Προχθές -το Σαββάτο, είχε λαϊκή στη γειτονιά μου και αγόρασα λίγες γαριδούλες. Χθες Κυριακή μετά την εκκλησία, τις έβαλα στο ταψάκι -στο φούρνο, και έφτιαξα έναν ωραίο μεζέ που τον συνόδευε μια σαλάτα από αγγουροντομάτα!
Αυτό ήταν το μεσημεριανό μου… Το απομεσήμερο όμως…
Δεν πρόλαβα όμως την απογευματινή παρέα σας στο χαίρετε και στο facebook, παρέα που πάει μαζί με το απογευματινό μου καφεδάκι. Δεν πρόλαβα δηλαδη ούτε το καφεδάκι.
Εκεί κατά τις 3:45, πέρασαν και με πήραν από το σπίτι…
Έτσι, με μια φιλακόλουθη συντροφιά, ατόμων -από εδώ από τη γειτονιά, πήραμε το δρόμο για το γυναικείο μοναστήρι που λέγεται Βηθλεέμ, και που είναι σε ένα ύψωμα στο Κορωπί.
Πηγαίναμε εκεί σαν θρησκευτικοί τουρίστες και εμείς, για να παρακολουθήσουμε τον εσπερινό και να ακούσουμε τα αηδόνια της μονής, τις 27 νεαρές αδελφές να ψάλουν.
Φτάσαμε λοιπόν εκεί (από Ελληνικό, μέσω Βάρης), αλλά δεν ξέραμε ότι υπάρχει και ένας δρόμος από το πλάι που σε πάει μέχρι το ναό, και παρκάραμε λίγο πιο κάτω, στην είσοδο του μοναστηριού την ανηφορική.
Ανηφορίσαμε λοιπόν πεζοί, σε ένα τμήμα της εισόδου με μια πλακόστρωτη ράμπα, με σχετικά μικρή κλίση, και μετά άρχιζαν τα σκαλοπάτια. Μέτρησα 73 σκαλοπάτια μέχρι το ναό… Ευτυχώς είχαν μικρό ύψος και ήταν και πλατύσκαλα και υπήρχαν και κάγκελα χειραγωγοί στο πλάι, και έτσι (είχαμε και μια μεγάλη κυρία -με μπαστούνι στην παρέα) η ανάβαση ήταν για τους περισσότερους από εμάς, σχετικά εύκολη.
Μόλις περάσαμε την πύλη του μοναστηριού, μας υποδέθηκε μια νεαρή μοναχή με ένα δίσκο με λουκουμάκια… Δεν δέχτηκα να πάρω διότι –όπως της είπα, δεν είχα πλύνει τα χέρια μου και δεν υπήρχε και χαρτοπετσέτα για να πιάσω το λουκουμάκι. Λίγο πιο πίσω από την πρώτη αδελφή, υπήρχε μια δεύτερη, ένα κοριτσάκι… σαν την Παναγία μας! «Πάρτε τότε λίγο αγιασμένο άρτο», μου είπε, βλέποντας ότι δεν είχα πάρει λουκούμι, και δεν είχε ακούσει αυτό που είχα πει -για τα χέρια. Ούτε και εκεί υπήρχε χαρτοπετσέτα, και έτσι ούτε και άρτο πήρα. Αχ, της είπα, εγώ ένα καφεδάκι θα ήθελα που μου λείπει διότι έφυγα βιαστικά από το σπίτι και δεν πρόλαβα να πιω! Δεν πειράζει μου απάντησε η γλυκιά κοπελίτσα, η αδελφή αυτή… Είναι αργά τώρα για εμάς να προσφέρουμε καφέ, άλλωστε έχει αρχίσει και η ακολουθία του εσπερινού… Περάστε στο ναό!
Περάσαμε, και είδαμε το ναό (με τις όμορφες αγιογραφίες) κατάμεστο από προσκυνητές. Το ναό, που δεν έχει κανένα φως αναμμένο, -έτσι για να κάνει πιο κατανυκτική την ιερή ακολουθία. Για λίγο μόνο άναψε κάποια μικρά φώτα μια μοναχή, για να τακτοποίηση κάποιους προσκυνητές που μόλις είχαν φτάσει εκεί με ένα πούλμαν. Πούλμαν, με αρκετούς νέους ανθρώπους μέσα. Μετά, τα φώτα έσβησαν ξανά.
Εγώ βρήκα καταφύγιο, στη… φάτνη!
Ήταν ένας μικρός χώρος μέσα στο ναό, στα αριστερά, στην είσοδο, ένας χώρος 3.5μ. X 3μ. ένα μικρό εκκλησάκι, αφιερωμένο στη γέννηση. Υπήρχαν κάτι καθίσματα (δυο –τρία) άδεια εκεί, και εκεί τρύπωσα, και από εκεί άκουγα την ακολουθία στην οποία έψαλαν με μεγάλη γλυκύτητα, αδελφές της μονής. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ορθοφωνία τους. Δεν έχανες ούτε μια λέξη από τα ψαλλόμενα! Το ίδιο καλός ήταν και ο ιερέας που είχε εκείνη την ώρα βάρδια εκεί, και προερχόταν όπως μας είπε από την ενορία των αγίων αποστόλων της περιοχής.
Στο τέλος της ακολουθίας, μας είπε και δυο λόγια. Είπε ότι για να γεννηθεί ο Χριστός μέσα μας, πρέπει να έχουμε ταπείνωση… Να σκύψουμε είπε, όπως σκύβει κανείς για να μπει από μια χαμηλή πόρτα στο ναό της γέννησης εκεί στους αγίους τόπους… Έτσι και εμείς να σκύψουμε –οι ευλογημένοι- στην εξομολόγηση. Είπε…
Μετά το σχόλασμα από την ακολουθία, εγώ μπήκα για λίγο στην έκθεση δώρων που υπήρχε κάτω από το ναό, και η οποία φαίνεται ότι λειτουργούσε όλη αυτήν την ώρα. Ήταν εκεί δυο νεαρές αδελφές πωλήτριες. Και ήταν μια πλούσια έκθεση με αντικείμενα λατρείας αλλά και διάφορα καλά διακοσμητικά, ακόμα και κάποια χριστιανικά βιβλία. Η κ. Θεοδώρα από την παρέα μας αγόρασε δυο κομποσκοίνια, ένα θυμιατό και ένα κηροπήγιο, και πλήρωσε κάπου 35 ευρώ. Εγώ αγόρασα έναν μεγάλο ξύλινο επιτραπέζιο Σταυρό με τον Εσταυρωμένο, και πλήρωσα 25 ευρώ. Δεν κατάλαβα να πήρα απόδειξη. Η σακούλα πάντως, είχε τη φίρμα «γραμμή», ενός βιβλιοχαρτοπωλείου στα Σπάτα!
Είδα μετά στην πλευρά με τα εικονίσματα, να έχουν και τον γέροντα Πορφύριο! Ρώτησα την αδελφή αν πουλάνε και τον Παΐσιο, και μου είπε ότι δεν τον έχουν διότι δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί, αλλά θα αναγνωριστεί –μου είπε η αδελφή!
Πιο έξω, -στην πόρτα πια του μοναστηρίου, δυο άλλες αδελφές, μας πρόσφεραν δωρεάν κάποια περασμένα τεύχη του νεανικού περιοδικού «προς τη Νίκη» μαζί με έναν χάρτινο σελιδοδείκτη... Σελιδοδείκτη, διαφημιστικό του βιβλιοπωλείου «ο Σωτήρ», σελιδοδείκτη διαφημιστικό ενός βιβλίου του τοπικού μητροπολίτη (Μεσογαίας και Λαυρεωτικής) κ. Νικόλαου Χατζηνικολάου.
Για να πειράξω τις μοναχές, μόλις πήρα τα έντυπα, τους είπα: Α, του «Σωτήρα» είστε, και όχι της «Ζωής»! Τότε η μια από αυτές μου απάντησε χαμογελαστά - χαριτωμένα: «Δεν ξέρουμε, τι είμαστε!»
Εκεί έληξε η επίσκεψη στο Μοναστήρι αυτό, που είναι ένα εντυπωσιακό κομψοτέχνημα, μια πινελιά του παραδείσου, και που δεν έχω ξαναδεί κάτι το πιο όμορφο…
Και βγήκα από την πόρτα…
Μετά, μέτρησα αντίθετα πάλι (προς τα κάτω, πια) τα 73 σκαλοπάτια… Μπήκα στο αυτοκίνητο, και όλη η παρέα, πήραμε -νυχτωμένοι πια, το δρόμο του γυρισμού. Στη διαδρομή της επιστροφής, ρώτησα την κυρία Θεοδώρα, την 70χρονη κυρία της παρέας, αυτής με το μπαστούνι, τι θα το κάνει το κηροπήγιο και τα κομποσκοίνια που αγόρασε. Τα θέλω για την προσευχή μου, μου απάντησε. Το κερί συμβολίζει τον φωτισμένο χριστιανό, και γι αυτό το έχουμε και στην εκκλησία, ενώ ο πολυέλαιος είναι εφεδρικός… Τα δε κομποσκοίνια, κάνουν την προσευχή να πιάνει πιο καλά! Αυτά μου είπε, η κ. Θεοδώρα, και δεν τόλμησα να της φέρω αντίρρηση… Κρατούσε και μπαστούνι, -είπαμε!
Έφτασα τελικά –μετά από 4 ώρες απουσίας, στο σπίτι μου -στο σπιτάκι μου… Έφτιαξα αμέσως το καφεδάκι μου, και γύρισα στην καλή σας την παρέα! Χα!
ΣΧΕΤΙΚΟ:
Αυτό ήταν το μεσημεριανό μου… Το απομεσήμερο όμως…
Δεν πρόλαβα όμως την απογευματινή παρέα σας στο χαίρετε και στο facebook, παρέα που πάει μαζί με το απογευματινό μου καφεδάκι. Δεν πρόλαβα δηλαδη ούτε το καφεδάκι.
Εκεί κατά τις 3:45, πέρασαν και με πήραν από το σπίτι…
Έτσι, με μια φιλακόλουθη συντροφιά, ατόμων -από εδώ από τη γειτονιά, πήραμε το δρόμο για το γυναικείο μοναστήρι που λέγεται Βηθλεέμ, και που είναι σε ένα ύψωμα στο Κορωπί.
Φτάσαμε λοιπόν εκεί (από Ελληνικό, μέσω Βάρης), αλλά δεν ξέραμε ότι υπάρχει και ένας δρόμος από το πλάι που σε πάει μέχρι το ναό, και παρκάραμε λίγο πιο κάτω, στην είσοδο του μοναστηριού την ανηφορική.
Ανηφορίσαμε λοιπόν πεζοί, σε ένα τμήμα της εισόδου με μια πλακόστρωτη ράμπα, με σχετικά μικρή κλίση, και μετά άρχιζαν τα σκαλοπάτια. Μέτρησα 73 σκαλοπάτια μέχρι το ναό… Ευτυχώς είχαν μικρό ύψος και ήταν και πλατύσκαλα και υπήρχαν και κάγκελα χειραγωγοί στο πλάι, και έτσι (είχαμε και μια μεγάλη κυρία -με μπαστούνι στην παρέα) η ανάβαση ήταν για τους περισσότερους από εμάς, σχετικά εύκολη.
Μόλις περάσαμε την πύλη του μοναστηριού, μας υποδέθηκε μια νεαρή μοναχή με ένα δίσκο με λουκουμάκια… Δεν δέχτηκα να πάρω διότι –όπως της είπα, δεν είχα πλύνει τα χέρια μου και δεν υπήρχε και χαρτοπετσέτα για να πιάσω το λουκουμάκι. Λίγο πιο πίσω από την πρώτη αδελφή, υπήρχε μια δεύτερη, ένα κοριτσάκι… σαν την Παναγία μας! «Πάρτε τότε λίγο αγιασμένο άρτο», μου είπε, βλέποντας ότι δεν είχα πάρει λουκούμι, και δεν είχε ακούσει αυτό που είχα πει -για τα χέρια. Ούτε και εκεί υπήρχε χαρτοπετσέτα, και έτσι ούτε και άρτο πήρα. Αχ, της είπα, εγώ ένα καφεδάκι θα ήθελα που μου λείπει διότι έφυγα βιαστικά από το σπίτι και δεν πρόλαβα να πιω! Δεν πειράζει μου απάντησε η γλυκιά κοπελίτσα, η αδελφή αυτή… Είναι αργά τώρα για εμάς να προσφέρουμε καφέ, άλλωστε έχει αρχίσει και η ακολουθία του εσπερινού… Περάστε στο ναό!
Περάσαμε, και είδαμε το ναό (με τις όμορφες αγιογραφίες) κατάμεστο από προσκυνητές. Το ναό, που δεν έχει κανένα φως αναμμένο, -έτσι για να κάνει πιο κατανυκτική την ιερή ακολουθία. Για λίγο μόνο άναψε κάποια μικρά φώτα μια μοναχή, για να τακτοποίηση κάποιους προσκυνητές που μόλις είχαν φτάσει εκεί με ένα πούλμαν. Πούλμαν, με αρκετούς νέους ανθρώπους μέσα. Μετά, τα φώτα έσβησαν ξανά.
Εγώ βρήκα καταφύγιο, στη… φάτνη!
Ήταν ένας μικρός χώρος μέσα στο ναό, στα αριστερά, στην είσοδο, ένας χώρος 3.5μ. X 3μ. ένα μικρό εκκλησάκι, αφιερωμένο στη γέννηση. Υπήρχαν κάτι καθίσματα (δυο –τρία) άδεια εκεί, και εκεί τρύπωσα, και από εκεί άκουγα την ακολουθία στην οποία έψαλαν με μεγάλη γλυκύτητα, αδελφές της μονής. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ορθοφωνία τους. Δεν έχανες ούτε μια λέξη από τα ψαλλόμενα! Το ίδιο καλός ήταν και ο ιερέας που είχε εκείνη την ώρα βάρδια εκεί, και προερχόταν όπως μας είπε από την ενορία των αγίων αποστόλων της περιοχής.
Στο τέλος της ακολουθίας, μας είπε και δυο λόγια. Είπε ότι για να γεννηθεί ο Χριστός μέσα μας, πρέπει να έχουμε ταπείνωση… Να σκύψουμε είπε, όπως σκύβει κανείς για να μπει από μια χαμηλή πόρτα στο ναό της γέννησης εκεί στους αγίους τόπους… Έτσι και εμείς να σκύψουμε –οι ευλογημένοι- στην εξομολόγηση. Είπε…
Μετά το σχόλασμα από την ακολουθία, εγώ μπήκα για λίγο στην έκθεση δώρων που υπήρχε κάτω από το ναό, και η οποία φαίνεται ότι λειτουργούσε όλη αυτήν την ώρα. Ήταν εκεί δυο νεαρές αδελφές πωλήτριες. Και ήταν μια πλούσια έκθεση με αντικείμενα λατρείας αλλά και διάφορα καλά διακοσμητικά, ακόμα και κάποια χριστιανικά βιβλία. Η κ. Θεοδώρα από την παρέα μας αγόρασε δυο κομποσκοίνια, ένα θυμιατό και ένα κηροπήγιο, και πλήρωσε κάπου 35 ευρώ. Εγώ αγόρασα έναν μεγάλο ξύλινο επιτραπέζιο Σταυρό με τον Εσταυρωμένο, και πλήρωσα 25 ευρώ. Δεν κατάλαβα να πήρα απόδειξη. Η σακούλα πάντως, είχε τη φίρμα «γραμμή», ενός βιβλιοχαρτοπωλείου στα Σπάτα!
Είδα μετά στην πλευρά με τα εικονίσματα, να έχουν και τον γέροντα Πορφύριο! Ρώτησα την αδελφή αν πουλάνε και τον Παΐσιο, και μου είπε ότι δεν τον έχουν διότι δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί, αλλά θα αναγνωριστεί –μου είπε η αδελφή!
Πιο έξω, -στην πόρτα πια του μοναστηρίου, δυο άλλες αδελφές, μας πρόσφεραν δωρεάν κάποια περασμένα τεύχη του νεανικού περιοδικού «προς τη Νίκη» μαζί με έναν χάρτινο σελιδοδείκτη... Σελιδοδείκτη, διαφημιστικό του βιβλιοπωλείου «ο Σωτήρ», σελιδοδείκτη διαφημιστικό ενός βιβλίου του τοπικού μητροπολίτη (Μεσογαίας και Λαυρεωτικής) κ. Νικόλαου Χατζηνικολάου.
Για να πειράξω τις μοναχές, μόλις πήρα τα έντυπα, τους είπα: Α, του «Σωτήρα» είστε, και όχι της «Ζωής»! Τότε η μια από αυτές μου απάντησε χαμογελαστά - χαριτωμένα: «Δεν ξέρουμε, τι είμαστε!»
Εκεί έληξε η επίσκεψη στο Μοναστήρι αυτό, που είναι ένα εντυπωσιακό κομψοτέχνημα, μια πινελιά του παραδείσου, και που δεν έχω ξαναδεί κάτι το πιο όμορφο…
Και βγήκα από την πόρτα…
Μετά, μέτρησα αντίθετα πάλι (προς τα κάτω, πια) τα 73 σκαλοπάτια… Μπήκα στο αυτοκίνητο, και όλη η παρέα, πήραμε -νυχτωμένοι πια, το δρόμο του γυρισμού. Στη διαδρομή της επιστροφής, ρώτησα την κυρία Θεοδώρα, την 70χρονη κυρία της παρέας, αυτής με το μπαστούνι, τι θα το κάνει το κηροπήγιο και τα κομποσκοίνια που αγόρασε. Τα θέλω για την προσευχή μου, μου απάντησε. Το κερί συμβολίζει τον φωτισμένο χριστιανό, και γι αυτό το έχουμε και στην εκκλησία, ενώ ο πολυέλαιος είναι εφεδρικός… Τα δε κομποσκοίνια, κάνουν την προσευχή να πιάνει πιο καλά! Αυτά μου είπε, η κ. Θεοδώρα, και δεν τόλμησα να της φέρω αντίρρηση… Κρατούσε και μπαστούνι, -είπαμε!
Έφτασα τελικά –μετά από 4 ώρες απουσίας, στο σπίτι μου -στο σπιτάκι μου… Έφτιαξα αμέσως το καφεδάκι μου, και γύρισα στην καλή σας την παρέα! Χα!
ΣΧΕΤΙΚΟ:
.jpg)
2 σχόλια:
"... και δεν τόλμησα να της φέρω αντίρρηση… Κρατούσε και μπαστούνι, -είπαμε!..."
:-) :-) :-)
:-) :-) :-)
Δημοσίευση σχολίου