«Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος»… (ο γνωστός αρθογράφος στο ιστολόγιο της μητρόπολης Βέροιας): Μια ετικέτα του ιστολογίου «χαίρετε». 10 αναρτήσεις… ΕΔΩ:

«Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος» (ο γνωστός αρθογράφος στο ιστολόγιο της μητρόπολης Βεροίας): μια ετικέτα του ιστολογίου «χαίρετε».
10 αναρτήσεις… ΕΔΩ:
http://xairete.blogspot.gr/search/label/ARXIMANDRITHS-PAVLOS-PAPADOPOULOS-VEROIA
 
Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης & Καμπανίας
Ταχυδρομική διεύθυνση: Μητροπόλεως 30, Τ .Θ. 241, Βέροια 591 32.
Ε-mail:imverias@gmail.com , gerbekes@yahoo.gr, paulos4205@gmail.com
Internetsite: www.imverias.gr
www.imverias.blogspot.com
Τηλέφωνικο κέντρο: 2331022270, 2331072317 Fax: 2331025275
Πρωτοσύγγελος: Αρχιμ. Αθηναγόρας Μπίρδας
 
Ιδιαίτερο Γραφείο Μητροπολίτου: 
Πρωτοπρ.του Ουκουμενικού Θρόνου Στυλιανός Μακρής 

Γραφείο Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων : 
Μοναχός Γεράσιμος Μπεκές gerbekes@yahoo.gr - 
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος paulos4205@gmail.com
Διαδικτυακή παρουσία : 
Μοναχός Γεράσιμος Μπεκές-
Αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

Παπάδες, με πούρο στο facebook? Αυτούς φαίνεται, δεν τους άγγιξε καθόλου η οικονομική κρίση… Δημόσιοι υπάλληλοι, τυχερά από μυστήρια… Λάδια -ψωμιά κλπ, από ιεροπραξίες…

Διαβάζω: 
Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017 
Από την μια το θυμιατό και από την άλλη το πούρο. 

Χωρίς πραγματικό αγώνα και δίψα για τον Θεό, θα κοινωποιούμε το πρωί το συναξάρι της ημέρας και το βράδυ θα ποστάρουμε την φωτογραφία μας σε κάποιο μπαρ μ'ένα ποτό στο χέρι. 
Από την μια το θυμιατό και από την άλλη το πούρο. 
Και όλα αυτά θα γίνονται χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Θα μας είναι πολύ φυσικό και το ένα και το άλλο. 
Ίδια αξία για μας θα έχει η αγρυπνία σε ένα μοναστήρι και το ξενύχτι μας σε ένα κέντρο διασκέδασης. 
αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος 
http://imverias.blogspot.gr/2017/01/blog-post_13.html 

Ο Λόγος του Θεού και η Θεία Κοινωνία

Μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η πρόσκληση «υιέ μου δος μοι σην καρδίαν». Την καρδιά του ανθρώπου ζητά ο Θεός, για να ζει και να αναπνέει με το θέλημά Του.

Μέσα ακόμη όμως και στον χώρο των λεγομένων πιστών δεν κυριαρχεί, δυστυχώς, το θέλημα του Θεού, αλλά το ίδιον θέλημα. Εδώ τα πράγματα γίνονται τραγικά, διότι ενώ γνωρίζουν το λόγο του Θεού, όμως τον διαμορφώνουν σύμφωνα με τα μέτρα τους.

Πνευματικοί «γέροντες» κόβουν και ράβουν όπως βολεύει στην άνεση και την ευκολία των τέκνων τους, μόνο και μόνο για να μη τους χάσουν και να ονομάζονται οι ίδιοι καλοί και άγιοι και όχι για να καθοδηγούν αυτούς που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός προς την σωτηρία τους. Νομοθετούν δικές τους γνώμες και παραθέτουν παραδόσεις που έλαβαν χωρίς να ελέγξουν αν είναι η Παράδοση της Εκκλησίας, άσχετα αν είναι κάτι το παλαιικό.

Κάθε παλαιικό δεν είναι και παράδοση του Ευαγγελίου. Το θέλημα του Θεού αντικαθίσταται με ένα «έτερον ευαγγέλιον» και γίνεται ένας σκοτεινός ανελεύθερος γεροντισμός με παραδόσεις ανίερες και εντάλματα ανθρώπων χάριν επιβολής εξουσίας πνευματικής και αιχμαλωσίας ψυχών.

Έτσι π.χ. για το θέμα της Θείας Κοινωνίας δεν επικρατεί το θέλημα του Θεού, αλλά η παράδοση των ανθρώπων. Φορτώνουν τους χριστιανούς με δυσβάστακτα βάρη και «παραδόσεις» και αυτό γίνεται έμμεσα η αιτία να απομακρύνονται από την Θεία Κοινωνία. Επιβάλλουν δηλαδή νηστείες του λαδιού και του αλάδωτου με έντονο τον καταναγκασμό και τον φόβο. Ορίζουν χρόνους και διαστήματα προσέλευσης στο Μυστήριο, αγνοώντας το λόγο του Χριστού και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας περί συνεχούς Θείας Κοινωνίας.

Απαιτούν την νηστεία ως απαραίτητο γεγονός πριν από την μετοχή τους στο Μυστήριο, πράγμα που δεν υπάρχει πουθενά γραμμένο ή παραδεδομένο. Όλα εστιάζονται στο τι θα φάγουν και τι θα πιουν και πότε και μέχρι ποια ώρα, και αφήνουν την κύρια καλλιέργεια της πνευματικής προετοιμασίας που συγκεκριμενοποιείται στην πρόσκληση: «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε».

Πολλοί χριστιανοί λοιπόν απέχουν της Θείας Κοινωνίας, διότι δεν νήστεψαν παρ’ όλον που ο πόθος τους είναι ασυγκράτητος και η μετάνοια ενεργή και ζώσα… αντιθέτως πολλοί θρησκευόμενοι έρχονται και κοινωνούν επειδή νήστεψαν με ένα άγριο κυνηγητό αποχής του φαγητού, ικανοποιημένοι με το έργο τους αυτό, διότι ζει μέσα τους φαρισαϊκά ένας εσωτερικός αυτοηδονισμός του δήθεν αγίου και αξίου.

Για να προσέλθουμε λοιπόν στο Μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, έχοντας βεβαίως πάρει και την ευλογία του πνευματικού μας πατέρα ο οποίος βλέποντας την μετάνοιά μας, αναγνωρίζοντας την διάθεσή μας να μεταμορφωθούμε σε καινούς ανθρώπους μας προτρέπει μετά φόβου πίστεως και αγάπης να προσέλθουμε στο Μέγα Μυστήριο.

Για να μην παρεξηγηθούμε λοιπόν, ο κάθε χριστιανός θα πρέπει να προετοιμάζεται ορθά για να λάβει τον ίδιο τον Κύριο μέσα του. Όμως όσον αναφορά την αποχή από τις τροφές (νηστεία), πουθενά η Εκκλησία δεν έχει βάλει κάποιον τέτοιον κανόνα, αλλά η Εκκλησία λέγει: ο Χριστιανός θα πρέπει να νηστεύει την Τετάρτη και την Παρασκευή, την Σαρακοστή Χριστουγέννων και Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο κ.τ.λ. Η Εκκλησία λοιπόν έχει συγκεκριμένες ημέρες μέσα στο έτος και προτρέπει τους πιστούς να νηστέψουν.

Πουθενά η Εκκλησία δεν έχει πει ότι είναι κανόνας να νηστέψεις για να κοινωνήσεις. Νηστεύεις όλες τις καθορισμένες νηστείες της Εκκλησίας μας; Εάν ναι τότε δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί άλλο αυτό το θέμα. Όμως εάν ο πνευματικός σου πατέρας κρίνει ότι για την δική σου καλύτερη προετοιμασία καλό θα ήταν να νηστέψεις π.χ. μία ημέρα, θα το κάνεις για την υπακοή στον πνευματικό σου και όχι διότι είναι κανόνας της Εκκλησίας μας.

Εάν δεν ίσχυε το παραπάνω τότε είναι παράλογο η Εκκλησία να θεσπίσει συγκεκριμένες νηστίσιμες ημέρες του έτους, αλλά θα έλεγε να νηστεύουμε 1,2,3 ημέρες πριν κοινωνήσουμε. Επίσης τα μικρά παιδάκια θα έπρεπε να νηστεύουν και αυτά, να κάνουν αλάδωτο!!! Νηστεία λοιπόν και Θεία Κοινωνία δεν συνδέονται άμεσα, ίσως έμμεσα υπό το πρίσμα του ασκητικού φρονήματος που θα πρέπει να έχουμε όλοι.

Το παράλογο είναι ότι πολλές φορές επιμένουμε τόσο πολύ στην προετοιμασία μας πριν την Θεία Μετάληψη και όταν πλέον κοινωνήσουμε χαλαρώνουμε. Δηλαδή από την μία μεριά όταν δεν έχουμε τον Χριστό μέσα μας, απέχουμε από τροφές, εγκρατευόμαστε κ.λ.π. (και καλά κάνουμε), όμως όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό όταν έχουμε κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας το ασκητικό αυτό φρόνημα εξαφανίζεται, λες και δεν χρειάζεται πλέον μιας και ο σκοπός επιτεύχθηκε, κοινωνήσαμε!

Όμως πως είναι δυνατόν ενώ δεν έχω τον Χριστό μέσα μου να ασκούμε και όταν τον πάρω μέσα μου πλέον να γίνομαι απρόσεκτος όσον αναφορά πνευματικά θέματα; Όταν δηλαδή, πριν κοινωνήσω μου «απαγορευόταν» να κάνω κάποια πράγματα, τώρα που κοινώνησα, τώρα που έγινα και εγώ χριστός να μην μου απαγορεύονται;

Άρα διαπιστώνουμε ότι το σκεπτικό πολλών αν όχι όλων των χριστιανών είναι λάθος. Δεν σημαίνει ότι αφού κοινώνησα μπορώ χωρίς καμία αναστολή να κάνω το οτιδήποτε, αντιθέτως αφού έχω κοινωνήσει θα πρέπει ακόμα περισσότερο να είμαι προσεκτικός, σε πνευματική εγρήγορση ώστε όντως η Θεία Κοινωνία να ενεργήσει μέσα μου και να με μεταμορφώσει, να με βοηθήσει να ξεπεράσω αδυναμίες και να γίνει όντως το εφόδιο αυτό το οποίο θα με οδηγήσει στην Αιώνια Ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?f=141&t=12026

 

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις… Δυο φωτογραφίες, κλπ, κλπ.

Βραδινό (χρώματος μελιτζανί) δεσποτικό φόρεμα – μανδύας.

 
Αριστερό κλικ στη φωτογραφία, σας πάει στο θέμα...  

ΔΙΑΒΑΖΩ
Το Γραφείο Τύπου, Διαδικτυακής Παρουσία και Δημοσίων Σχέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας διοργανώνει στα πλαίσια των 20ων ΠΑΥΛΕΙΩΝ, Διαγωνισμό Φωτογραφίας.
Στείλτε μας την φωτογραφία σας, η οποία πρέπει να έχει Εκκλησιαστικό περιεχόμενο, στο email: paulos4205@gmail.com

Μαζί με την φωτογραφία σας, παρακαλείστε να μας αποστείλετε:
•    Ονοματεπώνυμο-Τηλέφωνο επικοινωνίας
•    Στοιχεία φωτογραφίας: Ημερομηνία, τόπος, περιγραφή.

Οι τρεις καλύτερες φωτογραφίες θα βραβευθούν κατά την διάρκεια του Επιστημονικού Συνεδρίου των 20ων ΠΑΥΛΕΙΩΝ.
Η διορία για να μας αποστείλετε την φωτογραφία σας είναι μέχρι της 20 Ιουνίου 2014.
http://imverias.blogspot.gr/2014/02/20.html

Panagiotis Michalopoulos: 

Βλέπω τον Δεσπότη, …να πιάνει το μάγουλο του παιδιού!..

Αριστερό κλικ στη φωτογραφία, σας πάει στο θέμα...

Τι αμαρτία έκανε αυτός ο κολασμένος, πάτερ Παπαδόπουλε; Μήπως ήταν καρναβαλιστής;

18 minutes ago

https://www.facebook.com/ipanic.gr/photos/a.454809131206366.100660.336940076326606/711455772208366/?type=1&theater

ΣΧΕΤΙΚΟ

Κυριακή της Απόκρεω: Υπακοή στα "έθιμα" ή στον Χριστό;

Κυριακή της Απόκρεω: Υπακοή στα "έθιμα" ή στον Χριστό;

Διαβάζω 
about an hour ago
(στο ιστολόγιο της μητρόπολης Βέροιας) και σε παρένθεση συμπληρώνω…

Ιερά Μητρόπολις Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας shared a link.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012
Υπακοή στα "έθιμα" ή στον Χριστό; 
(ανυπακοή στο Χριστό = προδοσία πίστης)

 

Οι "Μπούλες" είναι όντως ένα παραδοσιακό έθιμο της Νάουσας, αλλά...

Την Κυριακή της Απόκρεω και η Εκκλησία μας, μας υπενθυμίζει (σε εμάς, στο 2% των ελλήνων που εκκλησιαζόμαστε) τα έσχατα, μέσα από την ευαγγελική περικοπή που διαβάσαμε (σε άπταιστα αρχαία).
 
Κυριακή της Απόκρεω λοιπόν και αν βγω έξω και ρωτήσω τους ανθρώπους (της τοπικής εκκλησίας του σεβασμιοτάτου μου) τι σηματοδοτεί αυτή η Κυριακή, δυστυχώς οι περισσότεροι (πιστοί, της μεγάλης μας Εκκλησίας) αν όχι όλοι (Χα, χα, χα!) θα μου πουν ότι είναι η αρχή για μία σειρά ημερών οι οποίες είναι ημέρες ξεφαντώματος, καρναβαλιού, ασυδοσίας, μέθης και οτιδήποτε άλλο χωρίς κανένα φραγμό και όριο (βαφτισμένοι και μυρωμένοι όλοι αυτοί, και όχι αφορισμένοι! Χα!).
 
Και όμως αυτή η ημέρα είναι η τελευταία ημέρα που τρώγεται κρέας, είναι η ημέρα που σηματοδοτεί όχι την αμαρτία, αλλά την εγκράτεια, όχι την ασυδοσία και την ακολασία, αλλά την αρετή και την νηστεία. (αυτά διδάσκουμε εμείς οι εκατοντάδες δεσποτάδες, οι χιλιάδες αρχιμανδρίτες, οι αμέτρητοι παπάδες και καλόγεροι της Ελλάδας, αλλά ποιος μας ακούει;)

Είναι πραγματικά λυπηρό να διαπιστώνει κανείς που έχει φτάσει η ανθρώπινη διαστροφή η οποία, θέλει να μας παρουσιάσει σε όλους εμάς ότι οι ειδωλολατρικές αυτές συνήθειες (είναι πλάνη ότι τάχα έχουμε αλλάξει θρησκεία -εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια, και ότι από ειδωλολάτρες γίναμε τάχα χριστιανοί! Χα!) είναι έθιμα του τόπου μας ότι τιμούμε δι’ αυτών τους προγόνους μας.

Δυστυχώς και φέτος είδα μικρά παιδάκια μασκαρεμένα στον δρόμο έξω, βαμμένα, ντυμένα ζώα, ακόμα και διαβολάκια…..
Και σε κάποιους ίσως ακούγονται όλα αυτά υπερβολικά και αμέσως θα σου πούνε, μα είναι μικρό παιδάκι, δεν πειράζει, χαίρεται.

Μας καλεί ο κόσμος αυτές τις ημέρες να γλεντήσουμε χωρίς όρια και φραγμούς, ατιμάζοντας την πίστη των προγόνων μας, ατιμάζοντας τον Θεό μας, ατιμάζοντας την Εκκλησία του Χριστού. Από την άλλη ο Χριστός, η Εκκλησία μας καλεί να ανασκουμπωθούμε πνευματικά και να αρχίσουμε να ετοιμαζόμαστε ώστε να εισέλθουμε σε λίγες ημέρες στην μεγάλη τεσσαρακοστή, η επιλογή είναι δική μας αδελφοί μου, είμαστε υπεύθυνοι των πράξεών μας γι’ αυτό λοιπόν να προσέξουμε τι θα επιλέξουμε…..

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
http://imverias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_21.html

 

ΣΧΕΤΙΚΟ

Τι αμαρτία έκανε αυτός ο κολασμένος, πάτερ Παπαδόπουλε; Μήπως ήταν καρναβαλιστής;

Να, γιατί έγινα μοναχός!

 

Να, γιατί έγινα μοναχός!

Διαβάζω:
Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

-«Γιατί γίνατε μοναχός;»
-«Έγινα μοναχός για να αγγίξω έστω για λίγο Ουρανό», είπε κάποιος, «έγινα μοναχός και έφυγα απ’τον κόσμο γιατί αγαπώ τον κόσμο, έγινα μοναχός για να πεθάνω ζώντας με τον Χριστό…έγινα μοναχός γιατί δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω στον Θεό μου, σαν αντίδωρο της Ζωής, παρά την ίδια μου την ζωή».

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
http://imverias.blogspot.gr/2013/12/blog-post_802.html

 

Τι το εξαιρετικά εξαίσιο, βλέπει όταν κοιτάζει ψηλά, ο αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος, της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας; Τι χρώμα έχει το… στριγκάκι της αγγέλας γκόμενας;

 

ΣΧΟΛΙΟ:
Το ακόλουθο (ιερό) κείμενο, με την (ακόμα πιο ιερή) εικόνα, είναι από το ιστολόγιο της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας:
 
Διαβάζω:
Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013
Η Ζωή για τον καθένα αρχίζει, όταν γίνει ελεύθερος.

Βρίσκοντας την ελευθερία του ο άνθρωπος, βρίσκει το "κατ'εικόνα" του και έτσι αρχίζει πλέον να προρεύεται προς το "καθ' ομοίωσιν".

Ο ελεύθερος άνθρωπος, είναι ο άνθρωπος του Θεού, ο άνθρωπος που άγγιξε κατά χάριν την θεανθρωπία, ο άνθρωπος εκείνος που ζει ελεύθερα χωρίς να ενοχλεί, αλλά μόνο να αγιάζεται και να αγιάζει…

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Email επικοινωνίας:
paulos4205@gmail.com

http://imverias.blogspot.gr/2013/09/blog-post_343.html

Ο Αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος (ο γνωστός αρθογράφος στο ιστολόγιο της μητρόπολης Βεροίας) ξαναχτυπά…

Ο μητροπολίτης Βέροιας Παντελεήμονας.

Διαβάζω σήμερα:
 
Το πιο λυπηρό είναι ότι όλοι αυτοί οι «στύλοι της Ορθοδοξίας» φτάνουν στο σημείο, να τα βάζουν με λαϊκούς, με κληρικούς, με αρχιερείς, και να τους προσδίδουν εύκολα τα επίθετα: οικουμενιστής, αιρετικός, αντίχριστος κτλ. ενώ οι ίδιοι έχουν εδώ και καιρό αποκοπεί από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία με την ζωή και τις επιλογές τους.

Σημείο των καιρών μας δεν είναι ούτε ο οικουμενισμός (αν και εφόσον υφίσταται), ούτε το  ανόητο «corpus christi», ούτε η οικονομική κρίση, ούτε οι ηλεκτρονικές ταυτότητες…
 
Εάν αγαπητοί  ασχολιόμασταν με το δικό μας πνευματικό κατάντημα δεν θα είχαμε χρόνο να ασχολούμασταν με τους άλλους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

*αναφέρομαι σε όλους αυτούς τους χριστιανούς που το παίζουν σωτήρες της Ορθοδοξίας , λες και η Εκκλησία του Χριστού είναι ένα ανθρώπινο καθίδρυμα που έχει ανάγκη από την δική τους αυθεντία.
(πηγή: imverias.blogspot.gr)

ΣΧΕΤΙΚΟ: 
Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Κρίμα, σε σας, κ. Νίκο Παπαχρήστου!..

http://papismos.blogspot.gr/2008/08/blog-post_2704.html 

Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν πηγαίνω στην «εκκλησία».

 

Διαβάζω, και σε παρένθεση σχολιάζω:

Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν πηγαίνω στην «εκκλησία».
Την παραπάνω φράση την ακούμε συχνά πυκνά από γνωστούς, φίλους, συγγενείς καθώς η συζήτησή μας (ο μονόλογος μου) θα στραφεί λίγο σε πιο πνευματικά (που λέει ο λόγος) ζητήματα.
 
Το βασικό λοιπόν επιχείρημα των ανθρώπων που λένε ότι από την μία πιστεύουν στον Θεό (και όχι σε εμάς τους παπάδες, οι αντίχριστοι!) και από την άλλη δεν πηγαίνουν στον Ιερό Ναό...  
(«στο γωνιακό μας το μαγαζί», όπως εύστοχα έχει χαρακτηρίσει την Εκκλησία, τόσο ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ Τίκας, όσο και ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, -που και τους δυο, τους έχουν φάει τα σκουλήκια…)

Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν πηγαίνω στην «εκκλησία».
Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι χριστιανοί, τουλάχιστον ορθόδοξοι, διότι ενώ -δήθεν- πιστεύουν, δεν ακολουθούν κανένα λόγο του Χριστού... 
(όπως π.χ. το να πάρουν το φραγγέλιο στο χέρι τους, και να μας διώξουν από το ναό που τον καταντήσαμε όχι απλά οίκο εμπορίου, αλλά ΚΑΙ οίκο ανοχής!)

Το τρελό είναι ότι μερικοί άνθρωποι αποδέχονται σαν αγίους: τον γέροντα Παΐσιο, τον γέροντα Πορφύριο κ.α. όμως δεν αποδέχονται την ζωή τους!!! 
(Δηλαδή, όλοι αποδέχονται τον κάθε τρελό, -είναι μέσα στις πλάκες της ζωής, αυτά… Δεν τρελαίνονται όμως, και, αυτοί οι "μερικοί" άνθρωποι... Για να μοιάσουν δηλαδή στους τοιούτους Παΐσιους και στους τοιούτους Πορφύριους... Να αποδεχθούν π.χ. την κάθε μαλακοφέρνουσα γεροντική - δογματική - δαιμονική, ...κωλοφαρδία τους!)

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
πηγή:
ιστολόγιο μητρόπολης Βεροίας

Δεν κοιμούνται λοιπόν στα κοιμητήρια οι θαμμένοι εκεί. Απλά, είναι νεκροί - πεθαμένοι τελείως! Δεν υπάρχουν πια σαν άνθρωποι! «Είσαι χώμα, και στο χώμα επιστρέφεις», που λένε! Και η ανάσταση, τότε;

ΔΙΑΒΑΖΩ ΣΗΜΕΡΑ:
Αν οι νεκροί συνεχίζουν να ζούν, τότε ποιο είναι το νόημα της Ανάστασης;

 Για να εννοήσουμε την σπουδαιότητα και την αναγκαιότητα της Αναστάσεως θα πρέπει να κατανοήσουμε (όσο είναι δυνατόν) το γεγονός του θανάτου.
Ο θάνατος είναι εχθρός του ανθρώπου. Ο θάνατος είναι το πιο βέβαιο γεγονός που θα βιώσει ένας άνθρωπος καθώς έρχεται από την μη ύπαρξη εις την ύπαρξη. Και όμως ο άνθρωπος ζει και κινείται σε αυτήν την ζωή ως αθάνατος και αυτό συμβαίνει επειδή η ζωή του βυθίζεται μέσα στην πλάνη των εγκοσμίων αλλά συγχρόνως συμπεριφέρεται δι’ αυτού του τρόπου διότι δημιουργήθηκε για την αιωνιότητα, δημιουργήθηκε για να ζήσει χωρίς τέλος.
Λέμε ότι οι νεκροί μας δεν είναι νεκροί αλλά ζωντανοί, γι’ αυτό τον λόγο και αποφεύγουμε την λέξη νεκρός και την αντικαθιστούμε με την λέξη κεκοιμημένος. Πως λοιπόν ένας ζωντανός μπορεί να αναστηθεί, αφού δεν είναι νεκρός; Αφού η ανάσταση προϋποθέτει τον θάνατο (να είναι κάποιος νεκρός).

Όταν ομιλούμε για τους κεκοιμημένους και λέμε ότι είναι ζωντανοί ακόμα και μετα τον θάνατό τους εννοούμε ότι υπάρχει η ψυχή τους. Η ψυχή είναι αυτή που διατηρεί την ύπαρξη-συνείδηση κάποιου ανθρώπου. Όμως η ψυχή από μόνη της δεν είναι αρκετή για να είναι κάποιος ζωντανός άνθρωπος!
Ο θάνατος όπως αναφέραμε είναι εχθρός του ανθρώπου, διότι δια του θανάτου ο άνθρωπος παύεται. Ο άνθρωπος είναι σωματοψυχή, δηλαδή αποτελείται από σώμα αλλά και από ψυχή. Όταν λοιπόν δια του θανάτου χωρίζεται βιαίως το σώμα από την ψυχή τότε παύει να υφίσταται και ο άνθρωπος. Και ακριβώς αυτό το φοβερό γεγονός καθιστά τον Θάνατο εχθρό του Ανθρώπου. Δικαιολογημένα λοιπόν ο υμνωδός ερωτά σε ένα τροπάριο της εξοδίου ακολουθίας: « πῶς ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται, ἐκ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῆς συμφυΐας, ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται…»
Τι υπάρχει λοιπόν μετά τον θάνατο; Υπάρχει η ψυχή του τάδε ανθρώπου. Το σώμα του λοιπόν λόγο της απουσίας της ψυχής αλλοιώνεται, φθείρεται και τελικά γίνεται χώμα.
Η Ανάσταση λοιπόν είναι απαραίτητη, διότι οι ψυχές των κεκοιμημένων την περιμένουν ώστε να λάβουν και πάλι τα σώματά τους, όχι όμως εκείνα που είχαν πιο πριν στην επίγεια ζωή τους, ούτε εκείνο το σώμα των πρωτόπλαστων πριν την πτώση, αλλά ακόμα πιο ανώτερο. Στην Ανάσταση (στην Δευτέρα Παρουσία) οι κεκοιμημένοι θα λάβουν ένα αφθαρτοποιημένο σώμα, ένα σώμα το οποίο δεν θα υπόκεινται πλέον στην φθορά, ούτε θα βιώνει τον χωροχρόνο όπως το βιώνουμε τώρα. Οι ψυχές των κεκοιμημένων επιζητούν την Ανάσταση για να λάβουν τα σώματά τους για να γίνουν άνθρωποι, γι’ αυτό και η Ορθόδοξη θεολογία υποστηρίζει ότι στην Βασιλεία του Θεού δεν έχουν μπει ακόμα ούτε και οι άγιοί μας (αλλά την προγεύονται), διότι για να μπουν και να λάβουν εξ’ ολοκλήρου την άκτιστη ενέργεια της Αγίας Τριάδος στην οποία ο καθένας είναι δεκτικός θα πρέπει να έχουν και το σώμα τους, ώστε σαν άνθρωποι (σώμα και ψυχή) να λαμβάνουν αυτήν την κοινωνία αγάπης που θα τους χαρίζεται από τον Θεό.
Και όλα αυτά βεβαίως μπορούν να πραγματοποιηθούν διότι ο Χριστός πήρε την ανθρώπινη φύση και την θέωσε αλλά και διότι αφού εμείς οι άνθρωποι τον σταυρώσαμε και τον θανατώσαμε Αυτός μας πρόσφερε την Ανάσταση.
Να λοιπόν γιατί η Ανάσταση είναι τόσο σημαντική για όλους τους ανθρώπους: διότι δια της Αναστάσεως (κατά την Δευτέρα Παρουσία) θα αποκατασταθεί και πάλι η ανθρώπινη φύσις μας η οποία με τον θάνατο αλλοιώνεται.
Η Ανάσταση αποτελεί την αρχή μιας ατέλεστης τελειότητας που θα πραγματοποιηται με την Χάρη του Θεού. Χωρίς αυτήν οι άνθρωποι θα πάψουν να υπάρχουν μιας και ο θάνατος έρχεται αδυσώπητος λόγο της φθοράς και της αμαρτίας.
Η Ανάσταση θα έρθει για όλους τους ανθρώπους. Για άλλους ώστε να εισέλθουν εις κρίσιν αιώνια και για άλλους ώστε να εισέλθουν εις Ζωήν αιώνιαν.
Τον θάνατο θα τον γευτούμε, όμως σίγουρα θα γευτούμε και την δική μας ανάσταση. Με την Χάρη του Θεού και με τον προσωπικό μας πνευματικό αγώνα ας ελπίσουμε να αναστησούμε εν Χριστώ ώστε να ζήσουμε μέσα στην ατέρμονη αγάπη Του. 

αρχιμανδρίτης Παύλος Παπαδόπουλος 

http://imverias.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2603.html