Ο γέροντας Παΐσιος, είναι η μεγαλύτερη αξία της ορθοδοξίας μας, ως ποιο ανώτερος και πιο αλάθητος και από αυτές ακόμα τις Οικουμενικές Συνόδους. Τίποτε από ό,τι είπε δεν ήταν ψεύτικο, λανθασμένο, πλανεμένο. Γι αυτό και όποιος τολμά να τον αμφισβητήσει -έστω και σε κάτι το ελάχιστο, τότε δίκαια αφορίζεται αμέσως από τους οπαδούς του γέροντα, και καταδικάζεται πάραυτα, στον δια λιθοβολισμού θάνατο!

Διαβάζω:

Ρωτάμε: Ποιες παραδόσεις έχει διασώσει η αλάθητη εκκλησία; Και μας απαντούν : «Τις αποστολικές παραδόσεις».
«... Γνώρισμα ειδικόν και απαραίτητον γνήσιας και αναλλοιώτου Παραδόσεως», γράφει ο "Ανδρούτσος, «είναι ότι προέρχεται παρά των 'Αποστόλων αυτών...» . Του αποστολικού τούτου χαρακτήρος αντέχεται ισχυρώς η Ορθόδοξος Εκκλησία, απαναινομένη πάσαν καινοτομίαν και νεωτερισμόν, πολυειδώς δε προφέρουσα την δόξαν ότι «τα πάντα είληπται παρά των Αποστόλων, αι τε δια γραφής και δια λόγου παραδόσεις δια των πατέρων αφίκοντο μέχρις ημών»

Ο όρος όμως «αλάθητο της Εκκλησίας» σημαίνει ότι η καθεμία από τις επτά Οικουμενικές Συνόδους δεν έσφαλε σε τίποτε απολύτως, επειδή και σε μία μόνη περίπτωση αν έσφαλαν, τότε φυσικά το αλάθητο της Εκκλησίας δεν μπορεί να υποστηριχτεί σοβαρά.

Εδώ θα αρκεστούμε να παρουσιάσουμε μία τέτοια περίπτωση κατά την οποία η Πενθέκτη εν Τρούλλω Οικουμενική Σύνοδος, 692 μ.Χ. πλανήθηκε, επικυρώνοντας και επιβάλλοντας 85 κανόνες μολονότι οι κανόνες αυτοί δεν παραδόθηκαν από τους αποστόλους. Είναι οι αυτοκαλούμενοι «Κανόνες των Αγίων Αποστόλων» για τους όποιους θ’ αφήσουμε να μας μιλήσει ο καθ. I. Καρμίρης:

«Οι λεγόμενοι «Κανόνες των Αγίων Αποστόλων» δεν είναι όπως πίστευαν μέχρι της ιστ' εκατονταετηρίδας, γνήσιο έργο των Αποστόλων, οπότε και θα περιελαμβάνοντο στον κανόνα των βιβλίων της Καινής Διαθήκης, αλλά ανήκουν σε αρχαία ψευδεπίγραφη κανονική συλλογή . . . Πάντως λόγω της αρχαιότητος και της μεγάλης αξίας αυτών, και της επικύρωσης από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, απέκτησαν οι λεγόμενοι Αποστολικοί Κανόνες κύρος οικουμενικό και υποχρεωτικό, όπερ αναγνωρίστηκαν από εμάς και όλα τα Ελληνικά Συντάγματα».

Εδώ όμως γίνεται φανερόν ότι η υποστήριξη αλάθητου της Εκκλησίας, δηλαδή των Οικουμενικών Συνόδων, προσκρούει σε αντιθέσεις. Εφόσον κατά τον Ανδρούτσο, «Γνώρισμα απαραίτητο γνήσιας και αναλλοίωτης παράδοσης είναι ότι προέρχεται από τους αποστόλους» αυτό φυσικά σημαίνει ότι και η Παράδοση των 85 αποστολικών Κανόνων πρέπει, κατά τον ίδιο συγγραφέα, να θεωρηθεί γνήσια και αναλλοίωτη σαν προερχομένη από τους αποστόλους.
Μολαταύτα ο Καρμίρης, καθώς και όλοι οι νεότεροι κριτικοί των κειμένων, συμφωνεί ότι «οι λεγόμενοι Κανόνες των «Αγίων Αποστόλων» δεν είναι έργο γνήσιο των αποστόλων, και συνεπώς δεν είναι γνήσια και αναλλοίωτη παράδοση.

Ένα λοιπόν από τα δύο: Ή οι 85 Αποστολικοί Κανόνες, είναι έργο των Αποστόλων και συνεπώς καλώς επικυρώθηκαν από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο ή δεν είναι γνήσιο έργο των Αποστόλων οπότε η Πενθέκτη Σύνοδος πλανήθηκε προσδίδοντας στους κανόνες αυτούς κύρος οικουμενικό και υποχρεωτικό.