ΔΙΑΒΑΖΩ:
3 hrs ago
Καραγκούνης στο «Αγιορείτικο Βήμα»:
Η Παναγία ήθελε να πάμε μέχρι τους «16»
http://www.protothema.gr/mundial-2014/article/394406/karagounis-sto-agioreitiko-vima-i-panagia-ithele-na-pame-mehri-tous-16/
3 hrs ago
Η Παναγία ήθελε να πάμε μέχρι τους «16»
http://www.protothema.gr/mundial-2014/article/394406/karagounis-sto-agioreitiko-vima-i-panagia-ithele-na-pame-mehri-tous-16/
.jpg)
10 σχόλια:
Η Παναγία δεν είναι Θεός και κακώς της δίνουμε την παντοδυναμία γινόμενοι Μαριολάτρες.
Αλλά και γιατί να θέλει η Παναγία, και γιατί την επικαλούμαστε όταν ακούμε, στο 2:45 λεπτό του βίντεο
http://www.youtube.com/watch?v=VA8Q-fRdt9s
για επικοινωνία (με τον δαλάι), για φεγκ σουι, κεράκια, διαλογισμό, δαλάι λάμα στα οποία οφείλεται η νίκη της Εθνικής και δε διαμαρτύρεται κανένας, τι είπε τότε ο ορθόδοξος Καραγκούνης στον βουδιστή συμπαίκτη του και τι λένε στο αγιορείτικο βήμα; Αλλά τι να πουν όταν έχουν τον βούδα μέσα σε ναό και περνάν από κάτω τα άγια των αγίων.
"ά δεν έφαγον υιοί Ισραήλ θα φάγωσιν υιοί Αμαλήκ", είδαμε τον Κοσταρικανό παίκτη να κάνει το σταυρό του.
Λόγω της περασμένης ώρας,στο προηγούμενο σχόλιο το τελευταίο "ρητό" (α δεν έφαγον υιοί..." ήταν άστοχο, γιατί το νόημά του είναι άλλο από αυτό που ήθελα να εκφράσω. Ήθελα να εκφράσω ότι κι εμείς οι "ορθόδοξοι" Έλληνες απαρνηθούμε Χριστιανισμό κι Ορθοδοξία, πιστεύοντας σε ξόανα, σε άλλους λαούς θα υπάρξουν άνθρωποι που θα πιστέψουν στον Κύριο.
Καταπληκτικά (όπως πάντα) και αυτά τα λόγια του σημερινού σας σχολίου. Ευχαριστούμε θερμά για την πληροφόρηση.
Το είδαμε και το βίντεο, και διαπιστώσαμε την αλήθεια των λόγων σας.
Αλλά για αυτόν τον βούδα που μας έχετε ξανακάνει λόγο, δεν ξέρουμε πού είναι.
Θα μας πείτε;
Ευχαριστώ που αποδέχεστε διάλογο με ανώνυμο και χαίρομαι που στα περισσότερα ταυτίζονται οι απόψεις μας.
Το είδα ο ίδιος αρκετά παλιότερα σε επίσκεψη στον Άθωνα, ελπίζω να το έβγαλαν. Θυμάμαι ότι τότε απογοητεύτηκα σαν Ορθόδοξος γιατί τι παράδειγμα θα πήραν επί αιώνες και θα έπαιρναν στο μέλλον οι χιλιάδες προσκυνητές!!!
Ήταν σε ναό, στον κεντρικό πολυέλαιο. Εκεί που σύμφωνα με το τυπικό λαμβάνει χώρα μέρος της τελετής της κουράς κάθε μοναχού : "Ο υποψήφιος ... οδηγούµενος υπό του ηγουµένου, φέρεται από τη θύρα του ναού κάτω από τον πολυέλαιο..."(κάτω από το είδωλο του Βούδα;)
Την ύπαρξή του με σχόλιο ότι από κάτω περνούν τα ΑΓΙΑ, ανέφερε προ τετραετίας ο συγγραφέας του παρακάτω άρθρου (κραταιός ερμηνευτής των Γραφών, υπαρχηγός στην Κατασκήνωση της Ιεράς Μητρόπολης Φλώρινας, επί π. Αυγουστίνου, αν τον είχατε γνωρίσει)
http://www.philologus.gr/4/72-2010-01-01-01-24-47/168-2010-03-28-23-26-21
με τον οποίο (όπως και με άλλους της αδελφότητος) δεν έχουμε πλέον επικοινωνία αλλά διαβάζω την ιστοσελίδα του.
Χαίρετε!
Βλέπω στην ιστοσελίδα το όνομα «Κωνσταντίνος Σιαμάκης». Πρέπει δε να είμαστε και συνομήλικοι. Δεν μου θυμίζει όμως τίποτε το όνομα αυτό.
Έκανα μάλιστα και μια αναζήτηση στο μπλογκ μου, αλλά ούτε και εκεί υπάρχει κάποια σχετική αναφορά στο όνομα αυτό.
Διάβασα και το σχετικό με τον βούδα κείμενο του, για το διακοσμητικό μπρελόκ σε έναν πολυέλαιο, παλαιό λάφυρο…
Για το «Εἴδωλο τοῦ ἰνδικοῦ κιναίδου εἰδωλολατρικοῦ θεοῦ», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει…
Όπως και το ότι «δὲν βρέθηκε ποτὲ κανεὶς νὰ τὸ βγάλῃ αὐτὸ τὸ εἴδωλο καὶ νὰ τὸ λιώσῃ καὶ νὰ τὸ κάνῃ σκάρες τῶν ἀποχετεύσεων τῆς μονῆς», όπως επίσης λέει.
Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά εγώ νομίζω ότι διακρίνω πολύ πάθος (ακόμα πιο πέρα από το γνωστό Καντιωτικό) στα λόγια του αυτά.
Αυτός άραγε το είδε το είδωλο αυτό; Και τι διαστάσεις να είχε άραγε; Ήταν τόσο μεγάλο που θα έφτανε αν το έλιωναν να έφτιαχναν σκάρες για τους βόθρους της μονής;
Και τελικά, αναρωτιέμαι αν ενημέρωσε κάποιος τους μοναχούς, γι αυτό…
Και αν ναι, τότε πώς αυτοί δικαιολογήθηκαν που διατηρούσαν τον βούδα πάνω από το κεφάλι τους.
Γράφει ακόμα ο κ. Κωνσταντίνος Σιαμάκης:
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ ΦΛΩΡΙΝΗΣ
[...] Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1972 ἐργαζόμουν ὡς ἀνειδίκευτος ἐργάτης στὸ κτίσιμο τοῦ τεράστιου τσιμεντένιου σταυροῦ πάνω στὸ ὕψωμα ποὺ δεσπόζει τῆς πόλεως Φλωρίνης καὶ τοῦ διπλανοῦ ναοῦ. ὁ σταυρὸς ἔχει ὕψος 30 μέτρα, ὅσο μιὰ οἰκοδομὴ μὲ δέκα ἢ ἕντεκα ὀρόφους. ὁ π. Αὐγουστῖνος ἦταν τότε 64 ἐτῶν. ἕνα πρωϊνὸ ἀνέβηκε πεζὸς στὸ ὕψωμα νὰ δῇ τὴν πορεία τῶν ἐργασιῶν. ὁ σταυρὸς εἶχε τελειώσει, καὶ κτιζόταν ὁ ναός.
ἤμουν τότε 31 ἐτῶν καὶ πολὺ εὐκίνητος κι ἀναρριχητικός. ἐρχόμουν σ᾽ αὐτὸ δεύτερος μετὰ τὸν συνομήλικό μου ἐργοδηγό τους καὶ μέλος τῆς ἀδελφότητός τους ἐργαζόμενο Γιάννη Ἀσλανίδη, τὸν μετέπειτα Γρηγοριάτη ἱερομόναχο Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος ἐργάστηκε στὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο τοῦ Ζαῒρ τῆς Ἀφρικῆς, ὅπου καὶ σκοτώθηκε σὲ αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα.
ὁ π. Αὐγουστῖνος μὲ ῥώτησε ἂν μπορῶ ν᾽ ἀναρριχηθῶ στὸ σταυρό, κι ἀναρριχήθηκα στὴν κορυφή του. πάτησα πάνω στὸ καπελλάκι τοῦ σταυροῦ, ἐμβαδοῦ μισοῦ τετραγωνικοῦ μέτρου (τὸ ἄλλο μισὸ εἶναι ἄνοιγμα, γιὰ ν᾽ ἀνεβαίνῃ ἐπάνω ὁ ἀναρριχώμενος), στάθηκα ὄρθιος μὲ τὰ πόδια σὲ διάστασι, καί, ὅπως μοῦ εἶπε ὁ π. Αὐγουστῖνος, στράφηκα πρὸς τὸ χωριὸ Σκοπιά.
ὁ π. Αὐγουστῖνος ἀπὸ κάτω μοῦ ὑπαγόρευε ἕνα σύντομο κήρυγμα, κι ἐγὼ τὸ φώναζα πρὸς τὸ χωριό. ἡ φωνή μου τότε ἦταν πολὺ δυνατή.
εἶδα τοὺς χωρικοὺς νὰ παρακολουθοῦν κατάπληκτοι τὸ κήρυγμα ἐκεῖνο ἀπὸ τοὺς δρόμους καὶ τὰ παράθυρα.
εἶχαν μείνει ὅλοι ἀκίνητοι σὲ μιὰ ὥρα κατ᾽ ἐξοχὴν ἐργάσιμη.
τοὺς εἶχα πῆ βέβαια στὴν ἀρχὴ ὅτι στὴ βάσι τοῦ σταυροῦ εἶναι ὁ ἐπίσκοπός τους καὶ μοῦ ὑπαγορεύει τὰ λόγια ποὺ τοὺς λέω.
ὅταν τελείωσα, οἱ χωρικοὶ μᾶς εὐχαρίστησαν μὲ τὸ μεγάφωνο τῆς κοινότητος.
ὁ π. Αὐγουστῖνος εἶχε χαρῆ τότε πάρα πολύ.
κι ὅταν ἀνταμώναμε τὸ καλοκαίρι ἐκεῖνο, ὅλο γι᾽ αὐτὸ τὸ ἀσυνήθιστο κήρυγμα λέγαμε.
σὰ δυὸ συμπαῖκτες ποὺ παίξαμε ἕνα ἐκπληκτικὸ παιχνίδι.
Τὸ πρῶτο μου κήρυγμα ἀπὸ ἄμβωνος τὸ ἔκανα στὸ ἴδιο ἐκεῖνο χωριὸ μετὰ δύο χρόνια στὶς 14-7-1974, λίγες μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπιστράτευσι, ἐνῷ ἤμουν ὑπαρχηγὸς στὴν ἐκκλησιαστικὴ κατασκήνωσι τῆς μητροπόλεως Φλωρίνης.
πῆγα στὴ Σκοπιὰ καὶ κήρυξα μὲ ἐντολὴ καὶ ἀνάθεσι τοῦ π. Αὐγουστίνου, κι ἀπὸ τότε κηρύττω μέχρι σήμερα.
μοῦ εἶπε· «Ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι. πήγαινε στὴ Σκοπιὰ καὶ κήρυξέ τους τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ δυνάμεως».
σὰν μὲ πυρακτωμένο σίδερο μοῦ ἔμειναν χαραγμένα στὴ μνήμη μου τὰ λόγια ἐκεῖνα τὰ διοριστήρια κι ἀναθετήρια, ἡ ἐντολή του.
Ὁ π. Αὐγουστῖνος ἔχει διαβάσει τὰ κείμενά μου, ἄρθρα καὶ συγγράμματα, καὶ μ᾽ ἐπῄνεσε γι᾽ αὐτὰ πολλὲς φορές. πολλοὶ μ᾽ ἔχουν ἐπαινέσει γιὰ διάφορα πράγματα. ἀλλ᾽ ὁ ἔπαινος τοῦ Αὐγουστίνου Φλωρίνης γιὰ τὸ γραπτό μου λόγο εἶναι γιὰ μένα πνευματικὸ κειμήλιο ὑπέροχο καὶ ἀνεκτίμητο· ἡ ἀνώτερη ἀπὸ τὶς περγαμηνές μου. ἰδιαιτέρως μ᾽ ἔχει ἐπαινέσει πολλὲς φορὲς ἐκφράζοντας καὶ τὴν ἀπόλυτη κι ἀνεπιφύλακτη συμφωνία του κι ἀνάπαυσί του γιὰ τὴν πολεμική μου ἐναντίον τῶν παπικῶν καὶ τῶν ἄλλων αἱρετικῶν. δύο μόνο φορὲς μ᾽ ἔχει ἀποκαλέσει «διδασκαλικὸ διάδοχό του».
Μερικὰ ἄλλα περιστατικὰ ἀπὸ τὴν κοινὴ ζωή μου μὲ τὸν Αὐγουστῖνο ἀναφέρω στ᾽ Ἀπομνημονεύματά μου (§§ 44· 185-189) καὶ στὸν πρόλογο τῆς Α’ ἐκδόσεως τοῦ Λεξικοῦ μου τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὴν ὁποία χρηματοδότησε ὁ ἴδιος. ὁ π. Αὐγουστῖνος ἀναφέρθηκε στὰ περιστατικὰ αὐτὰ πολλὲς φορὲς καὶ μὲ πολλὴ ἀγάπη γιὰ μένα.
Ὁ Κύριος νὰ μᾶς τὸν χαρίζῃ κι ἄλλα χρόνια πολλά.
*
Τὸ κείμενο αὐτὸ μοῦ ζητήθηκε νὰ τὸ γράψω καὶ δημοσιεύτηκε στὴ ‘’Χριστιανικὴ Σπίθα’’ τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτου ἐπισκόπου Φλωρίνης, στὸ φύλλο 653/ Ἰούλιος - Αὔγουστος 2007.
http://www.philologus.gr/7/85-2012-01-04-23-20-00/252-2011-09-15-14-28-30
Καλημέρα σας.
Σε όλα τα ερωτήματα και τις παρατηρήσεις που θέσατε για τον ειδωλολατρικό πολυέλαιο, προφανώς αρμόδιος να απαντήσει έγκυρα είναι ο συγγραφέας του άρθρου.
Ως αναγνώστης, όμως βρίσκω κάποιες απαντήσεις και εξηγήσεις στο πλήρες άρθρο του συγγραφέα.
"Ήταν, γράφει, εν χρήσει σε ειδωλολατρικό ναό έχοντας μάλιστα το είδωλο της ειδωλολατρικής κιναιδικής θεότητας και τοποθετήθηκε σε περίοπτη κεντρική θέση σε ορθόδοξο ναό, από κάτω περνούν τα άγια των αγίων, είναι τεράστιος ο πολυέλαιος"
Έχει λοιπόν μεγάλη ποσότητα μετάλλου. Υποθέτω όμως ότι η προτεινόμενη χρήση είναι συμβολική ενώ η αναφορά στον πολυέλαιο γίνεται αφορμή για συνειρμούς με άλλα ανάλογα θέματα και για συνολικά συμπεράσματα, αν ξαναδιαβάσουμε πως καταλήγει το άρθρο. Έτσι ερμηνεύεται και ο όποιος ιερός ζήλος. Ποιο συμβολισμό δίνει στους προσκυνητές και εκκλησιαζόμενους το ειδωλολατρικό είδωλο εν ορθοδόξω ναώ κι όλα αυτά των ανατολικών θρησκειών; Δηλαδή, τι βούδας τι Χριστός, ας κάνουμε κι ένα διαλογισμό και μια γιόγκα με το κομβοσχοινάκι;
Χαίρετε !
Χαίρετε φίλτατε!
Να είστε καλά κ.Παναγιώτη!
Τα τελευταία δυο χρόνια είχα επισκεφτεί κάποιες φορές το ιστολόγιό σας, υπάρχουν και κάποια ανώνυμα δημοσιευθέντα σχόλιά μου, ενώ προφανώς σας είχα διαβάσει σαν σχολιαστή κι αλλού (αρχικά νόμιζα ότι είστε εκδότης εφημερίδας, λόγω του επιθέτου).
Ήταν όμως η απουσία σας, η πρόσφατη και αιφνιδιαστική που με ώθησε με την επιστροφή σας στο διαδίκτυο σε πιο τακτική επικοινωνία.
Ανταποδίδω το "λόγιος" για εσάς.
Διδαχτήκαμε οι παλαιότεροι καλά την Ελληνική γλώσσα και διαπιστώνω την από μέρους σας άψογη χρήση της. Στα θέματα πίστης όπου συμφωνούμε σε μεγάλο ποσοστό, είμαι ετερόφωτος και ότι γράφω είναι αντιγραφή, της ορθόδοξης διδασκαλίας όπως την διδαχθήκαμε οι παλιότεροι ορθόδοξοι (είπε ο Κύριος) σε αντίθεση με όσα διδάσκονται οι νεότεροι (είπε ο γέροντας).
Φυσικά δεν υπάρχει λόγος για καθημερινό σχολιασμό κι επικοινωνία εκ μέρους μου, ίσως προκύψει και κάποια ανάπαυλα διακοπών, τα ίδια και τα ίδια άλλωστε είναι βαρετά, ο σοφός Σολομώντας προτρέπει "σπάνια να πηγαίνεις στο φίλο σου μήπως σε βαρεθή και σε μισήση", απλά καλό είναι από καιρού εις καιρόν να ενθαρρύνει ο ένας την υγιαίνουσα πίστη του άλλου στην έρημο των πνευματικών σκουπιδιών.
Η εκλεκτή σχολιάστρια μας η Σταυρούλα -από την Βιρτζίνια της Αμερικής, χαιρέτισε αυτήν την επιστροφή μου στο μπλογκ, αναφωνώντας ένα… «αλληλούια»!
Αυτή και ο φίλτατος κ. Καρδάσης μας, είναι η μόνοι που έχουν μείνει για να με στηρίζουν, για να διατηρείται ζωντανό το μπλογκ…
Ζωντανό, μέσα από τον διάλογο και τα σχόλια που δείχνουν σε φίλους και εχθρούς ότι δεν γράφω μάταια ό,τι γράφω (σε επανάληψη πολλές φορές) τα τελευταία 8 χρόνια.
Μετά την αναφώνηση αυτή της χαράς της Σταυρούλας μας, ακολούθησε η δική μου έκφραση χαράς που εμφανιστήκατε κι εσείς στην παρέα μας, σας αποκάλεσα δε και «σούπερ αστέρι», και μια σχετική ετικέτα ακολουθεί («μαρκάρει») όλα τα θέματα μου με σχόλια σας στο μπλογκ αυτό.
Την αδιάκοπη λοιπόν παρουσία σας, εδώ (αν και «ανώνυμη»), τη θεωρώ πολύτιμη, ανεκτίμητη, και απαραίτητη για να διατηρείται το μπλογκ ζωντανό…
Συνεχίστε λοιπόν, φίλτατε!
Έτσι, για να σκάσει και ο «βούδας» -βρε αδελφέ, που τον αναφέραμε και μερικές φορές αυτές της μέρες! Χα!
Χαίρετε!
Δημοσίευση σχολίου