Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα KALIKANTZAROI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα KALIKANTZAROI. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018
Την ταινία «Hell-Boy II: Η Χρυσή Στρατιά (Hell-Boy II: The Golden Army)», προβάλει σήμερα το απόγευμα η τηλεόραση του ΣΤΑΡ. Προφανώς για να τιμήσει τον σατανισμό, τους διαβολικούς αγγέλους των ημερών (όπως αυτής στο Φάληρο) τους παραδοσιακούς μας καλικάντζαρους, και κυρίως τα Θεοφάνεια που γιορτάζουν σήμερα οι παλαιοημερολογίτες!
Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2018
«Μπέρδεψαν τα μπούτια τους»: Γιορτάζουν τη Βάφτιση του Χριστού, λες και είναι η Γέννηση Του, η πρώτη Του εμφάνιση… Τα «Θεοφάνια», και «Επιφάνια», και… «Φώτα»! Χα!
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...
http://xairete.blogspot.gr/2017/01/1-5-2-6.html
1. Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ:
Την προηγούμενη μέρα της εορτής των Θεοφανίων προηγούνται τα Κάλαντα των παιδιών: «Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός».
Και τα κάλαντα των παπάδων, βέβαια: Ο αγιασμός, ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Ο ιερέας στα χωριά, αλλά και στις πόλεις, στις συνοικίες (όπως σε εμάς εδώ, στα Σούρμενα), γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών.
Βέβαια, περισσότερο σκοτισμό, σκοταδισμό και παγανισμό έχουμε, παρά κανονικό φωτισμό…
Πώς; Με τον τουρλόπαπα και την αγιαστούρα του… Με την αντίληψη ότι η Πρωτάγιαση, είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο με το οποίο τρέπονται σε φυγή οι καλικάντζαροι, και ακολουθεί σε δυναμικότητα, το άναμμα μιας μεγάλης υπαίθριας φωτιάς.
Και τα παιδιά συνεχίζουν, τα μπουρμπούτσαλα:
«Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό κάθετ' η κυρά μας η Παναγιά, με τα θυμιατούρια στα δάχτυλα. Και ένα κερί κρατεί και τον Αϊ-Γιάννη παρακαλεί. Άϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί. Ν' ανεβώ επάνω στον ουρανό να μαζέψω ρόδα και λίβανο. Καλημέρα, καλημέρα…»
2. ΑΝΗΜΕΡΑ:
Διαβάζω: «Με τη βάπτισή Του από τον Ιωάννη, ο Χριστός έδωσε ένα τέλος και στο τυπικό αυτό βάπτισμα, όπως τρώγοντας για τελευταία φορά το Ιουδαϊκό Πάσχα, το κατάργησε και εγκαινίασε το Πάσχα της Καινής Διαθήκης.»
Θεοφάνια και Επιφάνια.
«Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς…»
Η ΒΑΠΤΙΣΗ του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο λέγεται και Επιφάνια.
Η λέξη Θεοφάνια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη», και σχετίζεται περισσότερο με τη Γέννηση του Χριστού.
Η λέξη Επιφάνια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» και αναφέρεται περισσότερο στην Βάπτιση του Χριστού.
ΦΩΤΟ-ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ:
« …Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.»
Η ημέρα των Θεοφανίων λέγεται και «Φώτα», λόγω του βαπτίσματος και του φωτισμού των κατηχουμένων. Ανάμικτα είναι όμως, και αυτά τα φώτα… Με μπόλικο σκοταδισμό κι αυτά, όπως και την παραμονή, χθες, που προκαταρτικά μας φώτισε «ο παπάς με την αγιαστούρα του», κλπ.
Διότι παραμύθι χωρίς δράκο, δεν γίνεται.
Διαβάζω:
«Ο Χριστός βαπτίστηκε για να συντρίψει τις κεφαλές των δρακόντων στο νερό, επειδή υπήρχε η αντίληψη ότι οι δαίμονες κατοικούν μέσα στο νερό. Γι’ αυτό και παρατηρούμε στην εικόνα της βάπτισης τέρατα μέσα στο νερό που έχουν στραμμένα τα νώτα τους στον Χριστό, λόγω του πυρός της θεότητος. Ο Χριστός βαπτίστηκε για να πλύνει την αμαρτία και να θάψει ολόκληρο τον παλαιό Αδάμ μέσα στο νερό.
Βασική τελετουργία των Θεοφανίων είναι ο αγιασμός των υδάτων, με τη κατάδυση του Σταυρού στη θάλασσα, κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου.
Στην ελληνική εθιμολογία, ο αγιασμός των υδάτων έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει ρίζες στην αρχαία λατρεία.»
https://nikospa.wordpress.com/
Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο καθαρμός αυτός, γίνεται πιο σωστός, αν γίνεις και Χατζής, αν βαπτιστείς δηλαδή και στα μολυσμένα και όλο βούρκο νερά (όπως είναι σήμερα) του Ιορδανή ποταμού.
Αν είσαι δε και Ινδουιστής, μπορεί να πας σήμερα να πέσεις στον Γάγγη τον ποταμό, ώστε και να βαπτιστείς, και να φωτιστείς, και να γίνεις αυτόματα και άγιος, φακίρης, γκουρού!
Αμήν!
Ψέλνουμε, σχετικά…
1. «Καί τό Πνεῦμα, ἐν εἴδει περιστερᾶς…»
(σ.σ. μη ξεχνάμε με την ευκαιρία και τον λίγο –πολύ 12θεϊστή, τον Γιώργο τον Καρατζαφέρη τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, τον τσοντοκαναλάρχη του ΑΡΤ… Ο οποίος ισχυρίστηκε ότι φωτίστηκε και αυτός από ένα περιστέρι, σε παρόμοιο τελετή, στην Κωνσταντινούπολη.
2. « Ὅτε τῇ ἐπιφανείᾳ σου ἐφώτισας τὰ σύμπαντα, τότε ἡ ἀλμυρὰ τῆς ἀπιστίας θάλασσα ἔφυγε, καὶ Ἰορδάνης κάτω ῥέων ἐστράφη, πρὸς οὐρανὸν ἀνυψῶν ἡμᾶς.»
(σ.σ. τις μέρες δε αυτές, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και ένα πειραγμένο βίντεο, με την τελετή του αγιασμού των υδάτων στον Ιορδάνη ποταμό. Δείχνει ότι τάχα τα νερά του Ιορδάνη αλλάζουν κατεύθυνση, και η ροή γίνεται αντίθετη, προς τα πίσω δηλαδή! Χα!)
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012
Παλιά –καλά, δοκιμασμένα- πατροπαράδοτα- ορθόδοξα παραδοσιακά ξόρκια…
Ευλογημένα, προς εορταστική χρήση, ειδικά αυτού του τριήμερου.
(πιάνουν -ευεργετικά: και τον Θεοφάνη, και τον Φώτη, και τον Γιάννη)
« - Εν Ιορδάνη, που ειν' η μάνα σου βρε Γιάννη;»
«- Πήρε τα ρούχα, και πάει στο ποτάμι.»
« - Ω την κατηραμένη, τέτοια μέρα πάει και πλένει;»
«- Παπά μου, ένα φράγκο στο τραπέζι.»
"- Ω, την ευλογημένη! Πάντα -και του Σταυρού ακόμα αν θέλει ας πλένει…
« - Εν Ιορδάνη, που ειν' η μάνα σου βρε Γιάννη;»
«- Πήρε τα ρούχα, και πάει στο ποτάμι.»
« - Ω την κατηραμένη, τέτοια μέρα πάει και πλένει;»
«- Παπά μου, ένα φράγκο στο τραπέζι.»
"- Ω, την ευλογημένη! Πάντα -και του Σταυρού ακόμα αν θέλει ας πλένει…
Αλλά και το φράγκο επίσης πάντα κανονικά, να μου το απονέμει"
1. Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ:
Την προηγούμενη μέρα της εορτής των Θεοφανίων προηγούνται τα Κάλαντα των παιδιών: «Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός».
Και τα κάλαντα των παπάδων, βέβαια: Ο αγιασμός, ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Ο ιερέας στα χωριά, αλλά και στις πόλεις, στις συνοικίες (όπως σε εμάς εδώ, στα Σούρμενα), γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών.
Βέβαια, περισσότερο σκοτισμό, σκοταδισμό και παγανισμό έχουμε, παρά κανονικό φωτισμό…
Πώς; Με τον τουρλόπαπα και την αγιαστούρα του… Με την αντίληψη ότι η Πρωτάγιαση, είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο με το οποίο τρέπονται σε φυγή οι καλικάντζαροι, και ακολουθεί σε δυναμικότητα, το άναμμα μιας μεγάλης υπαίθριας φωτιάς.
Και τα παιδιά συνεχίζουν, τα μπουρμπούτσαλα:
«Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό κάθετ' η κυρά μας η Παναγιά, με τα θυμιατούρια στα δάχτυλα. Και ένα κερί κρατεί και τον Αϊ-Γιάννη παρακαλεί. Άϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί. Ν' ανεβώ επάνω στον ουρανό να μαζέψω ρόδα και λίβανο. Καλημέρα, καλημέρα…»
2. ΑΝΗΜΕΡΑ:
Διαβάζω: «Με τη βάπτισή Του από τον Ιωάννη, ο Χριστός έδωσε ένα τέλος και στο τυπικό αυτό βάπτισμα, όπως τρώγοντας για τελευταία φορά το Ιουδαϊκό Πάσχα, το κατάργησε και εγκαινίασε το Πάσχα της Καινής Διαθήκης.»
Θεοφάνια και Επιφάνια.
«Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς…»
Η ΒΑΠΤΙΣΗ του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο λέγεται και Επιφάνια.
Η λέξη Θεοφάνια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη», και σχετίζεται περισσότερο με τη Γέννηση του Χριστού.
Η λέξη Επιφάνια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» και αναφέρεται περισσότερο στην Βάπτιση του Χριστού.
ΦΩΤΟ-ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ:
« …Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.»
Η ημέρα των Θεοφανίων λέγεται και «Φώτα», λόγω του βαπτίσματος και του φωτισμού των κατηχουμένων. Ανάμικτα είναι όμως, και αυτά τα φώτα… Με μπόλικο σκοταδισμό κι αυτά, όπως και την παραμονή, χθες, που προκαταρτικά μας φώτισε «ο παπάς με την αγιαστούρα του», κλπ.
Διότι παραμύθι χωρίς δράκο, δεν γίνεται.
Διαβάζω:
«Ο Χριστός βαπτίστηκε για να συντρίψει τις κεφαλές των δρακόντων στο νερό, επειδή υπήρχε η αντίληψη ότι οι δαίμονες κατοικούν μέσα στο νερό. Γι’ αυτό και παρατηρούμε στην εικόνα της βάπτισης τέρατα μέσα στο νερό που έχουν στραμμένα τα νώτα τους στον Χριστό, λόγω του πυρός της θεότητος. Ο Χριστός βαπτίστηκε για να πλύνει την αμαρτία και να θάψει ολόκληρο τον παλαιό Αδάμ μέσα στο νερό.
Βασική τελετουργία των Θεοφανίων είναι ο αγιασμός των υδάτων, με τη κατάδυση του Σταυρού στη θάλασσα, κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου.
Στην ελληνική εθιμολογία, ο αγιασμός των υδάτων έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει ρίζες στην αρχαία λατρεία.»
https://nikospa.wordpress.com/
Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο καθαρμός αυτός, γίνεται πιο σωστός, αν γίνεις και Χατζής, αν βαπτιστείς δηλαδή και στα μολυσμένα και όλο βούρκο νερά (όπως είναι σήμερα) του Ιορδανή ποταμού.
Αν είσαι δε και Ινδουιστής, μπορεί να πας σήμερα να πέσεις στον Γάγγη τον ποταμό, ώστε και να βαπτιστείς, και να φωτιστείς, και να γίνεις αυτόματα και άγιος, φακίρης, γκουρού!
Αμήν!
Ψέλνουμε, σχετικά…
1. «Καί τό Πνεῦμα, ἐν εἴδει περιστερᾶς…»
(σ.σ. μη ξεχνάμε με την ευκαιρία και τον λίγο –πολύ 12θεϊστή, τον Γιώργο τον Καρατζαφέρη τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, τον τσοντοκαναλάρχη του ΑΡΤ… Ο οποίος ισχυρίστηκε ότι φωτίστηκε και αυτός από ένα περιστέρι, σε παρόμοιο τελετή, στην Κωνσταντινούπολη.
2. « Ὅτε τῇ ἐπιφανείᾳ σου ἐφώτισας τὰ σύμπαντα, τότε ἡ ἀλμυρὰ τῆς ἀπιστίας θάλασσα ἔφυγε, καὶ Ἰορδάνης κάτω ῥέων ἐστράφη, πρὸς οὐρανὸν ἀνυψῶν ἡμᾶς.»
(σ.σ. τις μέρες δε αυτές, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και ένα πειραγμένο βίντεο, με την τελετή του αγιασμού των υδάτων στον Ιορδάνη ποταμό. Δείχνει ότι τάχα τα νερά του Ιορδάνη αλλάζουν κατεύθυνση, και η ροή γίνεται αντίθετη, προς τα πίσω δηλαδή! Χα!)
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012
Και συνεχίζουμε με χαρούμενο ρυθμό, το επίκαιρο εορταστικό – ψυχαγωγικό μας πρόγραμμα...
Τρίτη 2 Ιανουαρίου 2018
Καλικάντζαροι: Το πενταπόσταγμα της ελληνικής ορθοδοξίας!
Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013
Εδώ Ελλάς, ελλήνων, ορθοδόξων… καλικαντζάρων!
Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016
Τα κάλαντα με τους κώλους των καλικαντζάρων, τα ξέρετε; Ακούστε τα, να τα ψέλνει ένας ειδικός, ο κ. Ηλίας Γιουρούκος. (Πρωτοψάλτης, Καθηγητής βυζαντινής μουσικής, Διευθυντής χορωδιών βυζαντινής εκκλησιαστικής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, Πρόεδρος της ομοσπονδίας συλλόγων ιεροψαλτών Ελλάδος, Ιδρυτής και διευθυντή της βυζαντινής χορωδίας Αττικής και της «χορωδίας ελληνικής παραδοσιακής μουσικής Ηλία Γιουρούκου».) ΕΔΩ:
Η αρχή με όλα αυτά τα σχετικά με τους καλικάντζαρους βρίσκεται στα πολύ παλιά χρόνια. Οι Αρχαίοι πίστευαν πως όταν οι ψυχές έβρισκαν την πόρτα του Άδη ανοιχτή, ανέβαιναν στον απάνω κόσμο και τριγύριζαν παντού, χωρίς έλεγχο και περιορισμούς.
Τι είναι, όμως τελικά οι καλικάντζαροι;
Οι γιαγιάδες μας παλιά έλεγαν πως είναι αερικά, ξωτικά. Σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία, πρόκειται για «δαιμόνια» που εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (25 Δεκεμβρίου 6 Ιανουαρίου). Επειδή από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα ο Χριστός είναι ακόμη αβάφτιστος, είναι και «τα νερά αβάφτιστα». Έτσι βρίσκουν ευκαιρία οι καλικάντζαροι ν’ αλωνίσουν τον κόσμο.
Ένα ακόμα όπλο εναντίων των καλικαντζάρων είναι το λιβάνι. Το σιχαίνονται και γι’ αυτό οι νοικοκυρές θυμιατίζουν το σπίτι κάθε απόγευμα και αφήνουν το θυμιατήρι να λιβανίζει δίπλα στο τζάκι καθ΄ όλη τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου.
Με το που περνάει ο Παπάς και αγιάζει τα σπίτια, ...οι καλικάντζαροι, όπου φύγει-φύγει.
«Φεύγετε να φεύγουμε
τι έρχεται ο τουρλόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.
Μας άγιασε μας έβρεξε
και μας εκατέκαψε!» ή «και θα μας μαγαρίσει»
Υπάρχουν, όμως, και φυτά που διώχνουν τους καλικάντζαρους και ταυτόχρονα φέρνουν καλή τύχη για τον καινούργιο χρόνο. Ένα τέτοιο φυτό, που βάζουμε ακόμα και σήμερα στα σπίτια μας τέτοιες μέρες είναι η κρεμμύδα.
ΠΗΓΗ: fouit.gr
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018
Μάθημα θρησκευτικών: Το ξέρατε ότι τώρα διανύουμε το λεγόμενο «Δωδεκαήμερο»; Είναι οι 12 μέρες -από την παραμονή των Χριστουγέννων, μέχρι την παραμονή των Φώτων. Η περίοδος δηλαδή από τα πρώην ειδωλολατρικά «Ηλιούγεννα» που τα βαφτίσαμε «Χριστούγεννα», μέχρι τα «φώτα» των παγανιστικών αγιασμών μας, που διώχνουν τους καλικαντζάρους («έρχεται ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του»)! Γι αυτό και η τηλεόραση του «ΣΤΑΡ»…
Μάθημα θρησκευτικών: Το ξέρατε ότι τώρα διανύουμε το λεγόμενο «Δωδεκαήμερο»; Είναι οι 12 μέρες -από την παραμονή των Χριστουγέννων, μέχρι την παραμονή των Φώτων. Η περίοδος δηλαδή από τα πρώην ειδωλολατρικά «Ηλιούγεννα» που τα βαφτίσαμε «Χριστούγεννα», μέχρι τα «φώτα» των παγανιστικών αγιασμών μας, που διώχνουν τους καλικαντζάρους («έρχεται ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του»)! Γι αυτό και η τηλεόραση του «ΣΤΑΡ»…
Το ξέρατε ότι τώρα διανύουμε το λεγόμενο «Δωδεκαήμερο»; Είναι οι 12 μέρες -από την παραμονή των Χριστουγέννων, μέχρι την παραμονή των Φώτων. Η περίοδος δηλαδή από τα πρώην ειδωλολατρικά «Ηλιούγεννα» που τα βαφτίσαμε «Χριστούγεννα», μέχρι τα «φώτα» των παγανιστικών αγιασμών μας, που διώχνουν τους καλικαντζάρους («έρχεται ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του»)!
Γι αυτό και η τηλεόραση του «ΣΤΑΡ», μέσα σε αυτήν την παραθρησκευτική κατάνυξη και σκοτεινή επικαιρότητα κινούμενη, μας έβαλε να δούμε σήμερα τα ξημερώματα (από τις 2:30 μετά τα μεσάνυχτα) την ταινία τρόμου, Γκρέμλινς (Gremlins), αμερικανικής παραγωγής 1984.
(Η υπόθεση: Παραμονή Χριστουγέννων. Σε μία ήσυχη επαρχιακή πόλη, ο Μπίλι δέχεται ένα πρωτότυπο δώρο απ' τον πατέρα του. Πρόκειται για το γκρέμλιν…)
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Σήμερα το μεσημέρι (13:30) στο ΣΤΑΡ:
«ο Σκούμπι Ντου, και ο Βασιλιάς Καλικάντζαρος»
Σαν έφτανε το Δωδεκαήμερο (1), η γιαγιά η Γιωργούλα γινόταν άλλος άνθρωπος. Δε γέλαγε, δεν αστειευόταν, δεν τραγούδαγε, δεν έκανε τις δουλειές που πάντα τής άρεσε να κάνει, να βάλει μπουγάδα, να ζυμώσει, να υφάνει, να τυροκομήσει…Έδειχνε σαν κάτι να την απασχολεί, σαν κάτι κακό να περίμενε, που όμως ήταν έτοιμη να το παλέψει και να το αντιμετωπίσει. Πολλές φορές την άκουγα να μονολογεί χαμηλόφωνα και μόλις ξεχώριζα να λέει :
– Τ’ π’σσόκωλ’ (2) οι γιοι …οι ζιρζιβούλ’δις (3)…Ας έρτιν (4) σα τ’ς βαστά…Χίλια παλούκια. θα μπουν στουν κώλου τους …
Έριχνε χοντρά κούτσουρα στη γωνιά, κάπου – κάπου και καμιά φούχτα χοντρό αλάτι (5),έσερνε το μαξιλάρι της δίπλα στη φωτιά και δόστου – φέρτου να κλώθει στο αδράχτι της ατέλειωτη βαμβακερή κλωστή.
– Γιατί, γιαγιά Γιωργούλα, είσαι θυμωμένη απόψε ; ρώτησε με παράπονο η μικρή εγγονούλα της, η αδελφή μου Μαρία. Κάναμε τίποτα κακό ; Είπαμε κάτι που δεν έπρεπε ;
– Δε φταίτε σεις, παιδάκι μου ! κούνησε το κεφάλι της η γιαγιά. Φταίνε οι ζιρζιβούλ’δις (3) οι μαγαρσμέν’ (6) .Όπου να ’ναι θα ξεπροβάλουν . Είναι οι μέρες τους. Θα έρθουν να μαγαρίσουν (7) πάλι όλο τον κόσμο. Τ’ π’σσόσκατ’ (2) οι γιοι! Τ’ αναγελάσματα τ’ ανθρώπου…
– Και τι είναι, γιαγιά, αυτοί τ’ π’σσόσκατ’ οι γιοι, οι ζιρζιβούλ’δις ; ρώτησε με το στόμα ανοιχτό, γεμάτη απορία η Μαρία.
– Είναι, παιδί μου, οι Καλ’κατζάρ’ !Αερικά, δαιμονισμένα πλάσματα !
είπε η γιαγιά ,έκανε το σταυρό της κι έφτυσε τρεις φορές στον κόρφο της, για να ξορκίσει το κακό . Σαν έρχονται, συνέχισε, μπροστά πάει ο αρχηγός τους ο Κουτσός, ο γαϊδουροπόδαρος .Τριγύρω του χορεύουνε και πηδάνε αμέτρητοι άλλοι. Είναι τόσοι δα, μια σταλιά, μα είναι διαβολεμένοι. Τρέχουν γυμνοί, φοράνε στα κεφάλια τους κουκούλες από γουρουνίσιες τρίχες και στα ποδάρια τους, που είναι σαν του τραγιού ή του γαϊδάρου, φοράνε σιδερένια τσαρούχια . Κρατάνε στα χέρια τους αγκλίτσες κι έχουνε νύχια σουβλερά και γυριστά σαν τα δρεπάνια. Φαφούτηδες, λιγδιάρηδες ,με ξέπλεκο μαλλί, άλλος κουτσός, άλλος κουλός, μη δώσει ο Θεός, παιδί μου, και βρεθούνε στο δρόμο σου.
– Κι από πού έρχονται, γιαγιά, οι Καλ’κατζάρ’; Ρώτησε τώρα με τρεμάμενη από τον φόβο φωνή η Μαρία .
Η γιαγιά συνδαύλισε τη φωτιά, έριξε κι άλλο κούτσουρο στη γωνιά , άφησε στο πλάι της το αδράχτι και πήρε στην αγκαλιά της τη Μαρία, που κρύφτηκε όσο μπορούσε πιο πολύ στη νησιώτικη βράκα της γιαγιάς.
– Έρχονται από τον Κάτω Κόσμο, Μαρία μου !Ζούνε εκεί σε σκοτεινές αραχνιασμένες σπηλιές και τρώνε φίδια, σαύρες, ποντίκια και γάτες. Εκεί στον Κάτω Κόσμο πριονίζουν με τα δόντια και με τα νύχια τους ασταμάτητα ,μέρα και νύχτα, τις τρεις κολόνες που βαστάνε τον Απάνω Κόσμο. Θέλουνε να τις γκρεμίσουν και μαζί μ’ αυτές να γκρεμιστεί κι ο κόσμος όλος. Τις πελεκάνε τις κολόνες όλο τον χρόνο, παρά δώδεκα μέρες. Τότες πια δεν αντέχουν άλλο ,τις παρατάνε και βγαίνουν να ξανασάνουν στον Απάνω Κόσμο. Κάθονται δώδεκα μέρες, μα σα ξαναγυρίσουν ,οι κολόνες έχουν θρέψει κι αυτοί ξαναρχίζουν πάλι το πελέκημα απ’ την αρχή .
– Και τι κάνουν, γιαγιά, αυτές τις δώδεκα μέρες στον Απάνω Κόσμο ; ρώτησε τώρα, ξεθαρρεμένη στη ζεστή αγκαλιά της γιαγιάς της, η Μαρία.
– Και τι δεν κάνουν ,παιδί μου, οι τρισκατάρατοι! Τρυπώνουν στα σπίτια απ’ όπου βρούνε !Από τις καμινάδες, από τις κλειδαρότρυπες, από τις χαραμάδες…Σπάζουν τα κιούπια (8) και χύνονται τα κρασιά και τα λάδια. Σπάζουν τα σταμνιά και τα κουμάρια (9) και μένουν οι άνθρωποι χωρίς να έχουν νερό να πιούνε. Σκορπούν το στάρι και το αλεύρι και μαγαρίζουν τα φαγητά. Κατουράνε και σβήνουν τη φωτιά και σκορπάνε μέσα στο σπίτι τη στάχτη. Πειράζουνε στον δρόμο όποιον βρούνε και δεν τον παρατάνε, αν δε λαλήσει ο μαύρος πετεινός. Τις νύχτες με φεγγάρι χορεύουνε στις ράχες και στα ξέφωτα κι άμα βρούνε κανέναν μοναχικό στα χωράφια ,τον παίρνουν και τον αναγκάζουν να χορεύει μαζί τους μέχρι που να λαλήσει ο πετεινός. Έχουν στο μάτι (10) τους μυλωνάδες κι όσους πηγαίνουν στον μύλο ν’ αλέσουν σιτάρι. Λερώνουν τ’ αλεύρι, ξεσκίζουν τα σακιά και το σκορπάνε στους δρόμους. Τρομάζουν τα ζώα και τους ανθρώπους ,κάνουν τον κόσμο άνω – κάτω…
– Εσύ τους είδες τους Καλικάντζαρους, γιαγιά ; τη ρώτησα με τη σειρά μου κι εγώ, θέλοντας να την πειράξω λιγάκι και να κάνω τάχα πως δεν τα πολυπιστεύω αυτά που λέει .
– Εγώ δεν τους είδα, Θεός φυλάξει, Γιαννάκη μου ! απάντησε η γιαγιά, σταυροκοπήθηκε κι έφτυσε πάλι τρεις φορές στον κόρφο της. Τους είδε η γειτόνισσα το Ρηνιώ, που σηκώθηκε νύχτα να ζυμώσει και πήγαν και της σκόρπησαν τ’ αλεύρι. Τους είδε η Ελένη η Σταύραινα ,που πήγαινε αξημέρωτα στον μύλο ν’ αλέσει σιτάρι και πήγαν και τρύπωσαν στο σαμάρι ανάμεσα στα τσουβάλια και τρόμαξε το ζώο και παραλίγο να τη ρίξει κάτω να τη σκοτώσει. Τους είδε ο Στέλιος ,του Μπόμπιρα ο γιος, που έβοσκε νύχτα τα πρόβατα και τον πήραν και τον χόρευαν στο Σκοτεινό Λαγκάδι (11) μέχρι που λάλησε ο πετεινός. Κι έμεινε από τότε ονειροπαρμένος κι αλαφροΐσκιωτος κι όλο γελά κι όλο κουνά τα χέρια του σα να θέλει να χορέψει…
– Κι εμείς τι θα κάνουμε τώρα , γιαγιά ; Πώς θα τους κρατήσουμε μακριά από το σπίτι μας ; ρωτήσαμε τώρα μ’ ένα στόμα κι οι δυο τη γιαγιά .
– Έννοια σας και ξέρω εγώ να τους χορέψω (12)! απάντησε θυμωμένη η γιαγιά Γιωργούλα .Τα έμαθα από τη μάννα μου κι απ’ τη δική μου τη γιαγιά, Θεός σ’χωρέσ’ τες .
Εσύ , Μαρία, πάρε το αναμμένο κερί κι έλα να με βοηθήσεις να κάνουμε με τη φλόγα του σταυρούς στα παράθυρα και στις πόρτες. Οι καταραμένοι φοβούνται τον Σταυρό και δεν τολμούνε να πλησιάσουν.
Εσύ, Γιαννάκη, πήγαινε στην αποθήκη και φέρε χοντρά κούτσουρα για το τζάκι. Φέρε κι από τ’ αγκάθια που έχουμε για προσάναμμα. Οι Καλ’κατζάρ’ φοβούνται τη φωτιά, γι’ αυτό όλη τη νύχτα θα πρέπει να καίει στη γωνιά. Με τ’ αγκάθια θα κλείσουμε τις τρύπες και τις χαραμάδες του σπιτιού, καθώς και τα στόματα (13) στα κιούπια ,τις στάμνες και στα κουμάρια. Είναι γυμνοί και τρέμουνε να περάσουν από τ’ αγκάθια. Και σαν τα τελέψεις αυτά, πάρε τ’ αδράχτι κι έλα να τυλίξουμε γύρω το σπίτι με την κλωστή, να τη βλέπουν ,να φοβούνται μην πιαστούν, και να ξεμακραίνουν από το σπίτι. Φέρε και στάχτη να ρίξουμε στα θεμέλια, να βλέπουν πως δεν υπάρχει στο σπίτι μέσα στάχτη να τη σκορπίσουν.
Προτού βασιλέψει ο ήλιος, να θυμηθείτε να θυμιάσουμε καλά το σπίτι μέσα κι έξω. Να κάψουμε και κανένα λάστιχο, γιατί φοβούνται τις μυρουδιές και δεν κοντεύουν.
Αφού είπε αυτά η γιαγιά Γιωργούλα, πήγε μέσα στο σπίτι, πήρε τα λανάρια (14) της ,στάθηκε στη μέση της αυλής ,άρχισε να λαναρίζει και με δυνατή φωνή να λέει και να ξαναλέει :
Τράκα – τράκα (15)τα λανάρια,
φέρτι μοι τρίγια πουδάρια(16)
να τα ρίξου μες στα π’γάδια…
– Τι είναι αυτά που λες, γιαγιά ; ρωτούσαμε χωρίς να καταλαβαίνουμε τίποτα απ’ αυτά που έλεγε κι έκανε η γιαγιά.
Μα η γιαγιά Γιωργούλα δεν ήθελε ή δεν μπορούσε και η ίδια να τα εξηγήσει…Μόνο σαν μπήκαμε πια στο σπίτι κι έκλεισε καλά τις πόρτες και τα παράθυρα, συμπλήρωσε :
– Οι Καλ’κατζάρ’ , παιδιά μου, έρχονται στον Απάνω Κόσμο την παραμονή των Χριστουγέννων και φεύγουν την παραμονή των Φώτων με τον πρώτο Αγιασμό που κάνει ο παπάς. Τρέμουνε τη βρεχτούρα του και την αγιαστούρα του και άμα τον δούνε τον παπά παίρνουνε ποδάρι ξεφωνίζοντας τρομαγμένοι :
Τρέξιτι να τρέξουμι
τσι έρχιτι η ζουρλόπαπας
μι την αγιαστούρα του
τσι μι τη βριχτούρα του.
Τσακίζονται και πάνε πάλι στην πίσσα και στον πειρασμό. Κι από το
κακό τους, που αφήσανε τον Απάνω Κόσμο, αρχίζουν πάλι να ροκανίζουν τις τρεις κολόνες που στηρίζουν τον Απάνω Κόσμο.
Αυτά είπε η γιαγιά Γιωργούλα και σώπασε .Πήρε ύστερα το κόσκινο, το κρέμασε πίσω από την κλειδαρότρυπα, να βλέπει τις τρύπες ο βελζεβούλης, να κάθεται να τις μετρά, να μπερδεύεται, να ξαναρχίζει να ξαναμετρά και να τα ξαναχάνει, ώσπου να λαλήσει ο πρώτος πετεινός, να πάρει δρόμο και να χαθεί στ’ ανάθεμα του Θεού…
http://www.mytiliniadialektos.gr/?p=2031
Παλιά –καλά, δοκιμασμένα- πατροπαράδοτα- ορθόδοξα παραδοσιακά ξόρκια…
Ευλογημένα, προς εορταστική χρήση, ειδικά αυτού του τριήμερου.
(πιάνουν -ευεργετικά: και τον Θεοφάνη, και τον Φώτη, και τον Γιάννη)
« - Εν Ιορδάνη, που ειν' η μάνα σου βρε Γιάννη;»
«- Πήρε τα ρούχα, και πάει στο ποτάμι.»
« - Ω την κατηραμένη, τέτοια μέρα πάει και πλένει;»
«- Παπά μου, ένα φράγκο στο τραπέζι.»
"- Ω, την ευλογημένη! Πάντα -και του Σταυρού ακόμα αν θέλει ας πλένει…
« - Εν Ιορδάνη, που ειν' η μάνα σου βρε Γιάννη;»
«- Πήρε τα ρούχα, και πάει στο ποτάμι.»
« - Ω την κατηραμένη, τέτοια μέρα πάει και πλένει;»
«- Παπά μου, ένα φράγκο στο τραπέζι.»
"- Ω, την ευλογημένη! Πάντα -και του Σταυρού ακόμα αν θέλει ας πλένει…
Αλλά και το φράγκο επίσης πάντα κανονικά, να μου το απονέμει"
Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2017
Πέρασαν 2.000 χρόνια και κάτι, από τότε που ήρθε ο Χριστός μας, και ίδρυσε με το αίμα Του την Εκκλησία Του, και διαδόθηκε το μήνυμα Του, η Αλήθεια Του και στην Ελλάδα μας… Και η εντύπωση είναι ότι σήμερα, δεν βλέπεις καμιά μεγάλη διαφορά, ανάμεσα στη σημερινή θρησκεία μας -στη λεγόμενη χριστιανική μας πίστη, και στην θρησκεία εκείνη την αρχαία την ειδωλολατρική! 1. Πόρνες είχαν τότε στους ναούς τους οι αρχαίοι προγονοί μας, πορνική εικόνα δείχνουν και σήμερα οι ναοί μας –με τη γύμνια και την ξετσιπωσιά, ιδίως σε μυστήρια όπως η βάπτιση και ο γάμος. 2. Είδωλα είχαν τότε και τα λάτρευαν, είδωλα έχουμε και σήμερα! Αγιογραφίες ψεύδους με απεικονίσεις αντίθετες με το λόγο του θεού που τις προσκυνούμε σαν θαυματουργές. Ύμνοι και γιορτές παρμένες από ένα πορνό κείμενο το λεγόμενο «πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου». 3. Λείψανα αποκρουστικά με νεκροκεφαλές κλπ. Θεοποίηση της Παναγίας –νέας θεάς Αθηνάς, και αναγνώριση σαν ημίθεου, του κάθε βλαμμένου κωλόγερου! 4. Παντόφλες και φανέλες σε προσκύνηση. Κλπ, κλπ, κλπ! 5. Και αν τολμήσεις να τα καταγγείλεις ως ξένα προς την Ορθοδοξία, όλα αυτά τα υποκατάστατα της Αλήθειας του Χριστού, τότε οι θρησκόληπτοι τέκνα του ψεύδους, του σατανά, θα ξεσηκωθούν σύσσωμοι, και θα σε σταυρώσουν κι εσένα!
ΔΙΑΒΑΖΩ:
ΣΧΟΛΙΑΖΩ:
Πέρασαν 2.000 χρόνια και κάτι, από τότε που ήρθε ο Χριστός μας, και ίδρυσε με το αίμα Του την Εκκλησία Του, και διαδόθηκε το μήνυμα Του, η Αλήθεια Του και στην Ελλάδα μας…
Και η εντύπωση είναι ότι σήμερα, δεν βλέπεις καμιά μεγάλη διαφορά, ανάμεσα στη σημερινή θρησκεία μας -στη λεγόμενη χριστιανική μας πίστη, και στην θρησκεία εκείνη την αρχαία την ειδωλολατρική!
1. Πόρνες είχαν τότε στους ναούς τους οι αρχαίοι προγονοί μας, πορνική εικόνα δείχνουν και σήμερα οι ναοί μας –με τη γύμνια και την ξετσιπωσιά, ιδίως σε μυστήρια όπως η βάπτιση και ο γάμος.
2. Είδωλα είχαν τότε και τα λάτρευαν, είδωλα έχουμε και σήμερα!
Αγιογραφίες ψεύδους με απεικονίσεις αντίθετες με το λόγο του θεού που τις προσκυνούμε σαν θαυματουργές.
Ύμνοι και γιορτές παρμένες από ένα πορνό κείμενο το λεγόμενο «πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου».
3. Λείψανα αποκρουστικά με νεκροκεφαλές κλπ. Θεοποίηση της Παναγίας –νέας θεάς Αθηνάς, και αναγνώριση σαν ημίθεου, του κάθε βλαμμένου κωλόγερου!
4. Παντόφλες και φανέλες σε προσκύνηση. Κλπ, κλπ, κλπ!
5. Και αν τολμήσεις να τα καταγγείλεις ως ξένα προς την Ορθοδοξία, όλα αυτά τα υποκατάστατα της Αλήθειας του Χριστού, τότε οι θρησκόληπτοι τέκνα του ψεύδους, του σατανά, θα ξεσηκωθούν σύσσωμοι, και θα σε σταυρώσουν κι εσένα!
ΣΧΕΤΙΚΑ:
Πέρασαν 2.000 χρόνια και κάτι, από τότε που ήρθε ο Χριστός μας, και ίδρυσε με το αίμα Του την Εκκλησία Του, και διαδόθηκε το μήνυμα Του, η Αλήθεια Του και στην Ελλάδα μας…
Και η εντύπωση είναι ότι σήμερα, δεν βλέπεις καμιά μεγάλη διαφορά, ανάμεσα στη σημερινή θρησκεία μας -στη λεγόμενη χριστιανική μας πίστη, και στην θρησκεία εκείνη την αρχαία την ειδωλολατρική!
1. Πόρνες είχαν τότε στους ναούς τους οι αρχαίοι προγονοί μας, πορνική εικόνα δείχνουν και σήμερα οι ναοί μας –με τη γύμνια και την ξετσιπωσιά, ιδίως σε μυστήρια όπως η βάπτιση και ο γάμος.
2. Είδωλα είχαν τότε και τα λάτρευαν, είδωλα έχουμε και σήμερα!
Αγιογραφίες ψεύδους με απεικονίσεις αντίθετες με το λόγο του θεού που τις προσκυνούμε σαν θαυματουργές.
Ύμνοι και γιορτές παρμένες από ένα πορνό κείμενο το λεγόμενο «πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου».
3. Λείψανα αποκρουστικά με νεκροκεφαλές κλπ. Θεοποίηση της Παναγίας –νέας θεάς Αθηνάς, και αναγνώριση σαν ημίθεου, του κάθε βλαμμένου κωλόγερου!
4. Παντόφλες και φανέλες σε προσκύνηση. Κλπ, κλπ, κλπ!
5. Και αν τολμήσεις να τα καταγγείλεις ως ξένα προς την Ορθοδοξία, όλα αυτά τα υποκατάστατα της Αλήθειας του Χριστού, τότε οι θρησκόληπτοι τέκνα του ψεύδους, του σατανά, θα ξεσηκωθούν σύσσωμοι, και θα σε σταυρώσουν κι εσένα!
ΣΧΕΤΙΚΑ:
Το ιερατείο, οι γραμματείς και φαρισαίοι όχι μόνο δεν πίστεψαν στο Χριστό, αλλά και Τον σταύρωσαν. Έτσι, με φανατισμό συμπεριφέρονται και οι σύγχρονοι φαρισαίοι και κατά του Χριστού και κατά των πιστών στο Χριστό, που αμφισβητούν την πίστη σε σύγχρονα υποκατάστατα του αληθινού Θεού, σε αντί του Χριστού, σε υποκατάστατα, σε αντί-χριστούς.
Ναι! Χριστούγεννα, χωρίς Χριστό! Και μια πράξη, με μεγάλο συμβολικό νόημα: «Έκλεψαν τον Χριστό από την φάτνη!» Έκλεψαν τη «μαγεία» των Χριστουγέννων… Έκλεψαν το «παραμύθι» που περιμέναμε να ζήσουμε τις άγιες αυτές μέρες! Κλαψ! Μας απέμειναν τώρα πια, μόνο οι «καλικάντζαροι», τα «ξωτικά», «οι 3 ιρανοί Μάγοι της φάτνης», και ο… «Σάντα των Χριστουγέννων, που μπαίνει από την καμινάδα»! Κλαψ!
Μαλακίας το Ανάγνωσμα (από το απόκρυφο «ευαγγέλιο», ψευδεπίγραφο κείμενο του «Ιακώβου»): Ο Χριστός, γεννήθηκε σε… σπηλιά!
Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2017
Ναι! Χριστούγεννα, χωρίς Χριστό! Και μια πράξη, με μεγάλο συμβολικό νόημα: «Έκλεψαν τον Χριστό από την φάτνη!» Έκλεψαν τη «μαγεία» των Χριστουγέννων… Έκλεψαν το «παραμύθι» που περιμέναμε να ζήσουμε τις άγιες αυτές μέρες! Κλαψ! Μας απέμειναν τώρα πια, μόνο οι «καλικάντζαροι», τα «ξωτικά», «οι 3 ιρανοί Μάγοι της φάτνης», και ο… «Σάντα των Χριστουγέννων, που μπαίνει από την καμινάδα»! Κλαψ!
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...
Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014
Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014
Panagiotis Michalopoulos: "Καλά που δεν είχαν κρεμασμένη και την εικόνα του γ. Παΐσιου στη φάτνη…"
http://xairete.blogspot.gr/2014/12/panagiotis-michalopoulos_27.html
Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017
Λίγες μέρες έμειναν μέχρι τα… «Ηλιούγεννα»!
Γιώργος Ρόκκας
7 ώρες πριν
Σε κείμενα του περιοδικού "Χρυσή Αυγή", οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες επιχειρούν να συσχετίσουν τον Χριστό με τον Απόλλωνα τον Διόνυσο και τον Μίθρα, αυτό δηλαδή που η καθεστωτική εκκλησία έκανε αιώνες πριν, όταν τοποθέτησε την γέννηση του Ιησού την ημερομηνία που γιορτάζονταν τα "ηλιούγεννα".
Μια ξαναζεσταμένη συνταγή πανθρησκείας που περιλαμβάνει παγανισμό, βουδισμό, θεοσοφία, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και ολίγον από "χριστιανισμό", όταν δεν τον βρίζουν για "την καταστροφή που έκανε στον πολιτισμό μας"..Ολως τυχαίως, τα ηλιοστάσια εορτάζονται με λαμπρότητα και από τους Μασώνους..
Eίναι γνωστό ότι η καθεστωτική εκκλησία τοποθέτησε την γέννηση του Ιησού την ημερομηνία που γιορτάζονταν τα "ηλιούγεννα". Στα πιο κάτω κείμενα οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες αποκαλύπτουν το "μπαστάρδεμα" και επιχειρούν να συσχετίσουν τον Χριστό με τον Απόλλωνα τον Διόνυσο και τον Μίθρα, αυτό δηλαδή που οι καθολικοί έκαναν αιώνες πριν.
Μια ξαναζεσταμένη συνταγή πανθρησκείας που περιλαμβάνει παγανισμό, βουδισμό, θεοσοφία, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και ολίγον από "χριστιανισμό", όταν δεν τον βρίζουν για "την καταστροφή που έκανε στον πολιτισμό μας"..Ολως τυχαίως, τα ηλιοστάσια εορτάζονται με λαμπρότητα και από τους Μασώνους..
Απο το περιοδικό "Χρυσή Αυγή" :
"..Ο «Κύκλος της Φωτιάς» είναι ακόμη Ζωντανός!
Η αθάνατη Γιορτή των Γενεθλίων του Ανικήτου Ηλίου. Και εμείς εξωμότες της πολιτικής των διαχειριστών και των εμπόρων των ιδεών, υπερασπιστές της παράδοσης, τελευταίοι πιστοί σε έναν κόσμο, που οδηγείται στην αθεΐα και...διαλέγει σαν είδωλό του τον φρικτό Μολώχ, νοιώθουμε παντοδύναμο μέσα μας, τις άγιες αυτές ημέρες, το κάλεσμα της Φυλετικής ψυχής, το κάλεσμα του Αήττητου Ηλίου.
Στην μεταπολεμική εποχή της υλοκρατίας που ζει η τωρινή ανθρωπότητα, βυθισμένη στην δίνη της κερδοσκοπίας του συμφέροντος και της ισοπεδωτικής διεθνοποίησης, οι γιορτές αυτές κρατούν το υπολειπόμενο μυστικό νόημα της ύπαρξης, και πέρα από την εμπορευματοποίησή τους διατηρούν άσβεστη μια σπίθα μαγείας, θρησκευτικής μέθεξης και εσωτερικής χαράς. Οι ψίθυροι του αρχέγονου παρελθόντος μένουν ασίγαστοι, άσχετα από τον επαχθή υλιστικό τρόπο της προκατ-πλαστικοποιημένης εποχής μας, κι ακόμα ο Άνθρωπος νοιώθει πως αναζητάει την επαφή με το κοσμικό Ένα, πηγή της Αρμονίας, της Υγείας και της Ομορφιάς. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος αποφάσισε να εγκαταστήσει τις Χριστιανικές γιορτές στις ίδιες περίπου ημέρες με τις πανάρχαιες παγανιστικές γιορτές των προγόνων μας, εξυπηρέτησε (μάλλον ακούσια) την επιβίωση της ψυχικής ακεραιότητας της Φυλής. Ήδη η λαίλαπα είχε αφανίσει με λύσσα και μισαλλοδοξία πάμπολλα στοιχεία του Ελληνικού Πολιτισμού, γκρεμίζοντας τους Αρχαίους Θεούς από τα βάθρα τους και ξεκληρίζοντας τους πιστούς. Όμως καμμία απειλή, καμμία συνωμοσία ή άθλια σκοπιμότητα οποιουδήποτε μισανθρώπου δεν στάθηκε ικανή να ξεριζώσει το μύχιο και τρίσβαθο ρεύμα της Ιερής Παράδοσης. Ο Χριστός σαν άλλος Απόλλωνας αναδύθηκε μέσα από το σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου. Ο Χριστός, Φοίβος και Μίθρας μαζί ενσαρκώνεται στην Γη, για να διώξει το σκοτάδι και το κακό μακριά από τους ανθρώπους. Αλεξίκακος και ιατρός, εξορκιστής των Δαιμόνων και φύλακας των παιδιών, φωτοβόλος Υιός του Μεγάλου Πατέρα προστάτη. Του Πατέρα που παίρνει στην χριστιανική εικονογραφία την μορφή του Διός-Βόταν.
Το φωτοβόλο βρέφος της φάτνης (που συμβολίζει την φυσική απλότητα και καθαρότητα) κατέρχεται από τον ουρανό, σαν ενσαρκωμένη Ηλιακή Δύναμη, τις ίδιες μέρες που ο πλανήτης φθάνει και ξεπερνάει το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τότε, που η νύχτα φθάνει στο ύπατο σημείο της κι αμέσως αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση της στο ολόχρυσο φως της ημέρας. Όταν ο Ήλιος ξαναγεννιέται και ζειδωρεί την πλάση ολάκερη. Για μια ακόμη φορά, ο Προστάτης του Ωραίου και του Αγαθού, ο Αχούρα Μάζδα, καταβάλλει τον βέβηλο και σκοτεινό Αριμάν, στέλνοντας ανάμεσα στους Αρίους τον Μίθρα-Χριστό. Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθιέρωση των Χριτουγέννων (που μέχρι και τον 4ο μ.Χ. αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνεια) στις ημέρες της πανάρχαιης Yule (Julletinde-Jullfest), της μεγάλης γιορτής των ΠρωτοΑρίων, που επέζησε στον βορειοευρωπαϊκό χώρο, τιμώντας με πολυποίκιλους τρόπους στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο τα γενέθλια του Ήλιου.
Ο ενσαρκωμένος Ήλιος-Χριστός, νεώτερη όψη του Απόλλωνα, του Διονύσου, του Μίθρα, εμφανίζεται στον κόσμο σταλμένος από τον Ένα, τον Ύψιστο Θεό Πατέρα του κόσμου, Δία, Βόταν, Αχούρα Μάζδα, για να προσφέρει την ευλογία του στους λάτρεις του Ουράνιου και να συντρίψει τις δαιμονικές λεγεώνες του σκότους και του ψύχους. Θεραπευτής, Διδάσκαλος, Μουσηγέτης, φορέας της συγχώρεσης και δαιμονοκτόνος, εμφανίζεται ο Χριστός, Άδωνις και Balder μαζί, Διόνυσος Ελευθερεύς και Σωτήρ. Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τα γενέθλια του Ανίκητου Ηλίου, του ενσαρκωμένου Θείου Λόγου, του Λατρευτού παιδιού του Υψίστου. Ολόκληρη η Φύση καλοσωρίζει τον ερχομό του κι οι Λαοί μας ξεσπούν σε ξεφάντωμα.
Το Έλατο των Χριτουγέννων, θαυματό κατάλοιπο της πανάρχαιης φυσιοδενδρολατρείας, στολίζεται με χίλιες λάμψεις, όντας μια εικόνα της Φύσης που πανηγυρίζει για τον ξαναγεννημό Εκείνου. Το Έλατο, αύρα των βουνών, εικόνα της αρχέγονης πρωτοπατρίδας κι «άλλο εγώ» της ιερής φηγού, στέκει δίπλα μας όπως περήφανο κατανίκησε το κοσμικό ψύχος και την πτώση του μαρασμού, σημαίνει σαν βέλος τον δρόμο προς τον ουρανό και λάμπει, ακτινοβολώντας τις Δυνάμεις του Φωτός και της Ζωής, αιώνιο σύμβολο της μυστικής Ygdrasil.
Ο Ήλιος γεννάται σαν Σωτήρ, Σμινθεύς και Διόνυσος και προσφέρει σʼ όλους τα δώρα του κι όλοι χαρίζουν στους οικείους τους και τους γείτονες δώρα, σφυρηλατώντας την άρρηκτη αλυσίδα του αίματος και της κοινότητας. Στολίδια, γλυκίσματα, φροντισμένα τροφεία κι άφθονα μαγικά φυτά στήνουν ένα χαρμόσυνο σκηνικό. Όπως χιλιάδες χρόνια πριν, στα μικρά ή κατʼ αγρούς Διονύσια και τα Λήναια, στις ανάλογες μέρες. Με συντροφικότητα, συγγνώμη, όνειρα, ευχές και υλικές προσφορές, οι Άνθρωποι γιορτάζουν τα Γενέθλια του Ανίκητου Ήλιου-Χριστού και τα Θεοφάνεια, την γενέθλια γιορτή του Φωτός.
Οι καλικάντζαροι της παράδοσης, τα δύσμορφα μικρά δαιμόνια, που πριονίζουν το δέντρο της γης, στοιχειακά πλάσματα ανάλογα των τευτονικών Trolls, χάνονται στο φως του ενσαρκωμένου Ήλιου κι έτσι ο κορμός της μελίας Ygdrasil, που στηρίζει τον κόσμο, όλη η ίδια η Φύση, δέχεται την Ουράνια ευλογία και συνεχίζει την Άνοδο στον δρόμο της εξέλιξης.
Ακριβώς όπως στο Θερινό Ηλιοστάσιο (Sonnen-wende, Midsommer των Βορείων) ανάβουν οι φωτιές τʼ Αγιαννιού και έρχεται ο Κλήδονας, καθώς οι πυρές καίνε σʼ όλη την Ευρώπη κι όπου υπάρχει Λευκός Άνθρωπος, έτσι Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και Θεοφάνεια στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο σημασιοδοτούν την επάνοδο του Χριστού, ενσαρκωμένου παιδιού του Υψίστου. Ο Χριστός-Sol invictus κατέρχεται στους Ανθρώπους για να τους βοηθήσει στον αγώνα της Ανόδου. Ο φυλετικός ανθρωπισμός ανθοφορεί, τα παιδιά, βλαστάρια και συνέχεια της ράτσας, γίνονται αντικείμενο ξέχωρης φροντίδας και τιμής, δώρα και στοργή προσφέρονται στους αναξιοπαθούντες, τα άτυχα μέλη της κοινότητας. Η μυθικοσυμβολική μορφή του Αγίου Βασίλη – Sant Nicklauss, που μοιράζει σʼ όλους καλοκάγαθος προσφορές, σκορπάει χαρά στον παιδόκοσμο. Μορφή γεννημένη και θρεμμένη από το φυλετικό ασυνείδητο των Αρίων κι επενδεδυμένη ιστορικές ταυτότητες.
Το πιο μεγάλο καυσόξυλο ανάβει στην εστία (γνωστό σαν μαμμή και μπάμπω), ακτινοβολώντας φως και θέρμη, εικόνα μικροσκοπική του ξαναγεννημένου Ήλιου. Οι Ιερείς ευλογούν τα νερά, το νερό μʼ αλάτι ξορκίζει τα ξωτικά απʼ τα σπίτια των χωρικών και μαζί μʼ όλα αυτά το καράβι των Χριστουγέννων ξαναζωντανεύει τις αρχέγονες μνήμες του Ποσειδεώνα μήνα, χαρισμένο στον γαιοσείστη δαιμονομάχο Θεό των Νερών. Οι λιτανείας, όπου χιλιάδες κεριά και λαμπάδες ανάβονται, ξυπνούν κάτι από τα Δελφικά Δαδαφόρια, ο Διόσθυος μήνας των Σπαρτιατών ξαναζεί κι ακόμα η Ήρα-Freya χαμογελάει στα Ουράνια, καθώς η οικογενειακή-συζυγική αγάπη ανθεί και ευωδιάζει τούτες τις μέρες, ζωντανεύοντας τα προγονικά Γαμήλια.
Αυτή είναι η μυστική, μύχια ψυχική εμπειρία που ξυπνάει στα βάθη της καρδιάς μας η γιορταστική περίοδος του χειμώνα.
Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου. Κι εμείς, οι εξωμότες της πληροφορικής, τελευταίοι πιστοί σʼ ένα κόσμο που οδηγείται στην Αθεΐα και διαλέγει είδωλό του τον φριχτό σημιτικό Μολώχ, νοιώθουμε μέσα μας παντοδύναμα τα λόγια του Εθνικού Βάρδου:
Η Γη μας, Γη των άφθαρτων αερικών κι ειδώλων
Πασίχαρος κι υπέρτατος Θεός μας είνʼ ο Απόλλων
Ακόμα από το ναζιστικό περιοδικό "Αντεπίθεση":
"...DIES NATALIS SOLIS INVICTI
21η Δεκεμβρίου. Η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Μια Νέα ροδοδάκτυλη Αυγή θα ανατείλλει. Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου.
Οι γιορτινές ημέρες για τον Χριστιανισμο, συνάμα και για την Λευκή Φυλή, είναι ημέρες χαράς,αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, όμως σηματοδοτούν και τον απολογισμό έργων, του έτους που φεύγει και ορισμός στόχων για μια καινούργια αρχή! Σε μια κοινωνία παρηκμασμένη,βυθισμένη σε μια αδηφάγα υπερκαταναλωτική μανία, που η άκρατη κερδοσκοπία, ο ατομικισμός και η ωφελιμιστική ευδαιμονία αποτελούν στοιχεία του κυρίαρχου αστικού πολιτισμού, οι γιορτές αυτές κρατούν άσβεστη την φλόγα μιας ανώτερης, εσωτερικής χαράς και ευεξίας,την πίστη στο αιώνιο μυστικό της Ζωής.
Πάρα τις προσπάθειες αιώνων, να εξαλειφθεί η Πίστη στην αρχέγονη λατρεία της Φύσης, είχε σαν αποτέλεσμα να διατηρηθεί αναλλοίωτο το πνεύμα της ίδιας της Φυλετικής Ψυχής. "Η αρχαία ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη ο Μέγας Παν δεν πέθανεν,όχι ο Παν δεν πεθαίνει!¨
Με τα μοναδικά αυτά λόγια του ποιητή, εμείς οι τελευταίοι πιστοί, μιας λάμψης που ποτέ δεν έσβησε,φορείς μιας μυστικής κοινωνίας Αρίστων, ιεροφάντες στο Άδυτο της Ιερής Παράδοσης, βαδίζουμε...μέσα στην νύχτα που κάποιοι επέβαλλαν,σαν τύμπανα πολέμου πάλλονται οι καρδιές μας, με τον Ήλιο κρυμμένο μέσα τους. Ιππότες του αστραφτερού σκότους συνεχίζουμε μέσα στην θύελλα, σε πείσμα των καιρών, για το αέναο γύρισμα του κύκλου.
Προχωράμε μπροστά, αιμάτινο ποτάμι στην Μητέρα Γη, σπόρος για την παντοτινή αναγέννηση της Φύσης, με το αείρευστο, το άφθαρτο πυρ του Ήλιου κάθαρση στις ψυχές μας, αφουγκραζόμαστε το ψιθύρισμα των δέντρων που με την κορυφή τους δείχνουν το διαδρομή του ταξιδιού για την Υπερβορέα.
Λίγοι έναντι πολλών,επιλέγοντας την ζωή του λύκου αντί του προβάτου, ενάντιοι σε ένα κόσμο που προσκύναει τον Μολώχ, στρέφουμε το βλέμμα μας ψήλα...προς τον Δημιουργό της Αρμονίας,της Ομορφιάς νιώθοντας μέσα μας δυνατά όσο ποτέ τον ποιήτη :
Η γη μας γη άφθαρτων αερικών και ειδώλων, Πασίχαρος και υπέρτατος θεός μας ειν’ο Απόλλων.."
7 ώρες πριν
Σε κείμενα του περιοδικού "Χρυσή Αυγή", οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες επιχειρούν να συσχετίσουν τον Χριστό με τον Απόλλωνα τον Διόνυσο και τον Μίθρα, αυτό δηλαδή που η καθεστωτική εκκλησία έκανε αιώνες πριν, όταν τοποθέτησε την γέννηση του Ιησού την ημερομηνία που γιορτάζονταν τα "ηλιούγεννα".
Μια ξαναζεσταμένη συνταγή πανθρησκείας που περιλαμβάνει παγανισμό, βουδισμό, θεοσοφία, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και ολίγον από "χριστιανισμό", όταν δεν τον βρίζουν για "την καταστροφή που έκανε στον πολιτισμό μας"..Ολως τυχαίως, τα ηλιοστάσια εορτάζονται με λαμπρότητα και από τους Μασώνους..
Μια ξαναζεσταμένη συνταγή πανθρησκείας που περιλαμβάνει παγανισμό, βουδισμό, θεοσοφία, νεοεποχίτικες αντιλήψεις και ολίγον από "χριστιανισμό", όταν δεν τον βρίζουν για "την καταστροφή που έκανε στον πολιτισμό μας"..Ολως τυχαίως, τα ηλιοστάσια εορτάζονται με λαμπρότητα και από τους Μασώνους..
Απο το περιοδικό "Χρυσή Αυγή" :
"..Ο «Κύκλος της Φωτιάς» είναι ακόμη Ζωντανός!
Η αθάνατη Γιορτή των Γενεθλίων του Ανικήτου Ηλίου. Και εμείς εξωμότες της πολιτικής των διαχειριστών και των εμπόρων των ιδεών, υπερασπιστές της παράδοσης, τελευταίοι πιστοί σε έναν κόσμο, που οδηγείται στην αθεΐα και...διαλέγει σαν είδωλό του τον φρικτό Μολώχ, νοιώθουμε παντοδύναμο μέσα μας, τις άγιες αυτές ημέρες, το κάλεσμα της Φυλετικής ψυχής, το κάλεσμα του Αήττητου Ηλίου.
Στην μεταπολεμική εποχή της υλοκρατίας που ζει η τωρινή ανθρωπότητα, βυθισμένη στην δίνη της κερδοσκοπίας του συμφέροντος και της ισοπεδωτικής διεθνοποίησης, οι γιορτές αυτές κρατούν το υπολειπόμενο μυστικό νόημα της ύπαρξης, και πέρα από την εμπορευματοποίησή τους διατηρούν άσβεστη μια σπίθα μαγείας, θρησκευτικής μέθεξης και εσωτερικής χαράς. Οι ψίθυροι του αρχέγονου παρελθόντος μένουν ασίγαστοι, άσχετα από τον επαχθή υλιστικό τρόπο της προκατ-πλαστικοποιημένης εποχής μας, κι ακόμα ο Άνθρωπος νοιώθει πως αναζητάει την επαφή με το κοσμικό Ένα, πηγή της Αρμονίας, της Υγείας και της Ομορφιάς. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος αποφάσισε να εγκαταστήσει τις Χριστιανικές γιορτές στις ίδιες περίπου ημέρες με τις πανάρχαιες παγανιστικές γιορτές των προγόνων μας, εξυπηρέτησε (μάλλον ακούσια) την επιβίωση της ψυχικής ακεραιότητας της Φυλής. Ήδη η λαίλαπα είχε αφανίσει με λύσσα και μισαλλοδοξία πάμπολλα στοιχεία του Ελληνικού Πολιτισμού, γκρεμίζοντας τους Αρχαίους Θεούς από τα βάθρα τους και ξεκληρίζοντας τους πιστούς. Όμως καμμία απειλή, καμμία συνωμοσία ή άθλια σκοπιμότητα οποιουδήποτε μισανθρώπου δεν στάθηκε ικανή να ξεριζώσει το μύχιο και τρίσβαθο ρεύμα της Ιερής Παράδοσης. Ο Χριστός σαν άλλος Απόλλωνας αναδύθηκε μέσα από το σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου. Ο Χριστός, Φοίβος και Μίθρας μαζί ενσαρκώνεται στην Γη, για να διώξει το σκοτάδι και το κακό μακριά από τους ανθρώπους. Αλεξίκακος και ιατρός, εξορκιστής των Δαιμόνων και φύλακας των παιδιών, φωτοβόλος Υιός του Μεγάλου Πατέρα προστάτη. Του Πατέρα που παίρνει στην χριστιανική εικονογραφία την μορφή του Διός-Βόταν.
Το φωτοβόλο βρέφος της φάτνης (που συμβολίζει την φυσική απλότητα και καθαρότητα) κατέρχεται από τον ουρανό, σαν ενσαρκωμένη Ηλιακή Δύναμη, τις ίδιες μέρες που ο πλανήτης φθάνει και ξεπερνάει το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τότε, που η νύχτα φθάνει στο ύπατο σημείο της κι αμέσως αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση της στο ολόχρυσο φως της ημέρας. Όταν ο Ήλιος ξαναγεννιέται και ζειδωρεί την πλάση ολάκερη. Για μια ακόμη φορά, ο Προστάτης του Ωραίου και του Αγαθού, ο Αχούρα Μάζδα, καταβάλλει τον βέβηλο και σκοτεινό Αριμάν, στέλνοντας ανάμεσα στους Αρίους τον Μίθρα-Χριστό. Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθιέρωση των Χριτουγέννων (που μέχρι και τον 4ο μ.Χ. αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνεια) στις ημέρες της πανάρχαιης Yule (Julletinde-Jullfest), της μεγάλης γιορτής των ΠρωτοΑρίων, που επέζησε στον βορειοευρωπαϊκό χώρο, τιμώντας με πολυποίκιλους τρόπους στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο τα γενέθλια του Ήλιου.
Ο ενσαρκωμένος Ήλιος-Χριστός, νεώτερη όψη του Απόλλωνα, του Διονύσου, του Μίθρα, εμφανίζεται στον κόσμο σταλμένος από τον Ένα, τον Ύψιστο Θεό Πατέρα του κόσμου, Δία, Βόταν, Αχούρα Μάζδα, για να προσφέρει την ευλογία του στους λάτρεις του Ουράνιου και να συντρίψει τις δαιμονικές λεγεώνες του σκότους και του ψύχους. Θεραπευτής, Διδάσκαλος, Μουσηγέτης, φορέας της συγχώρεσης και δαιμονοκτόνος, εμφανίζεται ο Χριστός, Άδωνις και Balder μαζί, Διόνυσος Ελευθερεύς και Σωτήρ. Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τα γενέθλια του Ανίκητου Ηλίου, του ενσαρκωμένου Θείου Λόγου, του Λατρευτού παιδιού του Υψίστου. Ολόκληρη η Φύση καλοσωρίζει τον ερχομό του κι οι Λαοί μας ξεσπούν σε ξεφάντωμα.
Το Έλατο των Χριτουγέννων, θαυματό κατάλοιπο της πανάρχαιης φυσιοδενδρολατρείας, στολίζεται με χίλιες λάμψεις, όντας μια εικόνα της Φύσης που πανηγυρίζει για τον ξαναγεννημό Εκείνου. Το Έλατο, αύρα των βουνών, εικόνα της αρχέγονης πρωτοπατρίδας κι «άλλο εγώ» της ιερής φηγού, στέκει δίπλα μας όπως περήφανο κατανίκησε το κοσμικό ψύχος και την πτώση του μαρασμού, σημαίνει σαν βέλος τον δρόμο προς τον ουρανό και λάμπει, ακτινοβολώντας τις Δυνάμεις του Φωτός και της Ζωής, αιώνιο σύμβολο της μυστικής Ygdrasil.
Ο Ήλιος γεννάται σαν Σωτήρ, Σμινθεύς και Διόνυσος και προσφέρει σʼ όλους τα δώρα του κι όλοι χαρίζουν στους οικείους τους και τους γείτονες δώρα, σφυρηλατώντας την άρρηκτη αλυσίδα του αίματος και της κοινότητας. Στολίδια, γλυκίσματα, φροντισμένα τροφεία κι άφθονα μαγικά φυτά στήνουν ένα χαρμόσυνο σκηνικό. Όπως χιλιάδες χρόνια πριν, στα μικρά ή κατʼ αγρούς Διονύσια και τα Λήναια, στις ανάλογες μέρες. Με συντροφικότητα, συγγνώμη, όνειρα, ευχές και υλικές προσφορές, οι Άνθρωποι γιορτάζουν τα Γενέθλια του Ανίκητου Ήλιου-Χριστού και τα Θεοφάνεια, την γενέθλια γιορτή του Φωτός.
Οι καλικάντζαροι της παράδοσης, τα δύσμορφα μικρά δαιμόνια, που πριονίζουν το δέντρο της γης, στοιχειακά πλάσματα ανάλογα των τευτονικών Trolls, χάνονται στο φως του ενσαρκωμένου Ήλιου κι έτσι ο κορμός της μελίας Ygdrasil, που στηρίζει τον κόσμο, όλη η ίδια η Φύση, δέχεται την Ουράνια ευλογία και συνεχίζει την Άνοδο στον δρόμο της εξέλιξης.
Ακριβώς όπως στο Θερινό Ηλιοστάσιο (Sonnen-wende, Midsommer των Βορείων) ανάβουν οι φωτιές τʼ Αγιαννιού και έρχεται ο Κλήδονας, καθώς οι πυρές καίνε σʼ όλη την Ευρώπη κι όπου υπάρχει Λευκός Άνθρωπος, έτσι Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και Θεοφάνεια στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο σημασιοδοτούν την επάνοδο του Χριστού, ενσαρκωμένου παιδιού του Υψίστου. Ο Χριστός-Sol invictus κατέρχεται στους Ανθρώπους για να τους βοηθήσει στον αγώνα της Ανόδου. Ο φυλετικός ανθρωπισμός ανθοφορεί, τα παιδιά, βλαστάρια και συνέχεια της ράτσας, γίνονται αντικείμενο ξέχωρης φροντίδας και τιμής, δώρα και στοργή προσφέρονται στους αναξιοπαθούντες, τα άτυχα μέλη της κοινότητας. Η μυθικοσυμβολική μορφή του Αγίου Βασίλη – Sant Nicklauss, που μοιράζει σʼ όλους καλοκάγαθος προσφορές, σκορπάει χαρά στον παιδόκοσμο. Μορφή γεννημένη και θρεμμένη από το φυλετικό ασυνείδητο των Αρίων κι επενδεδυμένη ιστορικές ταυτότητες.
Το πιο μεγάλο καυσόξυλο ανάβει στην εστία (γνωστό σαν μαμμή και μπάμπω), ακτινοβολώντας φως και θέρμη, εικόνα μικροσκοπική του ξαναγεννημένου Ήλιου. Οι Ιερείς ευλογούν τα νερά, το νερό μʼ αλάτι ξορκίζει τα ξωτικά απʼ τα σπίτια των χωρικών και μαζί μʼ όλα αυτά το καράβι των Χριστουγέννων ξαναζωντανεύει τις αρχέγονες μνήμες του Ποσειδεώνα μήνα, χαρισμένο στον γαιοσείστη δαιμονομάχο Θεό των Νερών. Οι λιτανείας, όπου χιλιάδες κεριά και λαμπάδες ανάβονται, ξυπνούν κάτι από τα Δελφικά Δαδαφόρια, ο Διόσθυος μήνας των Σπαρτιατών ξαναζεί κι ακόμα η Ήρα-Freya χαμογελάει στα Ουράνια, καθώς η οικογενειακή-συζυγική αγάπη ανθεί και ευωδιάζει τούτες τις μέρες, ζωντανεύοντας τα προγονικά Γαμήλια.
Αυτή είναι η μυστική, μύχια ψυχική εμπειρία που ξυπνάει στα βάθη της καρδιάς μας η γιορταστική περίοδος του χειμώνα.
Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου. Κι εμείς, οι εξωμότες της πληροφορικής, τελευταίοι πιστοί σʼ ένα κόσμο που οδηγείται στην Αθεΐα και διαλέγει είδωλό του τον φριχτό σημιτικό Μολώχ, νοιώθουμε μέσα μας παντοδύναμα τα λόγια του Εθνικού Βάρδου:
Η Γη μας, Γη των άφθαρτων αερικών κι ειδώλων
Πασίχαρος κι υπέρτατος Θεός μας είνʼ ο Απόλλων
Ακόμα από το ναζιστικό περιοδικό "Αντεπίθεση":
"...DIES NATALIS SOLIS INVICTI
21η Δεκεμβρίου. Η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Μια Νέα ροδοδάκτυλη Αυγή θα ανατείλλει. Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου.
Οι γιορτινές ημέρες για τον Χριστιανισμο, συνάμα και για την Λευκή Φυλή, είναι ημέρες χαράς,αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, όμως σηματοδοτούν και τον απολογισμό έργων, του έτους που φεύγει και ορισμός στόχων για μια καινούργια αρχή! Σε μια κοινωνία παρηκμασμένη,βυθισμένη σε μια αδηφάγα υπερκαταναλωτική μανία, που η άκρατη κερδοσκοπία, ο ατομικισμός και η ωφελιμιστική ευδαιμονία αποτελούν στοιχεία του κυρίαρχου αστικού πολιτισμού, οι γιορτές αυτές κρατούν άσβεστη την φλόγα μιας ανώτερης, εσωτερικής χαράς και ευεξίας,την πίστη στο αιώνιο μυστικό της Ζωής.
Πάρα τις προσπάθειες αιώνων, να εξαλειφθεί η Πίστη στην αρχέγονη λατρεία της Φύσης, είχε σαν αποτέλεσμα να διατηρηθεί αναλλοίωτο το πνεύμα της ίδιας της Φυλετικής Ψυχής. "Η αρχαία ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη ο Μέγας Παν δεν πέθανεν,όχι ο Παν δεν πεθαίνει!¨
Με τα μοναδικά αυτά λόγια του ποιητή, εμείς οι τελευταίοι πιστοί, μιας λάμψης που ποτέ δεν έσβησε,φορείς μιας μυστικής κοινωνίας Αρίστων, ιεροφάντες στο Άδυτο της Ιερής Παράδοσης, βαδίζουμε...μέσα στην νύχτα που κάποιοι επέβαλλαν,σαν τύμπανα πολέμου πάλλονται οι καρδιές μας, με τον Ήλιο κρυμμένο μέσα τους. Ιππότες του αστραφτερού σκότους συνεχίζουμε μέσα στην θύελλα, σε πείσμα των καιρών, για το αέναο γύρισμα του κύκλου.
Προχωράμε μπροστά, αιμάτινο ποτάμι στην Μητέρα Γη, σπόρος για την παντοτινή αναγέννηση της Φύσης, με το αείρευστο, το άφθαρτο πυρ του Ήλιου κάθαρση στις ψυχές μας, αφουγκραζόμαστε το ψιθύρισμα των δέντρων που με την κορυφή τους δείχνουν το διαδρομή του ταξιδιού για την Υπερβορέα.
Λίγοι έναντι πολλών,επιλέγοντας την ζωή του λύκου αντί του προβάτου, ενάντιοι σε ένα κόσμο που προσκύναει τον Μολώχ, στρέφουμε το βλέμμα μας ψήλα...προς τον Δημιουργό της Αρμονίας,της Ομορφιάς νιώθοντας μέσα μας δυνατά όσο ποτέ τον ποιήτη :
Η γη μας γη άφθαρτων αερικών και ειδώλων, Πασίχαρος και υπέρτατος θεός μας ειν’ο Απόλλων.."
Πέμπτη 2 Μαρτίου 2017
Τελικά, υπάρχει στ’ αλήθεια, αυτός ο λεγόμενος «κάτω κόσμος»! Αυτός που μας λένε και οι παπάδες μας… Αυτοί οι ίδιοι που κάθε χρόνο των φώτων, διώχνουν με την αγιαστούρα τους, όλους εκείνους τους αστείους καλικαντζάρους που έρχονται από εκεί για να μαγαρίζουν τα σπίτια των χριστιανών! Από εκεί («κάτω κόσμος»), έρχονταν επίσης και τα δαιμονικά Ταγκαλάκια, με τα οποία πάλευε λυσσωδώς για να τα νικήσει, ο γέροντας Παΐσιος, εκεί στο εξοχικό του, τα βράδια με πανσέληνο! Αμφότερα, (καλικάντζαροι και Ταγκαλάκια), είναι κάποια από τα πολλά μικρούλια αλήτικα παιδιά του μεγάλου και φοβερού Καϊτζού (φωτο).
Σύμφωνα με το σενάριο, ανοίγει λέει –κάπου στο μέλλον, ένα ρήγμα στις τεκτονικές πλάκες κάτω από τον Ειρηνικό ωκεανό, και βγαίνουν από εκεί κάτι πλάσματα (εξελιγμένες κλωνοποιήσεις του μεγάλου και σατανικού «Καϊτζού»), που περίμεναν αυτήν ακριβώς την ευκαιρία για έρθουν στον «επάνω κόσμο», και να φέρουν την «Αποκάλυψη» στη γη.
Μοιάζουν κάπως με τον δράκο του αγίου Γεωργίου, αλλά σε διαστάσεις δεινόσαυρου.
Τότε, ο πολιτισμένος κόσμος για να τα πολεμήσει και να σωθεί η ανθρωπότητα, φτιάχνει ένα άγιο Γεώργιο ρομπότ, στο μέγεθος του τέρατος, τα «Γιάγκερ» – τα οποία ρομπότ –το κάθε ένα από αυτά, ελέγχονται ταυτόχρονα από δύο πιλότους, των οποίων οι εγκέφαλοι είναι συνδεδεμένοι με μία γέφυρα νευρώνων.
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2017
Μαλακίας, το Ανάγνωσμα: 1. Πέρασε λοιπόν, το πρώτο ψυχοσάββατο… Αυτό, πριν από την Κυριακή των Απόκρεω. Γιορτάσαμε, την ημέρα που οι νεκροί παίρνουν άδεια για να έλθουν για λίγο στη γη, στα σπίτια και στους δικούς τους… Θυμάστε τον Μίμη Φωτόπουλο στο έργο «ουρανοκατέβατος» (1965), στο ρόλο που ως μακαρίτης Περικλής παίρνει άδεια από τον Θεό και επιστρέφει –σαν φάντασμα στη γη; Ε, κάτι τέτοιο… 2. Το ίδιο μακάβριο «Grand Guignol» (Γκραν γκινιόλ), αλλά στο ανάποδο, θα είναι και το δεύτερο ψυχοσάββατο, αυτό πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. Είναι η ημέρα, που οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη.
ΔΙΑΒΑΖΩ:
Ψυχοσσάβατο είναι η κοινή ονομασία του Σαββάτου πριν από την Κυριακή των Απόκρεω και του Σαββάτου πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.
Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής λέγεται και του Ρουσαλιού, επειδή έλκει την καταγωγή του από τη ρωμαϊκή γιορτή των Ρουσαλίων ή Ροζαλίων.
Είναι η ημέρα, που σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία, οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη. Τη θλίψη των ψυχών, αλλά και των οικείων τους, εκφράζει το δίστιχο:
Όλα τα Σάββατα να παν, να παν και να γυρίσουν
Το Σάββατο του Ρουσαλιού να πάει, να μην γυρίσει.
Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου»
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=902245816585357&set=pb.100003998407537.-2207520000.1487869029.&type=3&theater
ΣΧΟΛΙΑ:
P. MICHALOPOULOS είπε...
Μαλακίας, το Ανάγνωσμα:
1. Πέρασε λοιπόν, το πρώτο ψυχοσάββατο… Αυτό, πριν από την Κυριακή των Απόκρεω. Γιορτάσαμε, την ημέρα που οι νεκροί παίρνουν άδεια για να έλθουν για λίγο στη γη, στα σπίτια και στους δικούς τους… Θυμάστε τον Μίμη Φωτόπουλο στο έργο «ουρανοκατέβατος» (1965), στο ρόλο που ως μακαρίτης Περικλής παίρνει άδεια από τον Θεό και επιστρέφει –σαν φάντασμα στη γη; Ε, κάτι τέτοιο…
2. Το ίδιο μακάβριο «Grand Guignol» (Γκραν γκινιόλ), αλλά στο ανάποδο, θα είναι και το δεύτερο ψυχοσάββατο, αυτό πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. Είναι η ημέρα, που οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΔΑΣΗΣ, είπε...
Δηλαδή, θλίβονται όλες οι ψυχές που βρίσκονται στον κάτω κόσμο, αλλά και στον πάνω κόσμο; Θλίβονται οι ψυχές που βρίσκονται στο Άδη, αλλά και αυτές που βρίσκονται στον Παράδεισο;
Παράξενο μου φαίνεται.
Μήπως οι ψυχές που βρίσκονται στον Παράδεισο, θλίβονται για τις ψυχές που βρίσκονται στον Άδη; Θα ήταν φυσικό.
Επιπλέον κανένα πατερικό κείμενο δεν αναφέρει άδεια ψυχών και πολύ περισσότερο, ότι με την άδεια αυτή επισκέπτονται τη γη! Που βρέθηκε αυτό πάλι; Μήπως στον στρεβλό Παπισμό;
P. MICHALOPOULOS είπε...
1. Στην περίπτωση των ψυχών –του πρώτου ψυχοσάββατου, που αυτές κατεβαίνουν από τον ουρανό στη γη (περίπτωση μακαρίτη Περικλή), δεν νομίζω να τίθεται θέμα θλίψης… Αφού σε μια σκηνή μάλιστα ο Περικλής (Μίμης Φωτόπουλος), φαίνεται να διασκεδάζει στα μπουζούκια, και να δέχεται –μέσα από βροντές, την επίπληξη του θεού (Γιώργου Βελέντζα) να του λέει: «Γι αυτό σε έστειλα στη γη, για να χορεύεις τσιφτετέλι;». Εδώ λοιπόν έχουμε μάλλον χαρές, και κάτω στη γη, και πάνω στον ουρανό! Δίπορτο!
Εξυπακούεται όμως, ότι και στον παράδεισο ακόμα δεν είναι τόσο σίγουρες οι ψυχές, αφού σε αυτές τις εξόδους τους -μετά δημοσίων θεαμάτων, παρακαλώ, μπορούν και να εξοκείλουν, καμιά φορά! Άρα, και αυτές θέλουν το μνημόσυνο τους!
2. Στην περίπτωση όμως των ψυχών –του δευτέρου ψυχοσάββατου, που αυτές -αφού ήρθαν στη γη αναβαίνοντας σαν καλικάτζαροι, έχουμε θλίψη, διότι μετά επιστρέφουν πάλι στον Άδη, στον κάτω κόσμο, όπως λένε οι παπάδες μας.
Και καταλαβαίνετε ότι εδώ δεν αρκεί μόνο ένα μνημόσυνο για αυτούς, για να μετατεθούν κι αυτοί στον παράδεισο. Χρειάζονται πολλά μνημόσυνα, πολλές λειτουργιές και σαρανταλείτουργα, και τρισάγια, και τάματα, και δωρεές περιουσιών υπέρ του ναού… Απαραίτητα δε, και το κομποσκοίνι γνωστού εσχατόγηρου καλογέρου (ας είναι και ελαφρώς χεσμένο) από το άγιο όρος!
Ο χρήστης Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, δημοσιοποίησε...
17 Φεβρουαρίου
17 Φεβρουαρίου
Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής λέγεται και του Ρουσαλιού, επειδή έλκει την καταγωγή του από τη ρωμαϊκή γιορτή των Ρουσαλίων ή Ροζαλίων.
Είναι η ημέρα, που σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία, οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη. Τη θλίψη των ψυχών, αλλά και των οικείων τους, εκφράζει το δίστιχο:
Όλα τα Σάββατα να παν, να παν και να γυρίσουν
Το Σάββατο του Ρουσαλιού να πάει, να μην γυρίσει.
Κατά τα δύο μεγάλα Ψυχοσάββατα η Εκκλησία μας καλεί σε μία παγκόσμια ανάμνηση «πάντων των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου»
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=902245816585357&set=pb.100003998407537.-2207520000.1487869029.&type=3&theater
ΣΧΟΛΙΑ:
P. MICHALOPOULOS είπε...
Μαλακίας, το Ανάγνωσμα:
1. Πέρασε λοιπόν, το πρώτο ψυχοσάββατο… Αυτό, πριν από την Κυριακή των Απόκρεω. Γιορτάσαμε, την ημέρα που οι νεκροί παίρνουν άδεια για να έλθουν για λίγο στη γη, στα σπίτια και στους δικούς τους… Θυμάστε τον Μίμη Φωτόπουλο στο έργο «ουρανοκατέβατος» (1965), στο ρόλο που ως μακαρίτης Περικλής παίρνει άδεια από τον Θεό και επιστρέφει –σαν φάντασμα στη γη; Ε, κάτι τέτοιο…
2. Το ίδιο μακάβριο «Grand Guignol» (Γκραν γκινιόλ), αλλά στο ανάποδο, θα είναι και το δεύτερο ψυχοσάββατο, αυτό πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής. Είναι η ημέρα, που οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΔΑΣΗΣ, είπε...
Δηλαδή, θλίβονται όλες οι ψυχές που βρίσκονται στον κάτω κόσμο, αλλά και στον πάνω κόσμο; Θλίβονται οι ψυχές που βρίσκονται στο Άδη, αλλά και αυτές που βρίσκονται στον Παράδεισο;
Παράξενο μου φαίνεται.
Μήπως οι ψυχές που βρίσκονται στον Παράδεισο, θλίβονται για τις ψυχές που βρίσκονται στον Άδη; Θα ήταν φυσικό.
Επιπλέον κανένα πατερικό κείμενο δεν αναφέρει άδεια ψυχών και πολύ περισσότερο, ότι με την άδεια αυτή επισκέπτονται τη γη! Που βρέθηκε αυτό πάλι; Μήπως στον στρεβλό Παπισμό;
P. MICHALOPOULOS είπε...
1. Στην περίπτωση των ψυχών –του πρώτου ψυχοσάββατου, που αυτές κατεβαίνουν από τον ουρανό στη γη (περίπτωση μακαρίτη Περικλή), δεν νομίζω να τίθεται θέμα θλίψης… Αφού σε μια σκηνή μάλιστα ο Περικλής (Μίμης Φωτόπουλος), φαίνεται να διασκεδάζει στα μπουζούκια, και να δέχεται –μέσα από βροντές, την επίπληξη του θεού (Γιώργου Βελέντζα) να του λέει: «Γι αυτό σε έστειλα στη γη, για να χορεύεις τσιφτετέλι;». Εδώ λοιπόν έχουμε μάλλον χαρές, και κάτω στη γη, και πάνω στον ουρανό! Δίπορτο!
Εξυπακούεται όμως, ότι και στον παράδεισο ακόμα δεν είναι τόσο σίγουρες οι ψυχές, αφού σε αυτές τις εξόδους τους -μετά δημοσίων θεαμάτων, παρακαλώ, μπορούν και να εξοκείλουν, καμιά φορά! Άρα, και αυτές θέλουν το μνημόσυνο τους!
2. Στην περίπτωση όμως των ψυχών –του δευτέρου ψυχοσάββατου, που αυτές -αφού ήρθαν στη γη αναβαίνοντας σαν καλικάτζαροι, έχουμε θλίψη, διότι μετά επιστρέφουν πάλι στον Άδη, στον κάτω κόσμο, όπως λένε οι παπάδες μας.
Και καταλαβαίνετε ότι εδώ δεν αρκεί μόνο ένα μνημόσυνο για αυτούς, για να μετατεθούν κι αυτοί στον παράδεισο. Χρειάζονται πολλά μνημόσυνα, πολλές λειτουργιές και σαρανταλείτουργα, και τρισάγια, και τάματα, και δωρεές περιουσιών υπέρ του ναού… Απαραίτητα δε, και το κομποσκοίνι γνωστού εσχατόγηρου καλογέρου (ας είναι και ελαφρώς χεσμένο) από το άγιο όρος!
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017
Η Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στην ενορία της κοινότητας Ευπαλίου Ναυπάκτου, είχε λίγο από όλα: Και παπά, και αρχιμανδρίτη. Και άγιο Βασίλη, και Σάντα Κλάους. Και άμαξα με καλικαντζάρους. Και δώρα, και γράμματα στον Σάντα! (ένα σωστό χριστιανικό καρναβάλι!)
Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις στο Ευπάλιο Ναυπακτου.
Την Κυριακή πρωί στις 11 Δεκέμβρη 2016, μια ηλιόλουστη μέρα, με όλο το χωριό ενωμένο, οργανώθηκαν για πρώτη φορά με τόσες συμμετοχές και δρώμενα, οι Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις που συμμετείχαν όχι μόνο παιδιά αλλά και μεγάλοι και οργάνωσαν όλοι οι σύλλογοι που δραστηριοποιούνται στο Ευπάλιο..
Ο Αη Βασίλης ήρθε με άμαξα για να μοιράσει δώρα στα παιδιά, συνοδευόμενος από καλικαντζαράκια…
Γράμματα στον Αη Βασίλη έστειλαν τα παιδιά, γράφοντας τις επιθυμίες τους (σ.σ. κάποιο κοριτσάκι ζήτησε κινητό και κουκλόσπιτο !!!)
Θεατρικό δρώμενο με θέμα ποιος είναι αληθινός ο «Αγιος Βασίλης» ή ο «Santa Clause».
Ο υπεύθυνος Νεότητας της Ιεράς Μητρόπολης Φωκίδος, Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Σύρρος
Κλπ. Κλπ.
Την εκδήλωση χαιρέτησαν οι:
Ο πατήρ Κωνσταντίνος, ιερέας του Ευπαλίου, υπεύθυνος για την συλλογή τροφίμων και χρημάτων για τη στήριξη ευπαθών οικογενειών του χωριού μας.
Ο υπεύθυνος Νεότητας της Ιεράς Μητρόπολης Φωκίδος, Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Σύρρος.
Κλπ, κλπ.
Έκτακτη συμμετοχή στο πανηγύρι:
Ο Χριστός σε κούκλα…
Αν τον πίεζες στην κοιλιά, έκανε «ουά-ουά»!
Τα δώρα που μοίρασε ο Αη Βασίλης ήταν προσφορά του Πολιτιστικού Συλλόγου.
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2017
Ποιον θεόν είδαμε στα «Θεοφάνεια»;
Ρίτα Χαρίτου
6 Ιανουαρίου Αγία Θεοφάνεια
Panagiotis Michalopoulos
Ποιον θεόν είδαμε στα «Θεοφάνεια»;
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=721405804623537&set=t.1477632418&type=3&theater
Επίκαιρο – Σαν σήμερα…
(Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016)
Ποιον θεόν είδαμε στα «Θεοφάνεια»
http://xairete.blogspot.gr/2016/01/blog-post_6.html
Τον θεο κανείς ποτέ δεν τον έχει δει!
Τι είδαμε λοιπόν στα «Θεοφάνεια», όπως ονομάζεται η σημερινή γιορτή;
1. Τον θεο Πατέρα, μόνο τον ακούσαμε να μιλάει για τον αγαπημένο του γιο τον Χριστό.
2. Το άγιο Πνεύμα «εμφανίστηκε» σαν περιστέρι, χωρίς να είναι περιστέρι, αν και εμφανίζεται έτσι σε πάρα πολλές αγιογραφίες –παπικές κυρίως, έτσι ξεκάρφωτο –σαν τσόντα, ακόμα και στην Ανάσταση, ακόμα και στη γέννηση, ακόμα και στην απεικόνιση της Αγίας Τριάδας.
3. Τέλος, τον Υιόν, τον «είδαμε» -κρυμμένο κι αυτόν, στο πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος Χριστός αν και αναμάρτητος δέχεται το βάπτισμα του Ιωάννη στον Ιορδάνη τον ποταμό!
ΣΧΕΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ:
Ανώνυμος είπε...
Κύριε Παναγιώτη, αύριο είναι η εορτή των Θεοφανίων που -όπως διαβάζω, λέγεται επίσης και Επιφάνια και Φώτα ή Φωτά (ή Εορτή των Φώτων).
Σύμφωνα δε με το εορτολόγιο, σε αυτή την εορτή γιορτάζουν τα ονόματα: Φωτεινή, Φώτης (Φώτιος), Ουρανία, Ιορδάνης, Θεοφάνης και Θεοχάρης.
Γι αυτό και τα πιο πάνω κάλαντα -που μας αναφέρατε, αρχίζουν με το «σήμερα τα φώτα και οι φωτισμοί», αλλά αυτό δεν βλέπω να το σχολιάζετε.
Να μας πείτε δηλαδή, ποια είναι τα φώτα, και ποιοι οι φωτισμοί; Ποιος φωτίστηκε; Ο Χριστός που μπήκε στο νερό, και γι αυτό ευχόμαστε και καλή φώτιση;
Μήπως από σπασμένο τηλέφωνο -από κουβέντα σε κουβέντα, τα Επιφάνια έγιναν και Επι-φανάρια, άρα και φώτα;
Ποιος λοιπόν θα μας διαφωτίσει σχετικά;
P. MICHALOPOULOS είπε...
«Τα φώτα», αγαπητέ Ανώνυμε, προκύπτουν από την φωτεινή αυτή γιορτή. Στην εκκλησία δε ψάλουμε:
«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις• τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα• καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανείς Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.»
Και:
«Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς, ἐν ἐπιγνώσει ὑμνούντάς σε· Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.»
Χρόνια πολλά!
http://xairete.blogspot.gr/2016/01/blog-post_96.html
ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:
P. MICHALOPOULOS είπε...
Πολύ μαστούρας ρε παιδάκι μου θα έπρεπε να ήταν αυτός που έγραψε αυτά τα κάλαντα!
Η stavroula είπε...
Νταξ... φολκλορ ειναι
Χρονια Πολλα!
P. MICHALOPOULOS είπε...
Χρόνια Πολλά, Σταυρούλα μας!
Άλλα τι θα πει «εντάξει»; Και τι θα πει «φολκλόρ»;
Θα πει παράδοση και τέχνη και πολιτισμός; Και τα Χριστούγεννα ένα καρναβάλι, όπως γίνεται και στην Αμερική με ολόκληρη παρέλαση;
Εδώ πάλι, έχουμε άλλα δρώμενα, όπως τους μωμόγερους κλπ.
Αλλά και ο λεγόμενος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός φαίνεται πως αναδεικνύεται και μέσα από τα κάλαντα των ημερών αυτών, με πολλές ατάκες όπως με το «άσπρε μου Άγιε Βασίλη», όπως και με την «Παναγία με θυμιατούρια στα δάχτυλα», κλπ.
Φυσικά και με τον τουρλόπαπα που αγιάζει και φεύγουν οι καλικάντζαροι!
Εντάξει! :-)
6 Ιανουαρίου Αγία Θεοφάνεια
Ποιον θεόν είδαμε στα «Θεοφάνεια»;
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=721405804623537&set=t.1477632418&type=3&theater
Επίκαιρο – Σαν σήμερα…
(Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016)
Ποιον θεόν είδαμε στα «Θεοφάνεια»
http://xairete.blogspot.gr/2016/01/blog-post_6.html
Τι είδαμε λοιπόν στα «Θεοφάνεια», όπως ονομάζεται η σημερινή γιορτή;
1. Τον θεο Πατέρα, μόνο τον ακούσαμε να μιλάει για τον αγαπημένο του γιο τον Χριστό.
2. Το άγιο Πνεύμα «εμφανίστηκε» σαν περιστέρι, χωρίς να είναι περιστέρι, αν και εμφανίζεται έτσι σε πάρα πολλές αγιογραφίες –παπικές κυρίως, έτσι ξεκάρφωτο –σαν τσόντα, ακόμα και στην Ανάσταση, ακόμα και στη γέννηση, ακόμα και στην απεικόνιση της Αγίας Τριάδας.
3. Τέλος, τον Υιόν, τον «είδαμε» -κρυμμένο κι αυτόν, στο πρόσωπο του Χριστού, ο οποίος Χριστός αν και αναμάρτητος δέχεται το βάπτισμα του Ιωάννη στον Ιορδάνη τον ποταμό!
ΣΧΕΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ:
Ανώνυμος είπε...
Κύριε Παναγιώτη, αύριο είναι η εορτή των Θεοφανίων που -όπως διαβάζω, λέγεται επίσης και Επιφάνια και Φώτα ή Φωτά (ή Εορτή των Φώτων).
Σύμφωνα δε με το εορτολόγιο, σε αυτή την εορτή γιορτάζουν τα ονόματα: Φωτεινή, Φώτης (Φώτιος), Ουρανία, Ιορδάνης, Θεοφάνης και Θεοχάρης.
Γι αυτό και τα πιο πάνω κάλαντα -που μας αναφέρατε, αρχίζουν με το «σήμερα τα φώτα και οι φωτισμοί», αλλά αυτό δεν βλέπω να το σχολιάζετε.
Να μας πείτε δηλαδή, ποια είναι τα φώτα, και ποιοι οι φωτισμοί; Ποιος φωτίστηκε; Ο Χριστός που μπήκε στο νερό, και γι αυτό ευχόμαστε και καλή φώτιση;
Μήπως από σπασμένο τηλέφωνο -από κουβέντα σε κουβέντα, τα Επιφάνια έγιναν και Επι-φανάρια, άρα και φώτα;
Ποιος λοιπόν θα μας διαφωτίσει σχετικά;
P. MICHALOPOULOS είπε...
«Τα φώτα», αγαπητέ Ανώνυμε, προκύπτουν από την φωτεινή αυτή γιορτή. Στην εκκλησία δε ψάλουμε:
«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις• τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα• καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανείς Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.»
Και:
«Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς, ἐν ἐπιγνώσει ὑμνούντάς σε· Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.»
Χρόνια πολλά!
http://xairete.blogspot.gr/2016/01/blog-post_96.html
ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:
«Σήμερα τα Φώτα» Και φούμα – φούμα… (Κάλαντα μαστούρας!)
P. MICHALOPOULOS είπε...
Πολύ μαστούρας ρε παιδάκι μου θα έπρεπε να ήταν αυτός που έγραψε αυτά τα κάλαντα!
Η stavroula είπε...
Νταξ... φολκλορ ειναι
Χρονια Πολλα!
P. MICHALOPOULOS είπε...
Χρόνια Πολλά, Σταυρούλα μας!
Άλλα τι θα πει «εντάξει»; Και τι θα πει «φολκλόρ»;
Θα πει παράδοση και τέχνη και πολιτισμός; Και τα Χριστούγεννα ένα καρναβάλι, όπως γίνεται και στην Αμερική με ολόκληρη παρέλαση;
Εδώ πάλι, έχουμε άλλα δρώμενα, όπως τους μωμόγερους κλπ.
Αλλά και ο λεγόμενος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός φαίνεται πως αναδεικνύεται και μέσα από τα κάλαντα των ημερών αυτών, με πολλές ατάκες όπως με το «άσπρε μου Άγιε Βασίλη», όπως και με την «Παναγία με θυμιατούρια στα δάχτυλα», κλπ.
Φυσικά και με τον τουρλόπαπα που αγιάζει και φεύγουν οι καλικάντζαροι!
Εντάξει! :-)
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2017
1. «Σήμερα, τα φώτα». Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου - Παραμονή (τι γιορτάζουμε την ημέρα «των Φώτων»;) 2. Αύριο Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου -σταθερή γιορτή (τι γιορτάζουμε στα «άγια Θεοφάνεια»;)
Παλιά –καλά, δοκιμασμένα- πατροπαράδοτα- ορθόδοξα παραδοσιακά ξόρκια…
Ευλογημένα, προς εορταστική χρήση, ειδικά αυτού του τριήμερου.
(πιάνουν -ευεργετικά: και τον Θεοφάνη, και τον Φώτη, και τον Γιάννη)
« - Εν Ιορδάνη, που ειν' η μάνα σου βρε Γιάννη;»
«- Πήρε τα ρούχα, και πάει στο ποτάμι.»
« - Ω την κατηραμένη, τέτοια μέρα πάει και πλένει;»
«- Παπά μου, ένα φράγκο στο τραπέζι.»
"- Ω, την ευλογημένη! Πάντα -και του Σταυρού ακόμα αν θέλει ας πλένει…
« - Εν Ιορδάνη, που ειν' η μάνα σου βρε Γιάννη;»
«- Πήρε τα ρούχα, και πάει στο ποτάμι.»
« - Ω την κατηραμένη, τέτοια μέρα πάει και πλένει;»
«- Παπά μου, ένα φράγκο στο τραπέζι.»
"- Ω, την ευλογημένη! Πάντα -και του Σταυρού ακόμα αν θέλει ας πλένει…
Αλλά και το φράγκο επίσης πάντα κανονικά, να μου το απονέμει"
1. Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ:
Την προηγούμενη μέρα της εορτής των Θεοφανίων προηγούνται τα Κάλαντα των παιδιών: «Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός».
Και τα κάλαντα των παπάδων, βέβαια: Ο αγιασμός, ή «Πρωτάγιαση» ή «Φώτιση». Ο ιερέας στα χωριά, αλλά και στις πόλεις, στις συνοικίες (όπως σε εμάς εδώ, στα Σούρμενα), γυρίζει όλα τα σπίτια και με το Σταυρό και ένα κλωνί βασιλικό «αγιάζει» ή «φωτίζει» (ραντίζει) τους χώρους των σπιτιών.
Βέβαια, περισσότερο σκοτισμό, σκοταδισμό και παγανισμό έχουμε, παρά κανονικό φωτισμό…
Πώς; Με τον τουρλόπαπα και την αγιαστούρα του… Με την αντίληψη ότι η Πρωτάγιαση, είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο με το οποίο τρέπονται σε φυγή οι καλικάντζαροι, και ακολουθεί σε δυναμικότητα, το άναμμα μιας μεγάλης υπαίθριας φωτιάς.
Και τα παιδιά συνεχίζουν, τα μπουρμπούτσαλα:
«Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό κάθετ' η κυρά μας η Παναγιά, με τα θυμιατούρια στα δάχτυλα. Και ένα κερί κρατεί και τον Αϊ-Γιάννη παρακαλεί. Άϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί. Ν' ανεβώ επάνω στον ουρανό να μαζέψω ρόδα και λίβανο. Καλημέρα, καλημέρα…»
2. ΑΝΗΜΕΡΑ:
Διαβάζω: «Με τη βάπτισή Του από τον Ιωάννη, ο Χριστός έδωσε ένα τέλος και στο τυπικό αυτό βάπτισμα, όπως τρώγοντας για τελευταία φορά το Ιουδαϊκό Πάσχα, το κατάργησε και εγκαινίασε το Πάσχα της Καινής Διαθήκης.»
Θεοφάνια και Επιφάνια.
«Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς…»
Η ΒΑΠΤΙΣΗ του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο λέγεται και Επιφάνια.
Η λέξη Θεοφάνια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη», και σχετίζεται περισσότερο με τη Γέννηση του Χριστού.
Η λέξη Επιφάνια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» και αναφέρεται περισσότερο στην Βάπτιση του Χριστού.
ΦΩΤΟ-ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟΣ:
« …Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.»
Η ημέρα των Θεοφανίων λέγεται και «Φώτα», λόγω του βαπτίσματος και του φωτισμού των κατηχουμένων. Ανάμικτα είναι όμως, και αυτά τα φώτα… Με μπόλικο σκοταδισμό κι αυτά, όπως και την παραμονή, χθες, που προκαταρτικά μας φώτισε «ο παπάς με την αγιαστούρα του», κλπ.
Διότι παραμύθι χωρίς δράκο, δεν γίνεται.
Διαβάζω:
«Ο Χριστός βαπτίστηκε για να συντρίψει τις κεφαλές των δρακόντων στο νερό, επειδή υπήρχε η αντίληψη ότι οι δαίμονες κατοικούν μέσα στο νερό. Γι’ αυτό και παρατηρούμε στην εικόνα της βάπτισης τέρατα μέσα στο νερό που έχουν στραμμένα τα νώτα τους στον Χριστό, λόγω του πυρός της θεότητος. Ο Χριστός βαπτίστηκε για να πλύνει την αμαρτία και να θάψει ολόκληρο τον παλαιό Αδάμ μέσα στο νερό.
Βασική τελετουργία των Θεοφανίων είναι ο αγιασμός των υδάτων, με τη κατάδυση του Σταυρού στη θάλασσα, κατά μίμηση της Βάπτισης του Θεανθρώπου.
Στην ελληνική εθιμολογία, ο αγιασμός των υδάτων έχει και την έννοια του καθαρμού, του εξαγνισμού των ανθρώπων, καθώς και της απαλλαγής του από την επήρεια των δαιμονίων. Η τελευταία αυτή έννοια δεν είναι αυστηρά χριστιανική, αλλά έχει ρίζες στην αρχαία λατρεία.»
https://nikospa.wordpress.com/
Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο καθαρμός αυτός, γίνεται πιο σωστός, αν γίνεις και Χατζής, αν βαπτιστείς δηλαδή και στα μολυσμένα και όλο βούρκο νερά (όπως είναι σήμερα) του Ιορδανή ποταμού.
Αν είσαι δε και Ινδουιστής, μπορεί να πας σήμερα να πέσεις στον Γάγγη τον ποταμό, ώστε και να βαπτιστείς, και να φωτιστείς, και να γίνεις αυτόματα και άγιος, φακίρης, γκουρού!
Αμήν!
Ψέλνουμε, σχετικά…
1. «Καί τό Πνεῦμα, ἐν εἴδει περιστερᾶς…»
(σ.σ. μη ξεχνάμε με την ευκαιρία και τον λίγο –πολύ 12θεϊστή, τον Γιώργο τον Καρατζαφέρη τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, τον τσοντοκαναλάρχη του ΑΡΤ… Ο οποίος ισχυρίστηκε ότι φωτίστηκε και αυτός από ένα περιστέρι, σε παρόμοιο τελετή, στην Κωνσταντινούπολη.
2. « Ὅτε τῇ ἐπιφανείᾳ σου ἐφώτισας τὰ σύμπαντα, τότε ἡ ἀλμυρὰ τῆς ἀπιστίας θάλασσα ἔφυγε, καὶ Ἰορδάνης κάτω ῥέων ἐστράφη, πρὸς οὐρανὸν ἀνυψῶν ἡμᾶς.»
(σ.σ. τις μέρες δε αυτές, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και ένα πειραγμένο βίντεο, με την τελετή του αγιασμού των υδάτων στον Ιορδάνη ποταμό. Δείχνει ότι τάχα τα νερά του Ιορδάνη αλλάζουν κατεύθυνση, και η ροή γίνεται αντίθετη, προς τα πίσω δηλαδή! Χα!)
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012
Και συνεχίζουμε με χαρούμενο ρυθμό, το επίκαιρο εορταστικό – ψυχαγωγικό μας πρόγραμμα...
Τρίτη 14 Ιουνίου 2016
ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΧΡΥΣΑ ΚΟΛΛΥΒΑ!
ΔΙΑΒΑΖΩ:
Ευτυχία Ψαλιδακη
7 ώρες πριν
ΜΗΝ Ξεχνάμε τούς κεκοιμημένους!
Τά χρυσά κόλλυβα, τής Πεντηκοστής
γιά τού Αγαπημένους μάς
καλό παράδεισο!
♥18,6,Σαββατο!!!♥❇
http://kallistorwntas.blogspot.gr/2014/06/blog-post_4.html
ΣΧΟΛΙΑ
Panagiotis Michalopoulos
ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΧΡΥΣΑ ΚΟΛΛΥΒΑ!
Ευτυχία Ψαλιδακη
14 Ιουνίου στις 4:22 μ.μ.
Λυπάμαι Αδελφέ Ό παππούς μού ήταν Ιερέας ήρθε από Σμυρνη έτσι μάς τά έλεγε τα χρυσά κόλλυβα κανένα ψυχοσαββατο νά μήν κανείς τά κολυββα τής Πεντηκοστής νά γίνουν γιατί μετά τή πεντικοστη ΟΙ ψυχές Ανανυβωνται στους ουρανούς μέ τήν ανάληψη Κύριου!
Εγώ είμαι Χριστιανή ορθόδοξη καί πιστεύω στό ένα τριαδικό θεό!
Παντός Αδελφέ σέ ευχαριστώ πολύ γιά τά σχόλια, αλλά... σε διαγράφω!
Panagiotis Michalopoulos
ΜΗΝΥΜΑ:
Και εγώ αγαπητή αδελφή Ευτυχία, κι εγώ σε ευχαριστώ για την απάντηση σου στο σχόλιο μου, και δεν πειράζει που με διέγραψες!
ΕΧΩ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΟΤΙ...
Και εγώ είμαι χριστιανός ορθόδοξος και πιστεύω σε ένα τριαδικό θεό. Δεν διαφωνούμε λοιπόν στο θέμα του θεού.
Διαφωνούμε, στην διατύπωση του ρόλου των μνημοσύνων τα οποία και εγώ τα δέχομαι όταν τελούνται στη σωστή τους βάση.
Είμαι άλλωστε κι εγώ κληρικός και φέρω την τιμητική ιεροσύνη του βαθμού του Αναγνώστη από τα νιάτα μου, αφού έχω χειροθετηθεί λόγιος Αναγνώστης εδώ και 45 χρόνια περίπου, σε λαμπρή τελετή στον μητροπολιτικό ναό Φλώρινας, από τον αείμνηστο πατέρα Αυγουστίνο Καντιώτη.
Κάτι ξέρουμε λοιπόν κι εμείς, αγαπητή Ευτυχία. Δεν είμαστε τυχαίοι και άσχετοι στον εκκλησιαστικό χώρο.
Έτσι λοιπόν, οι παπαδίστικες αντιλήψεις, οι εμπορικές διδαχές τους ότι τα κεριά τα λιβάνια τα κόλλυβα και τα κομποσκοίνια σώζουν ζωές, ψυχές πεθαμένων από την κόλαση και τους πάνε στο παράδεισο, μας βρίσκουν αντιθέτους.
Γι αυτό και εκφράζουμε την αντίθεση μας.
Τα χρυσά κόλλυβα, και τα χρυσά μυστήρια, και τα χρυσά τυχερά της τσέπης των παπάδων, του παγκαριού του γωνιακού μαγαζιού, είναι αισχρό θρησκεμπόριο, είναι επάρατη Σιμωνία, είναι σατανική εξαπάτηση των πιστών και κανονική ξεδιάντροπη θεομπαιξία.
Αυτά για την ώρα, και θα τα ξαναπούμε πάλι αργότερα.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1587138271585403&id=100008677366821
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017
Ευτυχία Ψαλιδακη
7 ώρες πριν
ΜΗΝ Ξεχνάμε τούς κεκοιμημένους!
Τά χρυσά κόλλυβα, τής Πεντηκοστής
γιά τού Αγαπημένους μάς
καλό παράδεισο!
♥18,6,Σαββατο!!!♥❇
ΣΧΟΛΙΑ
Panagiotis Michalopoulos
ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΧΡΥΣΑ ΚΟΛΛΥΒΑ!
Ευτυχία Ψαλιδακη
14 Ιουνίου στις 4:22 μ.μ.
Λυπάμαι Αδελφέ Ό παππούς μού ήταν Ιερέας ήρθε από Σμυρνη έτσι μάς τά έλεγε τα χρυσά κόλλυβα κανένα ψυχοσαββατο νά μήν κανείς τά κολυββα τής Πεντηκοστής νά γίνουν γιατί μετά τή πεντικοστη ΟΙ ψυχές Ανανυβωνται στους ουρανούς μέ τήν ανάληψη Κύριου!
Εγώ είμαι Χριστιανή ορθόδοξη καί πιστεύω στό ένα τριαδικό θεό!
Παντός Αδελφέ σέ ευχαριστώ πολύ γιά τά σχόλια, αλλά... σε διαγράφω!
Panagiotis Michalopoulos
ΜΗΝΥΜΑ:
Και εγώ αγαπητή αδελφή Ευτυχία, κι εγώ σε ευχαριστώ για την απάντηση σου στο σχόλιο μου, και δεν πειράζει που με διέγραψες!
ΕΧΩ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΟΤΙ...
Και εγώ είμαι χριστιανός ορθόδοξος και πιστεύω σε ένα τριαδικό θεό. Δεν διαφωνούμε λοιπόν στο θέμα του θεού.
Διαφωνούμε, στην διατύπωση του ρόλου των μνημοσύνων τα οποία και εγώ τα δέχομαι όταν τελούνται στη σωστή τους βάση.
Είμαι άλλωστε κι εγώ κληρικός και φέρω την τιμητική ιεροσύνη του βαθμού του Αναγνώστη από τα νιάτα μου, αφού έχω χειροθετηθεί λόγιος Αναγνώστης εδώ και 45 χρόνια περίπου, σε λαμπρή τελετή στον μητροπολιτικό ναό Φλώρινας, από τον αείμνηστο πατέρα Αυγουστίνο Καντιώτη.
Κάτι ξέρουμε λοιπόν κι εμείς, αγαπητή Ευτυχία. Δεν είμαστε τυχαίοι και άσχετοι στον εκκλησιαστικό χώρο.
Έτσι λοιπόν, οι παπαδίστικες αντιλήψεις, οι εμπορικές διδαχές τους ότι τα κεριά τα λιβάνια τα κόλλυβα και τα κομποσκοίνια σώζουν ζωές, ψυχές πεθαμένων από την κόλαση και τους πάνε στο παράδεισο, μας βρίσκουν αντιθέτους.
Γι αυτό και εκφράζουμε την αντίθεση μας.
Τα χρυσά κόλλυβα, και τα χρυσά μυστήρια, και τα χρυσά τυχερά της τσέπης των παπάδων, του παγκαριού του γωνιακού μαγαζιού, είναι αισχρό θρησκεμπόριο, είναι επάρατη Σιμωνία, είναι σατανική εξαπάτηση των πιστών και κανονική ξεδιάντροπη θεομπαιξία.
Αυτά για την ώρα, και θα τα ξαναπούμε πάλι αργότερα.
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1587138271585403&id=100008677366821
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017
1. Διαβάζω: «Ο Χριστός, το βράδυ της Αναστάσεως δίνει στις ψυχές την ελευθερία να "σεργιανίσουν" στη γη. Ωστόσο, το Σάββατο πριν την Κυριακή της Πεντηκοστής οι ψυχές πρέπει να επιστρέψουν στις θέσεις τους στον ουρανό και μάλιστα χορτάτες, από τα κόλλυβα των παπαδικών μνημοσύνων –τα διαβασμένα, που έχουν φάει!» 2. Σχολιάζω: Και μετά, φοβόμαστε μήπως και οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες μας επηρεάσουν τόσο αρνητικά, ώστε να μας χαλάσουν τη θρησκεία, την κουλτούρα, τον πολιτισμό μας! Μα, πόσο πιο χαμηλά θα μπορούσαμε άλλο να πέσουμε, τόσο στον πάτο που ήδη είμαστε με αυτά τα «ορθόδοξα» παραμύθια που πιστεύουμε; Ώστε λοιπόν οι ψυχές το Πάσχα έρχονται στη γη (από τον ουρανό ή από τον Άδη;), σαν… καλικάντζαροι; Και τριγυρνούν για να βρουν για να φάνε… Όχι βέβαια κουραμπιέδες, όπως αυτοί της πρωτοχρονιάς που βγαίνουν από κάτω από τη γη, αλλά… κόλλυβα; Χα!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.jpg)
