Γιαχφέ;

ΣΧΕΤΙΚΑ:

Γιώργος Ρόκκας: "όμως ο Θεός που πιστεύεις Παναγιώτη έχει όνομα ;"

Αγιο-Πνευμα-τικοί, προβληματισμοί (ετερόδοξου φίλου μου, στο facebook.)

Σχετικό:

Ξέχασα να σας πω ότι οι "γείτονες", με επισκέφτηκαν (για τρίτη φορά) και πάλι… Χτες, στην κυριακάτικη εξόρμηση τους… Βασικά, ο Πέτρος… 
(Η Ζανέτ, γιόρταζε κιόλας – ημέρα της μητέρας – αλλά ήταν και στο σπίτι διότι ο Κωστάκης ήταν άρρωστος.)

Έτσι ο Πέτρος ήρθε με έναν ανώτερο του, έναν κ. Δημήτρη.

Ξέρετε, είναι αυτοί που δεν στρατεύονται… 
Με βρήκαν λοιπόν την ώρα – λίγο πριν το μεσημέρι - που έκανα φασίνα στην αυλή και στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι… 
Άλλαξα ρούχα γρήγορα για να τους δω, και βρήκα ευκαιρία να πω ότι έχω πάρει την εγρήγορση αυτή από το στρατό… Για να τους ανοίξω αμέσως και το θέμα αυτό… Πήγαν να υποστηρίξουν βιβλικά τάχα την άποψη τους, αλλά δεν τα κατάφεραν…

Ξέρετε, αυτοί λένε ότι είναι έλληνες και χριστιανοί, αλλά δεν θέλουν να λέγονται μάρτυρες του Χριστού, αλλά μάρτυρες του… Ιεχωβά! Τους ρώτησα γιατί άλλαξαν το Γιαχφέ σε Ιεχωβά, και δεν απάντησαν… 

Ξέρετε ακόμα ότι δεν παραδέχονται τον Χριστό για Θεό… Τους παρέπεμψα και γι αυτό στην Γραφή… 

Φεύγοντας αυτοί, ξέχασα να τους πω εκείνο το «Ο Ιησούς Χριστός Γιαχβέ, μαζί σας», που το είχα κατά νου να το πω μετά την προηγούμενη επίσκεψη του Πέτρου με τη Ζανέτ…

ΣΧΕΤΙΚΟ:

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Ήτανε δυο, ήτανε τρεις…

Όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά, όπως συχνά συμβαίνει...

Γιώργος Ρόκκας:

(Πριν από 27 λεπτά)

Όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά, όπως συχνά συμβαίνει, όταν ο δρόμος που βαδίζεις είναι γεμάτος εμπόδια, όταν το εισόδημά σου είναι μικρό και τα χρέη σου μεγάλα, όταν θέλεις να γελάσεις αλλά μονάχα αναστεναγμοί ανεβαίνουν στο στόμα σου, όταν οι φροντίδες σε πιέζουν ασφυκτικά, ξεκουράσου για λίγο, αλλά ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ. 

Η ζωή έχει παράξενα γυρίσματα, όπως βλέπουμε τόσο συχνά από την πείρα μας. Πολλές φορές μπορεί κάποιος να χάσει τον αγώνα, τη στιγμή ακριβώς που θα μπορούσε να τον κερδίσει αν επέμενε λίγο ακόμα. 

ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ όσο κι αν τα βήματά σου φαίνονται πολύ αργά. Μπορεί να κερδίσεις την τελευταία στιγμή. Η επιτυχία είναι μεταποιημένη αποτυχία. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πόσο κοντά της βρίσκεσαι. Μπορεί ν’ απέχει ένα βήμα όταν φαίνεται τόσο μακριά. 

Γι’ αυτό αντιστάσου σθεναρά όταν τα χτυπήματα που δέχεσαι είναι δυνατά. Όταν τα πράγματα χειροτερέψουν, ακριβώς τότε είναι που δεν πρέπει να τα παρατήσεις.

ΔΙΑΒΑΖΩ: Έχουν σχέση με την ταπεινότητα του Ιησού Χριστού οι αρχιερατικές στολές;

- Προσκυνήστε τη… «Μητέρα Εκκλησία»! 

http://fanarion.blogspot.com/2012/04/blog-post_6960.html

ΔΙΑΒΑΖΩ:

Έχουν σχέση με την ταπεινότητα του Ιησού Χριστού οι αρχιερατικές στολές; 

Tο κόστος των αρχιερατικών στολών είναι ευθέως ανάλογο με την ποιότητα του υφάσματος, τα υλικά που χρησιμοποιούνται για το κέντημα αλλά και από το αν τα μοτίβα στα άμφια είναι χειροποίητα. 

Έτσι, το κόστος μιας ιερατικής στολής εξαρτάται από τις απαιτήσεις των ίδιων των ιερωμένων. 

Αν και η μέση τιμή για μια αρχιερατική στολή κυμαίνεται από πεντακόσια έως οκτακόσια ευρώ, υπάρχουν αρχιερείς που έχουν πληρώσει έως και 40.000 ευρώ για μια τέτοια αμφίεση. 

Στο ίδιο ποσό μπορεί να φτάσει το κόστος και για την αρχιερατική μίτρα: αν πρόκειται για μια απλή, κεντημένη στο χέρι με χρυσή κλωστή, το κόστος της δεν ξεπερνά τα 4.500 ευρώ. Αν όμως περιλαμβάνει πολύτιμους λίθους, τότε το κόστος εκτοξεύεται στα 40.000 - 45.000 ευρώ. 

Δηλαδή, συνολικά η ακριβή αρχιερατική στολή, μαζί με τη μίτρα που έχει πολύτιμους λίθους, μπορεί να φθάσει τα 80.000 ευρώ. 

 

πεπερασμένα μεγαλεία

Τα ιερατικά άμφια είναι όλα κεντημένα στο χέρι και διακρίνονται για τα έντονα χρώματά τους (χρυσό, κόκκινο, γκρενά), γεγονός που οφείλεται στο βυζαντινό τυπικό. 

Όλες οι λεπτομέρειες διακόσμησης των αρχιερατικών στολών βασίζονται σε πάγιες αρχές που ακολουθούμε κατά τη ραφή, κι έχουν τον δικό τους συμβολισμό. 

Για παράδειγμα, τα δώδεκα κουδουνάκια που φέρουν επάνω τους αντιστοιχούν στους 12 Αποστόλους(!), ενώ τα επτά κομμάτια της αρχιερατικής στολής (στιχάριο, φαιλόνιο, επιτραχήλιο, επιγονάτιο, δύο επιμανίκια, ζώνη) αντιστοιχούν στα επτά μυστήρια της Εκκλησίας. 

Οι τιμές των ιερατικών αμφίων : * Αντερί (ύφασμα πάνω από το παντελόνι ή το πουκάμισο): 160 ευρώ * Απλό ράσο (μαύρο): 200 - 220 ευρώ * Ιερατική / αρχιερατική (δεσποτική) στολή: 500 - 800 ευρώ. * Δεσποτική στολή, κεντημένη στο χέρι με ύφασμα πρώτης ποιότητας: 30.000 - 40.000 ευρώ * Αρχιερατική μίτρα: 3.000 - 4.500 ευρώ (απλή, κεντημένη με χρυσή κλωστή) * Αρχιερατική μίτρα με πολύτιμους λίθους: 30.000 - 45.000 ευρώ... 

ΔΙΑΒΑΖΩ:

Έχουν σχέση με την ταπεινότητα του Ιησού Χριστού οι αρχιερατικές στολές;