KALOGEROS-Moses: Πέθανε τα ξημερώματα, ο γέροντας Μωυσής -ο αγιορείτης.

Όπως διαβάζω… 
Σήμερα Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, 1 Ιουνίου 2014, και ώρα 04.14 π.μ., πέθανε ο γέροντας Μωυσής -ο αγιορείτης.

Σε σοβαρή κωματώδη κατάσταση βρίσκεται ο μοναχός Μωυσής...

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Σε σοβαρή κωματώδη κατάσταση βρίσκεται ο μοναχός Μωυσής, στο νοσοκομείο «Άγιος Λουκάς» στη Θεσσαλονίκη, όπου και νοσηλεύεται. 
Ο γέροντας Μωυσής αντιμετωπίζει χρόνιο πρόβλημα με το ήπαρ, είχε υποβληθεί σε μεταμόσχευση αλλά το τελευταίο διάστημα η κατάσταση της υγείας του επιβαρύνθηκε δραματικά με αποτέλεσμα τις τελευταίες ώρες η κατάστασή του να είναι πολύ σοβαρή.

Προσοχή! Κυκλοφορούν δυο εικόνες «Άξιόν Εστίν», στο Άγ(ρ)ιον Όρος: Η μια, είναι… «μαϊμού» (αντίγραφο)!..

Διαβάζω σήμερα:
Ο Πατριάρχης της Σερβίας Ειρηναίος τέλεσε την Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος Θεία Λειτουργία στον ρωσικό Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στο Βελιγράδι.

Oι Ξενοφωντινοί Μοναχοί Μωυσής και Επιφάνιος μετέφεραν πιστό αντίγραφο της Ιεράς Εικόνας Άξιόν Εστίν, από το Άγιο Όρος.

ΣΧΕΤΙΚΟ: 

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Σχετικά με την εικόνα, «Παναγία - Άξιον Εστί», του ναού του Πρωτάτου στις Καρυές του Αγίου Όρους: Ποια είναι η πρωτότυπη, και πιο το αντίγραφο της;

Κι άλλο κολαούζο απέκτησε ο Εφραίμ για να τον υποστηρίζει: τον Μοναχό Μωϋσή τον Αγιορείτη… (Προσπαθεί να μας πείσει ότι μια τέτοια «εκκλησία», …ΔΕΝ είναι συμφορά του έθνους!) Χα!

Κι άλλο κολαούζο απέκτησε ο Εφραίμ για να τον υποστηρίζει: 

τον Μοναχό Μωϋσή τον Αγιορείτη… 

(Προσπαθεί να μας πείσει ότι μια τέτοια «εκκλησία», …ΔΕΝ είναι συμφορά του έθνους!)

Χα!

Σύμφωνα λοιπόν με τον τύπο αυτό, όταν ασκείται δίωξη κατά σκανδαλοποιών, παρανόμων ρασοφόρων, αυτό πρέπει να θεωρείται δίωξη κατά της Εκκλησίας!!!..

Φιλοσοφεί λοιπόν (με το αζημίωτο άραγε;) ο κύριος Μωϋσής, και λέει: 

Είναι απορίας άξιο ότι η απόφαση αυτή πάρθηκε παραμονή Χριστουγέννων και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής κι ερμηνείας. 
Είναι σαν να λέει «Εσείς οι χριστιανοί, τι θέλετε να πάτε αύριο στην εκκλησία; 
Δεν βλέπετε τα χάλια των εκπροσώπων της και μάλιστα ενός Αγιορείτη ηγουμένου; 
Μην έχετε καμία σχέση με κανένα απ’ αυτούς. 

Πρόκειται για την συμφορά του έθνους».

Το ρεπορτάζ δε, διακοσμείται με μια χαρακτηριστική πόζα του Εφραίμ, ...

...αυτή, με το... δάχτυλο!..

ΣΧΕΤΙΚΟ:

Αυτή η ρασοφορική κλίκα είναι ο κακός δαίμονας του Ελληνισμού. Η κατάρα του έθνους. Μια φωλιά κηφήνων.

Η χαρά για την ψυχή του ανθρώπου είναι ό,τι το ψωμί και το νερό για το σώμα του. (Who does not want to be happy? Joy is an eternal universal desire. Joy is of great importance in our lives)

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Το νόημά της είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε. Σήμερα όμως φαίνεται πως έχει χάσει το αληθινό νόημά της. Ο πόνος κυριαρχεί και η χαρά απουσιάζει. Ή η χαρά παρουσιάζεται όχι στην πραγματική, ουσιαστική και ολοκληρωμένη της μορφή, αλλά σε φτηνά υποκατάστατα, που μεγαλώνουν τον πόνο της ψυχής.

Ο άνθρωπος στην Εδέμ ήταν αθώος, ευδαίμων, μακάριος και τέλεια χαρούμενος. Πηγή της χαράς του ήταν η άνετη και συνεχής συνομιλία του με τον Θεό. Θέλοντας να ανεξαρτητοποιηθεί και να αυτοθεωθεί, αποξενώθηκε αυτόματα από την πηγή της μεγάλης χαράς του. 

Η χαρά για την ψυχή του ανθρώπου είναι ό,τι το ψωμί και το νερό για το σώμα του. Η χαρά αποτελεί θεία έμπνευση, ζωογόνο θαλπωρή, μητέρα της υγείας και αδελφή μιας υπέροχης παρηγοριάς. Μερικοί νομίζουν πως τη χαρά θα τη βρουν στην αχαλίνωτη διασκέδαση, στο ξετσίπωτο ξεφάντωμα, στο ολονύκτιο κυνηγητό της ηδονής, στο γλέντι της μέθης, στη μέθη της πολυτέλειας, της σπατάλης και του κορεσμού. 

Αν μπορούσε κανείς να φωτογραφίσει τα βάθη των καρδιών των θαμώνων των λεγόμενων κέντρων διασκεδάσεως, θα παρατηρούσε άβυσσο άλγους, ερημιάς, παγωνιάς και σκληρής μοναξιάς. Η χαρά δεν πουλιέται σε κανένα μαγαζί και δεν εξαγοράζεται με λίγα ή πολλά χρήματα.

Σήμερα ο άνθρωπος διασκεδάζει -από το αρχαίο ρήμα διασκεδάνυμι, που σημαίνει διασκορπίζεται- και δεν ψυχαγωγείται χαροποιά. Συνήθως η διασκέδασή του είναι ψυχοφθόρα και ψυχοβόρα. Όπως έλεγε ο σοφός Σόλων, να φεύγεις την ηδονή που γεννά λύπη! Επιστρέφει κανείς από μια κοσμική διασκέδαση κατάκοπος, κατηφής, στεναχωρημένος, πιο μόνος. Μερικοί νομίζουν πως όλοι οι πλούσιοι είναι αρκετά χαρούμενοι. Πρόκειται για ένα μεγάλο ψέμα, που το επιβεβαιώνουν συχνά οι ίδιοι. Ένας γελωτοποιός πήγαινε στον ψυχίατρο να παρηγορηθεί, που έκανε τους άλλους να γελούν δυνατά και τον εαυτό του να μην μπορεί να τον χαροποιήσει. Ένας ηθοποιός πλούσιος, γοητευτικός και διάσημος εθεωρείτο ο πιο ευτυχισμένος, και ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του τον πιο άθλιο.

Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει πως ένας ασεβής δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένος και αληθινά χαρούμενος. Ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη θα πει: Ο άνθρωπος εκτός Θεού είναι ποντοπόρος άπορος. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει πως την καλή διάθεση και την πραγματική χαρά δεν τις προσφέρουν ούτε το μέγεθος της εξουσίας, ούτε το πλήθος των χρημάτων, ούτε της κυριαρχίας ο όγκος, ούτε του σώματος η δύναμη, ούτε τα πολυτελή τραπέζια, ούτε των ενδυμάτων ο στολισμός, παρά μόνο τα πνευματικά κατορθώματα και η αγαθή συνείδηση.

Ο χριστιανισμός, αντίθετα από αυτά που πρόχειρα λέγονται, έδωσε μια νέα, ολοκληρωμένη και σαγηνευτική χαρά. Η αληθινή χαρά δίνει μία εσωτερική πληροφόρηση και βεβαιότητα, που την κάνει μόνιμη και αναφαίρετη από την καρδιά του ανθρώπου, παρά τις εξωτερικές αντιξοότητες. Ο Πασκάλ το λέει ξεκάθαρα: Κανένας δεν είναι πιο χαρούμενος από τον πραγματικό χριστιανό. Μεγάλη χαρά έχει ο γνήσια ταπεινός. Εκείνος που έχει σβήσει το εγώ του κι έχει συγχωνευθεί με την ευτυχία του συνόλου. Όσοι κάνουν το καλό, είναι καταδικασμένοι να ’ναι πάντα χαρούμενοι. Ο Φώτης Κόντογλου έλεγε πως η χαρά η αληθινή αναβλύζει μονάχα από τη φλέβα της καλοσύνης.

Από το Ευαγγέλιο πηγάζει η θεολογία της χαράς, το ίδιο το Ευαγγέλιο είναι η πηγή της ακένωτης χαράς. Το ορθόδοξο βίωμα κατά βάση είναι χαρούμενο και χαροποιό. Ένας παλαιός, μεγάλος ασκητής, ο όσιος Νείλος, αναφέρει στην πατρολογία πολύ ωραία: Η χαρά καταστρέφει τη λύπη, στις συμφορές δίνει υπομονή, στις προσευχές χάρη, στους κόπους και μόχθους ευφροσύνη, στην ευποιία ευθυμία, στη φιλοξενία στέγη, στην ελπίδα καταφυγή, στους πενθούντες παρηγοριά, στις θλίψεις βοήθεια και συνδρομή, στην αγάπη στολισμό και στη μακροθυμία επιβράβευση…

Χαρά δεν είναι τα ξεκαρδίσματα, τα ξεφωνητά, τα χαχανητά, η ελαφρότητα, η χαριεντολογία, η ανεκδοτολογία, η σκωπτικότητα και η συνεχής αστειότητα, αλλά η διαρκής γαλήνη και η ειλικρινής φαιδρότητα, που προέρχεται από καρδιά ευφραινόμενη και συνείδηση καθαρή. Η χαρά είναι το φως του ενάρετου. Αναβλύζει από τα βάθη της υπάρξεως. Δεν είναι κάτι ποτέ το προσποιητό, εξωτερικό, φαινομενικό, αλλά κάτι το αρκετά βαθύτερο και σίγουρα σπουδαιότερο. Ένας σοβαρός, σεμνός και ησύχιος δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. 

Το πρώτο γνωστό θαύμα του Χριστού στον γάμο της Κανά ήταν για να μη μείνει μισή η χαρά των καλεσμένων από έλλειψη κρασιού. Το τελευταίο θαύμα του, η ανάσταση του φίλου του Λαζάρου, για να διώξει τη λύπη και να δώσει χαρά.

Ο ανεξάντλητος τροφοδότης της χαράς είναι η αρετή. Ο εγωιστής, ο ατομιστής, ο τσιγκούνης, ο μισάδελφος δεν μπορεί να είναι χαρούμενος. Χαρά δεν μπορεί να έχει όποιος ζηλεύει, όποιος εχθρεύεται και όποιος μισεί. Τη χαρά κανείς την κερδίζει με την ταπείνωση και την υπομονή, την αλήθεια, την ελευθερία και την αγάπη. 

Η αληθινή χαρά συνοδεύει στοργικά τον κάθε ειλικρινή, τίμιο, ήρωα και άγιο. Η εποχή μας πάσχει από έλλειψη αληθινής χαράς και πλεονάζει από τη θλίψη της κακίας και ατιμίας. Η επιλογή είναι ελεύθερη για την απόκτηση της όντως αληθινής χαράς.

http://www.makthes.gr/news/opinions/70254

Monk Moses the Athonite

March 6, 2011

Who does not want to be happy? Joy is an eternal universal desire. Joy is of great importance in our lives.

It's meaning is known and there is no need to analyze it. Today, however, it seems to have lost its true meaning. Pain dominates and joy is absent. Or at least joy is manifested though not in its authentic, essential and fulfilling form, but rather in cheap substitutes, which increase pain in the soul.

Man in Eden was innocent, happy, blessed and perfectly joyful. His source of joy was a comfortable and uninterrupted conversation with God. Wanting to become independent and self-deified, he became estranged automatically from the source of his great joy. Joy is for the soul of man what bread and water is for his body. Joy is divine inspiration, life-giving warmth, the mother of health and sister of wonderful consolation. Some think that joy will be found in unbridled fun, shameless revels, the overnight hunt for pleasure, the celebration of drunkenness, the drunkenness of luxury, extravagance and indulgence. If one could photograph the depths of the hearts of these patrons of so-called entertainment centers, we would observe an abyss of pain, desolation, coldness and hard loneliness. Joy is not sold in any store nor bought with little or much money.

Today people have fun (διασκεδάζει) - from the ancient verb διασκεδάνυμι, meaning "to scatter" (διασκορπίζεται) - and do not entertain joyfulness. Usually their fun is stressful and burdensome. As the wise Solon said, "Forsake pleasure which gives birth to sadness!" They return from secular entertainment jaded, downcast, sad, more alone. Some think that all rich people are quite happy. This is a big lie, which often is confirmed by the same. A clown went to be consoled by a psychiatrist, who made others laugh out loud and himself could not be cheered up. A rich actor, handsome and famous, was considered the happiest, yet he considered himself the most miserable.

Basil the Great points out that an ungodly person cannot be completely and truly joyful. Sophocles in Antigone will say: "Man without God is a seafaring pauper." Saint John Chrysostom says that good will and true joy do not come with the size of one's possessions, nor the amount of one's money, nor the size of one's sovereignty, nor physical strength, nor luxurious tables, nor fashionable clothing, but only in spiritual accomplishments and a good conscience.

Christianity, as opposed to those who casually speak, gave a new, comprehensive and captivating joy. True joy gives internal confirmation and certainty, which is made permanent and inalienable in the human heart, despite external adversity. Pascal says clearly: "No one is happier than the true Christian." The truly humble have great joy. He who has erased his ego has merged with the happiness of all. Those who do good are doomed to always be joyful. Photis Kontoglou said that true joy only issues out of the vein of goodness.

From the Gospel springs forth the theology of joy; the Gospel itself is the source of inexhaustible joy. The Orthodox experience is basically happy and joyful. An old, great hermit, Saint Nilus, states in the patrology very nicely: "Joy destroys sadness, in tragedy it gives patience, in prayers it gives grace, in labors and struggles it gives delight, in obedience it gives merriment, in hospitality it gives shelter, in hope it gives recourse, in mourning it gives comfort, in sorrow it gives assistance, in love it gives decoration, and in patience it gives reward."

Joy is not the laughter, the yelling, the giggling, the lightness, the playfulness, the anecdotes, the satirical, and the continuous jokes, but is the lasting peace and genuine cheerfulness which comes from the heart that is rejoicing and has a clean conscience. Joy is the light of the virtuous. It springs from the depths of existence. It is not something make-believe, exterior, illusory, but something quite profound and certainly more important. A serious, modest and quiet person is not unable to be happy. The first known miracle of Jesus at the wedding of Cana was so that half the joy of the guests from a lack of wine would not be lost. His last miracle, of the resurrection of his friend Lazarus, was to banish sadness and give joy.

The endless food of joy is virtue. The selfish, the individualist, the miser, the hater cannot be happy. Joy cannot be jealous of anyone, nor hostile nor hateful. One's joy is gained with humility, patience, truth, freedom and love. True joy comes lovingly to every sincere, honorable, heroic and saintly person. Our age suffers from a lack of true joy, and sorrow is at a surplus through evil and dishonor. The option is open for the acquisition of true joy indeed.

Translated by John Sanidopoulos

 

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης:

Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό που γνώρισε κάποιους πριν από λίγα χρόνια κοιμηθέντες ρασοφόρους. Πρόκειται για τους πατέρες Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, Παΐσιο Αγιορείτη, Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη, Εφραίμ Κατουνακιώτη, Νικόλαο Μπεκατώρο και Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη, που μου έδωσε το μέγα σχήμα των μοναχών. Με βοήθησαν πολύ στη ζωή μου, ιδιαίτερα ο τελευταίος.

Μ' έμαθαν να ξέρω γιατί ζω, την ωραιότητα του Θεού, το μυστήριο της ελευθερίας του ανθρώπου και τον σεβασμό του κάθε προσώπου, να μη λέω ψέματα στον εαυτό μου, να προασπίζομαι την αλήθεια με αγάπη. Με απομάκρυναν με τρόπο και διάκριση από έναν τρόπο ζωής δίχως βαθύ νόημα και ιερό σκοπό. Έναν τρόπο που ζουν πολλοί σαν υπνωτισμένοι μπροστά στην τηλεόραση ή με το πώς βλέπουν και βιώνουν τη ζωή, την ίδια τη ζωή τους. Έχουν κλείσει τα μάτια της ψυχής τους, για να δουν και να χαρούν το αληθινό φως.

Μερικές φορές δημιουργείται ένας μύθος και μία υπερβολή από κάποιους για ορισμένους γέροντες. Αυτό είναι λάθος σοβαρό σε βάρος των τιμίων αυτών προσώπων. Θεωρούν ότι μεγεθύνοντας τους γεροντάδες τους ανεβαίνουν και των δικών τους πνευματικών μετοχών τα ποσοστά. Ούτε φυσικά πάλι επιτρέπεται οι ίδιοι οι γέροντες να παρασύρονται κάποτε σε προσωποπαγείς, συναισθηματικές και νοσηρές σχέσεις και καταστάσεις. Οι γέροντες να συνδέουν τους ανθρώπους τους πάντοτε με τον Χριστό και όχι με τα πρόσωπά τους. Στην πνευματική ζωή χρειάζεται υπέρβαση, γενναιότητα και θυσιαστικότητα.

Ένας γέροντας και κατ' επέκταση ένας πνευματικός-εξομολόγος δεν θα πρέπει να δεσμεύει ασφυκτικά τα πρόσωπα, αλλά να τα εμπνέει με το βιωμένο του παράδειγμα, με τη διακριτική νουθεσία του, τη σεμνότητα, την ταπείνωση και την προσευχή του, όπως οι παραπάνω αναφερθέντες. Αναγνωρίζονται για τη διάκριση, τη χαρισματιούχα ζωή τους, την προσευχή τους και την αγάπη τους. Αγαπούσαν πολύ τον Χριστό και τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Όλοι οι γέροντες δεν είναι όσιοι. Δεν είναι ορθό επίμονα και βιαστικά να θέλουμε να τους θέσουμε τα φωτοστέφανο της αγιότητας. Για να δοξαστούμε κι εμείς.

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος από τη Μεσσηνία σπούδασε θεολογία αριστεύοντας. Υπήρξε πνευματικός πατέρας σπουδαίος πολλών πιστών που τον εκτιμούσαν βαθύτατα. Ο λόγος του είχε ακρίβεια, εγκυρότητα, τεκμηρίωση, σοβαρότητα, υπευθυνότητα, καθαρότητα και πιστότητα. Ο γνωστότατος γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε στα Φάρσαλα της Μ. Ασίας, μεγάλωσε στην Κόνιτσα της Ηπείρου και μόνασε για πολλά έτη στο Άγιον Όρος. Η μακρά του άσκηση του έδωσε εμπειρία και χαρίσματα, με τα οποία βοηθούσε πολλούς πολύ. Το ίδιο και ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος, που μικρός ήλθε από την Εύβοια στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων, απ' όπου και το προσωνύμιό του, και λόγω σοβαρού κλονισμού της υγείας του πήγε στην Αθήνα, όπου επί σαράντα χρόνια παρέμεινε ασκητής, μοιράζοντας θεϊκά δώρα σε πολλούς θλιμμένους και πονεμένους.

Ο γέροντας Εφραίμ αγωνίστηκε επί δεκαετίες στα απαράκλητα Κατουνάκια, υπακούοντας, γηροκομώντας τους γεροντάδες του, εργαζόμενος σκληρά και προσευχόμενος ακατάπαυστα. Ο λόγος ήταν βιωματικός, πειστικός, κατανυκτικός και εγκάρδιος. Ο π. Νικόλαος Μπεκατώρος γεννήθηκε από έλληνες γονείς στη Ρωσία και πολλά υπέστη ως νέος ιερεύς από τους άθεους κυβερνώντες και τα όργανά τους. Πήγε στην Αθήνα και κατόπιν στην Αμερική, όπου έγινε στοργικός πνευματικός πατέρας Ελλήνων, Ρώσων, Αμερικανών και άλλων, τους οποίους σαγήνευε με τη γνήσια ειλικρίνεια, πραότητα και ταπείνωσή του. Ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, που ζει άρρωστος βαριά στο μοναστήρι της Ορμύλιας, που ίδρυσε ο ίδιος και έχει σήμερα 120 μοναχές, διακρίθηκε για τη σοφία, την εμπειρία, τη γνώση των ιερών θεσμών, την εμβάθυνση στ' άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, την ανάλυση θεμάτων υψηλών και σπουδαίων. Πρόκειται για μια σπάνια και εξαιρετική μορφή αληθινού ανθρώπου του Θεού.

Οι γέροντες απομυθοποιημένοι, αφτιασίδωτοι και γνήσιοι έχουν να καταθέσουν βαρυσήμαντο λόγο στις μεγάλες δυσκολίες των καιρών και των ανθρώπων.

http://www.makthes.gr/news/opinions/69221/

By Monk Moses the Athonite

I consider myself especially fortunate that I met not too many years ago men of the rason who have reposed. These fathers were Epiphanios Theodoropoulos, Paisios the Athonite, Porphyrios the Kafsokalivite, Ephraim the Katounakioti, Nicholas Bekatoros, and Aimilianos the Simonopetritis who gave me the Great Schema of monks. They helped me much in my life, especially the last one.

They helped me understand why I am alive, the beauty of God, the mystery of human freedom and respect for every individual, to not lie to myself, to defend the truth with love. With their way of life and discernment they separated me from a lifestyle without deep meaning and sacred purpose. This is a way of life lived by many, such as those hypnotized in front of the television how they see and live life similarly to their lives. They have closed the eyes of their soul to see and enjoy the true light.

Sometimes there are created myths and exaggerations by some for certain elders. This is a serious mistake against these precious people. They believe that by enlarging their elders they raise also their own spiritual value rates. Nor is it permissible for these elders to sometimes mislead in personal, emotional and unhealthy relationships and situations. Elders are to link their people always with Christ and not their person. In the spiritual life there is needed excess, bravery and sacrifice.

An elder and thus a spiritual-confessor should not bind tightly to people, but to inspire them by the example of their life, with discerning admonition, with modesty, humility and prayer, as those mentioned above. They are recognized for their discernment, their charismatic lives, their prayer and love. They loved Christ very much and suffered with their fellow man. All elders are not saints. It is not wise to rush with persistence to want to put the halo of sanctity on them. To thus glorify ourselves.

Father Epiphanios Theodoropoulos from Messinia excelled in his studies of theology. He was an important spiritual father of many believers who deeply appreciated him. His teachings were accurate, reliable, serious, responsible, clear and faithful.

The well-known elder Paisios the Athonite was born in Farsala of Asia Minor, raised in Konitsa of Epirus, and lived for many years as a monk on Mount Athos. His long asceticism gave him experiences and gifts with which he helped many people a lot.

The same with the blessed Elder Porphyrios, who came from Evia as a youngster to the Skete of Kafsokalivia, from where he received his nickname, and due to the severity of his health he went to Athens, where he lived for forty years as a hermit, distributing divine gifts to many who were afflicted and in pain.

Elder Ephraim struggled for decades in unwelcoming Katounakia, obeying his elderly elders, working hard and praying incessantly. His word was his life - persuasive, devout and heart-filled.

Father Nicholas Bekatoros was born of Greek parents in Russia and suffered much as a young priest from the godless rulers and their institutions. He went to Athens and then in America, where he became a loving spiritual father of the Greeks, Russians, Americans and others, and charmed with his genuine sincerity, meekness and humility.

Elder Aimilianos Simonopetritis, who lives with severe illness in Ormylia Monastery, which he founded by himself and now has 120 nuns, was distinguished for his wisdom, his experience, his knowledge of sacred institutions and the depth of the human soul, and his thematic analysis of high and important matters. This is a rare form of a truly great man of God.

Debunked, unmasked and genuine elders have to give a heavy account for the major difficulties of the times and the people.

(Translated by John Sanidopoulos)

Are We Living In The End Times? (Είμαστε σε έσχατους καιρούς;)

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης:

Είμαστε σε έσχατους καιρούς;

Ήλθαν τα σημεία των καιρών; Ο αντίχριστος σφραγίζει; Ήλθε το τέλος του κόσμου; Το του Θεού θα γίνει.

Ο αρχαίος άγιος Σιλουανός έλεγε: "Ο ουρανός και η γη να ενωθούν δεν φοβάμαι".

Ο Χριστός χαρίζει στους πιστούς αφοβία, αταραξία, ελπίδα, αισιοδοξία και χαρά.

Η ηττοπάθεια, η κατήφεια, η απαισιοδοξία και η ακαταστασία δεν ανήκει ποτέ στους χριστιανούς.

ΣΧΕΤΙΚΟ:

 

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2008

Είναι να γελάει κανείς...

Είναι να γελάει κανείς με όλα αυτά τα καμώματα των δεσποτάδων μας.

Να γελάει όχι από χαρά για το κατάντημα της "εκκλησίας", αλλά διότι έχουν οι ίδιοι γίνει τόσο κωμικοί που δεν μπορεί ο άλλος, όσο σοβαρός και αν είναι, να κρατηθεί.

Γελάμε καμιά φορά και από αντίδραση, μέσα στη μεγάλη μας θλίψη. Για να μη μας πάρει η κάτω βόλτα και οδηγηθούμε σε υπέρμετρη θλίψη, και τα μουντζώσουμε όλα και σηκωθούμε να φύγουμε μακριά από όλους αυτούς και από όλα αυτά!

Για το κατάντημα της "Εκκλησίας"

Κάντε «κλικ» στη φωτογραφία για να εμφανισθεί το θέμα

Αίσθηση έχει προκαλέσει στους κόλπους της Εκκλησίας η κλήση σε απολογία του αγίου Πρεβέζης κ. Μελέτιου...

ΑΞΙΟΣ
 Ο Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελέτιος

ΔΙΑΒΑΖΩ:

Αίσθηση έχει προκαλέσει στους κόλπους της Εκκλησίας η κλήση σε απολογία του μητροπολίτη Πρεβέζης κ. Μελέτιου γιατί επεχείρησε να τελέσει τη Θεία Λειτουργία στα νέα ελληνικά. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος τον επέπληξε, ενώ ο μητροπολίτης εμμένει στις θέσεις του και κάλεσε τους άλλους ιεράρχες να τον μιμηθούν, με στόχο το νόημα του Ευαγγελίου να φτάσει και σε όσους δεν μπορούν να κατανοήσουν τη «γλώσσα των πατέρων».

Στο πλευρό του κ. Μελέτιου ετάχθησαν οι μητροπολίτες Δημητριάδος Ιγνάτιος και Φθιώτιδος Νικόλαος. Να σημειωθεί ότι και παλιότερα ο Χριστόδουλος προσπάθησε να εξετάσει το θέμα, αλλά είχαν επικρατήσει οι θέσεις των «παραδοσιακών».

Το θέμα της μετάφρασης του Ευαγγελίου στην καθομιλουμένη δεν είναι τωρινό. Χρονολογείται από το 1901 όταν ο Αλ. Πάλλης άρχισε να το δημοσιεύει στην «Ακρόπολη» μεταφρασμένο. Είχε προηγηθεί απόπειρα της πριγκίπισσας Όλγας να μεταφράσει το Ευαγγέλιο, αλλά η Ιερά Σύνοδος της το απαγόρευσε. Οι εφημερίδες της εποχής επιτέθηκαν με σφοδρότητα κατά των δημοτικιστών (τους αποκαλούσαν Σλάβους και προδότες) και οι φοιτητές ανέλαβαν να τους «βάλουν στη θέση τους». Συγκεντρώθηκαν στο Πανεπιστήμιο και ακολούθησαν σφοδρές συγκρούσεις με την Αστυνομία. Το αποτέλεσμα τραγικό: τρεις φοιτητές και οκτώ πολίτες σκοτώθηκαν από τα πυρά των αστυνομικών.

(Στο ΚΑΡΦΙ)



ΣΧΕΤΙΚΑ:

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Ο Αγιορείτης καλόγερος Μωυσής, κατά του Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελετίου…

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

ΤΑ ΝΕΑ: Στην Πρέβεζα παπάδες λειτουργούν και τελούν μυστήρια στη νεοελληνική

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2009

Δόξα τω Θεώ!

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

ΑΞΙΟΣ !!

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2008

Τυπολατρία

Παναγιώτης Τελεβάντος: "Ας κυτάξουμε την ψυχή μας"

ΔΙΑΒΑΖΩ:

Παναγιώτης Τελεβάντος:

"Τα σκάνδαλα, οι νεωτερισμοί και οι αιρέσεις “ανάγκη ελθείν ίνα οι δόκιμοι φανεροί γένονται”. Ας κυτάξουμε την ψυχή μας που είναι χέρσο χωράφι και ας εμπιστευτούμε τα υπόλοιπα στην αγάπη και την Πρόνοια του Αγίου Θεού."

http://aktines.blogspot.com/2010/01/blog-post_2409.html


ΣΧΕΤΙΚΟ:

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Αυτός ο Παναγιώτης Τελεβάντος…

ΣΧΕΤΙΚΟ:

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Ο Αγιορείτης καλόγερος Μωυσής, κατά του Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελετίου…

1. Δηλαδή; Τι έχει η δημοτική γλώσσα και δεν αρέσει στον καλόγερο;
2. Αυτός ο καλόγερος τι πιστεύει για τους «αντιχαλκηδόνιους- μονοφυσίτες», δηλαδή τους Κόπτες; Ότι δεν είναι αιρετικοί;
3. Και για την έκδοση της «αγίας επιστολής», γιατί κόπτεται ο καλόγερος Μωυσής; Πιστεύει μήπως ότι είναι πράγματι «αγία» αυτή η μαλακία;

http://xairete.blogspot.com/2010/01/blog-post_2776.html

Μωυσής:
«Κατά καιρούς ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος, μας έχει λυπήσει με θέσεις του και γραφές του: για τους αντιχαλκηδόνιους- μονοφυσίτες, εσχατολογικά θέματα, την έκδοση της «αγίας επιστολής», τη μετάφραση της θείας Λειτουργίας και ιερών Ακολουθιών και την τέλεσή τους στην επαρχία του στη δημοτική γλώσσα…»

1 σχόλιο που δημοσιεύθηκε:

Παναγιώτης Τελεβάντος είπε...

Θαυμάσιο κείμενο.

22 Ιανουαρίου 2010 4:25 π.μ.

1 σχόλιο που κόπηκε:

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ:

Και για την έκδοση της «αγίας επιστολής», γιατί κόπτεται ο καλόγερος Μωυσής; Πιστεύει μήπως ότι είναι πράγματι «αγία» αυτή η μαλακία;


http://aktines.blogspot.com/2010/01/blog-post_22.html

Ο Αγιορείτης καλόγερος Μωυσής, κατά του Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελετίου…

Ο Αγιορείτης καλόγερος Μωυσής

Μωυσής:

«Κατά καιρούς ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Μελέτιος, μας έχει λυπήσει με θέσεις του και γραφές του: για τους αντιχαλκηδόνιους- μονοφυσίτες, εσχατολογικά θέματα, την έκδοση της «αγίας επιστολής», τη μετάφραση της θείας Λειτουργίας και ιερών Ακολουθιών και την τέλεσή τους στην επαρχία του στη δημοτική γλώσσα…»


Με βάση τα ανωτέρω, ρωτάμε:

1. Δηλαδή; Τι έχει η δημοτική γλώσσα και δεν αρέσει στον καλόγερο;

2. Αυτός ο καλόγερος τι πιστεύει για τους «αντιχαλκηδόνιους- μονοφυσίτες», δηλαδή τους Κόπτες; Ότι δεν είναι αιρετικοί;

3. Και για την έκδοση της «αγίας επιστολής», γιατί κόπτεται ο καλόγερος Μωυσής; Πιστεύει μήπως ότι είναι πράγματι «αγία» αυτή η μαλακία;