Μ. Παρασκευή, χθες και είδαμε στην τηλεόραση- σε διαφορετικούς σταθμούς και εκπομπές, τόσο τον (μαλλιά, γένια, κλπ) κάτοικο της Βασιλείας των Ουρανών, πατέρα Αυγουστίνο Καντιώτη, όσο και τον κάτοικο Παραδείσου, τον μουστακαλή μακαρίτη κ. Χαράλαμπο, τον σύζυγο της Γεωργίας Βασιλειάδου

 

Τον μητροπολίτη Φθιώτιδας τον βλέπουμε συχνά στο δικό του κανάλι, αυτό της περιφέρειας του δηλαδή, στο «Σταρ Κεντρικής Ελλάδος». Είναι ο Δεσπότης που έχει την μούμια του Βησσαρίωνα.
Τον είδαμε λοιπόν και χθες, Μ. Παρασκευή, σε μια εκδήλωση της μητρόπολης του με θέμα «Ο αγωνιστής Αυγουστίνος Καντιώτης», να δηλώνει Καντιωτικός (τον Βαρθολομαίο τον ρώτησε;), και να παρουσιάζει τον καλεσμένο του, τον ομιλητή της εκδήλωσης, τον πατέρα Δανιήλ Αεράκη. Πριν ανέβει στο βήμα ο π. Δανιήλ, προηγήθηκε η προβολή ενός ολιγόλεπτου βίντεο, με φωτογραφίες από τη ζωή του π. Αυγουστίνου, στις οποίες προσέξαμε το πόσο αδέξια έκανε ο γέροντας μας, εκείνη την ευλογία με το κωλοδάχτυλο, σαν δεσπότης.
Ακούστηκαν δε, και κάποια αποσπάσματα ομιλιών του... (…ακούσαμε και μια ατάκα του π. Αυγουστίνου, με την οποία αναμασάει ότι ο Σταυρός του Κυρίου βρέθηκε θαμμένος μέσα στα σκατά, από τον Μ. Κωνσταντίνο και την αγία Ελένη)
Ακολούθως ανέβηκε στο βήμα ο π. Δανιήλ και είπε πολλά και διάφορα προσωπικά του, για τη ζωή του με τον π. Αυγουστίνο...

 Δανιήλ Αεράκης

Από γυμνασιόπαιδο 14 ετών μέχρι και μετά ως φοιτητής, και μετά ως μέλος της αδελφότητας, για τους αγώνες της δεκαετίας του ‘60, και τα συλλαλητήρια του ’65 που είχαν σαν σύνθημα εκείνο το «Έξω οι πούστηδες από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος»...
Μέχρι και την επισκοποίηση του πατρός Αυγουστίνου το 1967, και τη δική του χειροτονία στα 35 του χρόνια. 
Δεν μας είπε όμως ο πατήρ Δανιήλ, πώς και γιατί έφυγε μετά από την αδελφότητα του π. Αυγουστίνου, και πώς βρέθηκε στο άλλο μέρος, σε αυτό του πατρός Επιφάνειου Θεοδωρόπουλου.
Μας είπε όμως ότι τάχα αυτοί οι δυο (Επιφάνειος και Αυγουστίνος) ήταν πολύ αγαπημένοι, άγιοι και προφήτες της εποχής τους, συνεργάτες σε όλα, και ότι τώρα αγάλλονται και οι δυο… στην Βασιλεία των Ουρανών!
Να υποθέσουμε ότι έγινε και ο π. Δανιήλ προφήτης και ότι είδε την τελική κρίση, την ανάσταση των νεκρών και την είσοδο των δυο αυτών γερόντων της ορθοδοξίας στην Βασιλεία των Ουρανών, έτσι «τσιφ», χωρίς να περάσουν από τον Παράδεισο στον οποίον πήγαν τότε -μετά θάνατον, και ο ληστής και ο Χριστός;
 
Πιο σωστά θεολογική όμως χθες, ήταν μια επομένη τηλεοπτική εκπομπή, μια παλιά ελληνική ταινία (του 1959) στο κανάλι Άλφα. Μιλάμε για την ταινία «Ο θησαυρός του Μακαρίτη». 
Όχι, δεν είχε σχέση με τον θησαυρό του μάγου πατρός Πορφύριου, του κολλητού του γ. Παΐσιου! 

Είχε σχέση με τον μακαρίτη σύζυγο της Γεωργίας Βασιλειάδου, τον μουστακαλή κ. Χαράλαμπο, όπως τον βλέπαμε στο μεγάλο κάδρο στο σαλόνι του σπιτιού... Για τον οποίον η κυρία του, ανάφερε δυο φορές στη διάρκεια του έργου ότι ήταν τόσο καλός που θα πρέπει να πήγε στον Παράδεισο! Χα!
ΣΧΕΤΙΚΟ:

Κάποτε ήλθε για εξομολόγηση στους Τρεις Ιεράρχες στόν π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο ένας φοιτητής...

ΔΙΑΒΑΖΩ:
Εικονογραφίες (www.iconspainter.com)
1 hr ago 
Κάποτε ήλθε για εξομολόγηση στους Τρεις Ιεράρχες στόν π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο ένας φοιτητής, μέλος γνωστής χριστιανικής νεολαίας. Εκεί άρχισε μια συζήτηση για διάφορα θέματα , αλλά κυρίως για τα σεξ...
(Από το βιβλίο: «ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ» του π. Επιφάνιου» ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΥΠΑΚΟΗ”)

ΣΧΟΛΙΑΖΩ:
Panayiotis Michalopoulos
Σωστός ο πατήρ Επιφάνειος (Ετεοκλής) Θεοδωρόπουλος! Λάθος ο νέος που επέμενε και ανέβαζε έτσι (κάπως) την μεγάλη υπόταση του γέροντα! 
Ναι! Απαράδεκτος αυτός ο νέος! Έβλεπε ερωτικά την κοπέλα που σκόπευε να παντρευτεί! Αίσχος που την έβλεπε και την επιθυμούσε. 
Ντροπή και για την κοπέλα που έβγαλε την μπούργκα της και μπορούσε να την βλέπει (ότι είναι γυναίκα) ο οποιοσδήποτε! 
Αυτά τα έκτροπα, μόνο στην ορθοδοξία συμβαίνουν!
eikonografies

Όχι, ρε γαμώτο!

Διαβάζω...
και σε παρένθεση συμπληρώνω:
 
Όταν κάποιος είναι ελεύθερος, έχει δικαιώματα (να πηδάει, ελεύθερα) και υποχρεώσεις (να πληρώνει γι αυτό, να μην είναι τζαμπατζής).
 
Όταν γίνει έγγαμος, έχει ελάχιστα δικαιώματα (όποτε του κάτσει η κυρία) και πάρα πολλές υποχρεώσεις (σαν κανονικός κερατάς).
 
Όταν όμως αποκτήσει και τέκνα, δεν έχει καθόλου δικαιώματα (ο μαλάκας), αλλά μόνο υποχρεώσεις (να κάθεται να τον πηδάνε όλοι στο σπίτι).
 
Γ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=612375568833695&set=pb.588273494577236.-2207520000.1395360978.&type=3&theater

ΣΧΕΤΙΚΟ:

http://p-michalopoulos.blogspot.gr/2011/11/blog-post.html

Ξημερώνει Κυριακή… Συζητάμε με την Σταυρούλα για τη Μασονία… Και το πιο θαυμαστό: Γράφει πια και εκείνη, από αυτήν την στιγμή, με ελληνικούς χαρακτήρες! Αλληλούια!

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:

Θέματα για τη Μασονία, στο ιστολόγιο «χαίρεται»: Διαβάζονται

stavroula είπε...
Νομιζω οτι ο καθενας εχει το δικαιωμα να πιστευει οπου θελει... μην μπλεκουν τα μπουτια τους ομως. Ας διευκρινιζουν ορισμενα πραγματα. 

stavroula είπε...

Ειδες? Ελληνικοι χαρακτηρες!!!!
Επιτελους αλλαξαμε τον παλιο υπολογιστη κ μπηκαμε κ μεις στον 21ο αιωνα (Windows 7) μ' επιλογη γλωσσων.

P. MICHALOPOULOS είπε...

Ε, λοιπόν, δεν το κατάλαβα αμέσως ότι γράφεις με ελληνικούς χαρακτήρες!
Διάβασα την πρώτη παράγραφο, σαν να μη συμβαίνει τίποτε το διαφορετικό!

Τα είδα όλα, που λένε, αμέσως μετά, όταν εσύ μου το είπες!
Μπράβο, πολύ χαίρομαι για την αλλαγή!
Με υγεία ο νέος σας υπολογιστής!
   
P. MICHALOPOULOS είπε...

Και τώρα, σχετικά με την πρώτη παράγραφο:

Γι αυτό το μπλέξιμο που λες, αυτό των «ορθοδόξων» με τη μασονία…
Φαίνεται ότι είναι παρόμοιο με αυτό των «ορθοδόξων» οικουμενιστών, με τους παπικούς, κλπ.

Είναι μπλέξιμο προδοσίας της πίστεως, αυτή η ανωμαλία…
Μπλέξιμο, που δυστυχώς δεν περιορίζεται στα προκαταρτικά, στα μπούτια μόνο, στα επιφανειακά σεξουαλικά πατουσάκια…
Αλλά πρόκειται για μια εκτεταμένη, για μια βαθύτερη – ολοκληρωτική σχέση: για μια κανονική μοιχεία!
Όπου η ορθοδοξία, είναι η περίφημη «ευλογημένη, σκυμμένη στα τέσσερα»!..
  
P. MICHALOPOULOS είπε...

Λες: «Νομίζω ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει όπου θέλει...»

Και φαντάζομαι πως θα εννοείς, ότι δεν πρέπει να μαλώνουμε τους μασόνους για την πίστη τους! Αυτό εννοείς;

Αν ναι, τότε ποια είναι η πίστη τους;
Η φιλοσοφία, και η φιλανθρωπία όπως λένε παραπλανητικά, ενώ πρόκειται για θρησκεία για μυστική και σκοτεινή οργάνωση;
Για μασκαράδες δηλαδή…
Όπως σαν μασκαράδες ντυμένοι ορθόδοξοι, εμφανίζονται οι παπικοί ουνίτες...

Όπως μασκαράδες με την αγία γραφή στο χέρι, σαν θρησκευτικοί τάχα, εμφανίζονται και οι χιλιαστές, η άλλη όψη της εβραϊκής έμπνευσης κι αυτή, μασονίας…

Η μασονία, επειδή στοχεύει σε ανώτερα κοινωνικά στρώματα, σε ανώτατους λειτουργούς δικαστικούς, πολιτειακούς, κλπ, σε ανθρώπους δηλαδή που δεν θρησκεύουν ιδιαίτερα, εμφανίζεται σαν… μη-θρησκεία, ενώ είναι θρησκεία, για να τους προσελκύσει, να τους εγκλωβίσει, να τους δέσει χειροπόδαρα, να τους παγιδεύσει…

Ο χιλιασμός δε, στην άλλη άκρη, ο χιλιασμός που δεν είναι θρησκεία, αλλά καθαρή σιωνιστική οργάνωση, επειδή απευθύνεται σε κατώτερες μάζες, στον πολύ λαό που κυρίως θρησκεύει, εμφανίζεται σαν θρησκεία…
Σκέτη απάτη, δηλαδή, κι αυτή η οργάνωση!
  
stavroula είπε...
Καλα σιγουρα για να εισαι μελος καποιας στοας πρεπει να εχεις θεση κ χρημα δεν ειναι για ολων τα δοντια. Μα και βεβαια ειναι θρησκεια και ουτε κανεις τους μαλωνει. Μαλωνεις καποιον γτ ειναι βουδιστης η μουσουλμανος? Απλα ειπα οτι πρεπει να ξεκαθαρισουν ορισμενοι την θεση τους.
Τωρα για τους Χιλιαστες κ οι πετρες το ξερουν οτι ειναι παρακλαδι του Ευραισμου για κουτοφραγγους, εδω στας ΗΠΑ οι μονοι οπαδοι που εχουν ξεμηνει ειναι μερικοι Αφροαμ που οποτε τους καρφωσει σου χτυπουν τις πορτες Σαββατο πρωινιατικα για να σου κυρηξουν το λογο λεει...
 
P. MICHALOPOULOS είπε...

Δεν μαλώνουμε κανέναν, προσωπικά, σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους, τους βλέπουμε σαν εικόνα θεού! Μαλώνουμε όμως με την υποκρισία και τους φορείς της!
Οι δυο αυτές θρησκείες, ο βουδισμός και ο μωαμεθανισμός, κρίνονται στο φως της ημέρας, δεν είναι κριμένες σε καμία στοά!

Το ότι η μασονία είναι θρησκεία, δεν μας το είπαν οι ίδιοι οι μασόνοι, αλλά αυτοί που τους ξεσκέπασαν, ένας από τους οποίους, μια αγία μορφή, και ο πνευματικός μου πατέρας, ο αείμνηστος Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος με το βιβλίο του: «η μασονία υπό το φως της αληθείας».

Ήμουν νεαρός τότε, το 1962, σπουδαστής στη Σιβιτανίδειο, και εργαζόμουν στα «Ελληνικά Ναυπηγεία», του Νιάρχου, στον Σκαραμαγκά, που ήταν σφηκοφωλιά των μασόνων.
Ένας από αυτούς, ο κ. Ρωμύλος, φίλος και συνεργάτης στο τμήμα μελετών, μασόνος βέβαια, έκανε τον σχετικό προσηλυτισμό…
Τότε, έφερα με τρόπο στο γραφείο το βιβλίο αυτό. Το έδωσα κρυφά από τον Ρωμύλο σε έναν – έναν από τους μεγαλοσχεδιαστές που είχε βάλει στο μάτι…
Το βιβλίο, κυκλοφόρησε μυστικά από χέρι, σε χέρι, από συρτάρι σε συρτάρι, και με αυτόν τον τρόπο κάποια στιγμή διαβάστηκε από όλους τους συναδέλφους… Έτσι, όταν μετά ο Ρωμύλος επανήλθε για κατήχηση, όλοι εκεί τα πρώην υποψήφια θύματα του ήταν πια ενημερωμένα, και τον αντιμετώπισαν με επιχειρήματα!

Ο Ρωμύλος, τα έχασε! Τους ρώτησε από πού πήραν αυτές τις πληροφορίες, και τότε ο τελευταίος που είχε στο συρτάρι του το βιβλίο, του το έδωσε να το διαβάσει κι αυτός!
Το διάβασε, και δεν είχε κάτι το αντίθετο να πει, απλά, επιβεβαίωσε τα γραφόμενα του π. Επιφανείου, και μου επέστρεψε το βιβλίο, χωρίς να μου δείξει εχθρότητα εκείνη τη στιγμή…

Είχα όμως μπει πάραυτα, στα 20 μου χρόνια, στη μαύρη λίστα των μασόνων…
Το κατάλαβα λίγο αργότερα…
   
http://xairete.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6103.html

Το ιστολόγιο «Νεφθαλείμ», και η φωτοΑγιογραφία του αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

Nefthalim.blogspot.gr

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

(1930-1989)

Η γνωριμία μου με τον γέροντα, μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις, και η ωφέλεια μου ήταν μεγάλη! Πώς λοιπόν θα μπορούσα ποτέ να ευνουχιστώ πνευματικά, και να μην έχω κρίση; Πώς θα μπορούσα να διαφθαρώ όπως όλοι εσείς τα πνευματικά παιδιά της αισχρής υποταγής στο κακό εκκλησιαστικό κατεστημένο… Όπως εσείς, οι χριστιανοί και οι χριστιανές του κώλου… Όπως εσείς, του τύπου «σκύψε ευλογημένε, σκύψε ευλογημένη»;

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Έχω δικούς μου εδώ και όχι μόνο! (ΑΡΧΕΙΟ)

Ανώνυμος είπε...

ΡΕ ΣΥ, ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ, ΗΣΟΥΝ ΤΟ 1975 ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΟ ; 

ΕΚΕΙ ΣΤΟ ΣΤΕΝΑΚΙ, ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ..

ΒΕΒΑΙΑ, ΡΕ ΦΙΛΕ, ΑΝ ΤΟΝ ΗΞΕΡΕΣ, ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΒΑΛΕ ΛΙΓΟ ΜΥΑΛΟ, ...

...ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ;

29 Αυγούστου 2012 8:17 π.μ. 

P. MICHALOPOULOS είπε...

Όχι το 1975. Τότε, ήμουν πια ένας εντελώς ανεξάρτητος χριστιανός!

Στον πατέρα Επιφάνειο, ήμουν από πολύ πιο πριν! Από μια δεκαετία νωρίτερα, από εκείνη τη μάζωξη σας που λες, που δεν ξέρω σε πιο στενό γινόταν και με ποιους.

 

Εγώ, είχα πνευματικό πατέρα τον γέροντα, και τον επισκεπτόμουν στο εξομολογητήριο του, στο ναΐσκο του ιδρύματος «Τρεις Ιεράρχες», στην Μενάνδρου 4.

Τον είχα πνευματικό όταν ήμουν κατηχητής, πριν και μετά τη θητεία μου στο πολεμικό ναυτικό. Συνέχεια, όλο αυτό το διάστημα, διότι νωρίτερα είχα τον πατέρα Αυγουστίνο τον οποίον τον έχασα όταν έγινε δεσπότης στη Φλώρινα…

Μετά, το 1969, όταν εντάθηκα στην αδελφότητα του π. Αυγουστίνου, με πίεσαν (οι οργανωσιακές φατρίες) να τον αφήσω και να έχω πνευματικό «από μέσα», Καντιωτικό!

Όταν λοιπόν τον επισκέφτηκα και του τα εξήγησα όλα αυτά, σηκώθηκε και με αγκάλιασε συγκινημένος για την απόφαση μου να γίνω ιεραπόστολος, και μου ευχήθηκε να με δει και στο ιερό θυσιαστήριο (ιερωμένο δηλαδή)!

Μου έδωσε δε ευχαρίστως την άδεια για αλλαγή πνευματικού…

Η γνωριμία μου με τον γέροντα, μου έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις, και η ωφέλεια μου ήταν μεγάλη!

Πώς λοιπόν θα μπορούσα ποτέ να ευνουχιστώ πνευματικά, και να μην έχω κρίση;

Πώς θα μπορούσα να διαφθαρώ όπως όλοι εσείς τα πνευματικά παιδιά της αισχρής υποταγής στο κακό εκκλησιαστικό κατεστημένο… Όπως εσείς, οι χριστιανοί και οι χριστιανές του κώλου… Όπως εσείς, του τύπου «σκύψε ευλογημένε, σκύψε ευλογημένη»;

29 Αυγούστου 2012 11:35 π.μ. 

http://xairete.blogspot.gr/2012/08/blog-post_29.html

 

Ανώνυμοι σχολιαστές... 

...Παίρνουν ευλογία από την εκκλησία του κώλου, ...

για να μπουν στο μπλογκ «χαίρετε», ...

και να βρίσουν τον διαχειριστή, Παναγιώτη Μιχαλόπουλο! 

Ε, ρε, Τζάμπο (παπα- παλούκι) που τους χρειάζεται!

Έχω δικούς μου εδώ και όχι μόνο! (ΑΡΧΕΙΟ)

 Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2008

Έχω δικούς μου εδώ (και όχι μόνο)!

Έχω μια (εν Χριστώ) αδελφή, τη Σταυρούλα στην Αμερική…
[...]
Δεν έχω πιει ακόμα καφέ (πρωινό) και δεν μπορώ να θυμηθώ αν έχω και άλλους, τώρα!

Να ζήσετε, αδέλφια μου! :-)

Τι καλά! Έχω λοιπόν κάποιους (λίγους και καλούς) δικούς μου εδώ (και όχι μόνο)!


Έχω και στον ουρανό:

Έχω τον πνευματικό μου πατέρα τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, που τόσο πολύ με αγαπούσε!

Έχω τον Θεόδωρο τον Κοντοπίδη, το κατηχητόπουλο μου (1966) στο Αιγάλεω, και συνεργάτη κατηχητή στην Αργυρούπολη (1978), αρχιτέκτονα με μάστερ στην Αμερική, το καλό μας το παιδί που μας έφυγε τόσο νέος (πολύτεκνος, ήδη) για τον ουρανό!

Έχω την αδελφή μου την Κασσιανή (δεν θυμάμαι επώνυμο) κατηχήτρια εδώ στην Αργυρούπολη…

Έχω τον Αποστόλη, γνωστό μου από τη θητεία μας στο πολεμικό Ναυτικό, συνεργάτη μετά στην εσωτερική ιεραποστολή. Αιώνια η μνήμη σου «Αποστόλη αδελφέ μου»!

Έχω τον φίλο των νεανικών μου χρόνων, τον Γιάννη τον Ασλανίδη, τον «Άγιο της Αφρικής» γνωστό σαν πατέρα Κοσμά Γρηγοριάτη που έδωσε και τη ζωή του εκεί στην μαύρη ήπειρο, θυσία σε Εκείνον!...

Έχω τον άλλο μου τον αδελφό, τον Φώτη τον Στελάτο, τον συμμαθητή μου από τη Σιβιτανίδειο, αχώριστο φίλο μια ολόκληρη ζωή... Πολίτης, και, αυτός της άνω Ιερουσαλήμ (όπως ελπίζω), πια!

Έχω την μητέρα μου Διονυσία, και πολλούς άλλους συγγενείς μου…


Παναγιώτης


Υ.Γ.

«Στρατευόμενη» εκκλησία στη γη, και «θριαμβεύουσα» εκκλησία στον «ουρανό», είμαστε ένα μαζί με τον Κύριο, και είμαστε πολλοί, αναρίθμητοι! :-)

Εκκλησία - κυρά Κατίνα (ντυμένη με άμφια χιλιάδων ευρώ)!!!.. («Από έξω μπέλα-μπέλα, κι από μέσα κατσιβέλα»)

ΔΙΑΒΑΖΩ:

(Από το Γραφείο Τύπου της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας Ναούσης και Καμπανίας)

Είναι σωστό να φορούν πολύτιμα άμφια οι ιερείς;

Η κατηγορία περί πολυτελών αμφίων των ιερέων είναι παλιά δεν είναι σημερινή, αλλά ανάγεται στην αρχαία Εκκλησία!

Να τι γράφει ο αείμνηστος Παναγόπουλος επ' αυτού:

Υπάρχουν «Ευαγγελικοί» που κατηγορούν τούς Ιερωμένους για το βαρύτιμο των στολών των. Και εξ αιτίας αυτού παραμένουν μακράν της Εκκλησίας και του Αγιασμού πολλοί εξ ημών.

Όπως λέγουν οι άγιοι ημών Πατέρες υπάρχει λόγος όπου ενδύονται κατ' εξοχήν οι Αρχιερείς τόσον μεγαλοπρεπώς εις την Εκκλησίαν.

 Ο μητροπολίτης Βέροιας Παντελεήμονας.

Λέγει π.χ. ο Μ. Βασίλειος «Χρήσιμον και το της εσθήτος ιδίωμα…»

Εκ των λόγων αυτών του θείου Πατρός αποδεικνύεται, ότι υπάρχει λόγος της ιερατικής μεγαλοπρεπούς ενδυμασίας, διότι κηρύττει και δια της στολής του ακόμη ο Αρχιερεύς, η ζώσα αύτη εικόνα του Κυρίου.

Ώστε δεν είναι αμαρτία όταν βλέπομεν χρυσοποίκιλτον τον Αρχιερέα εις την Εκκλησίαν, διότι εικονίζει τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστον. 

Δια δε την στολήν έξω της Εκκλησίας είναι υπόθεσις ενός εκάστου. Ο Μ. Βασίλειος, όστις έξω της Εκκλησίας εκυκλοφορούσε με απλούν τετριμμένον ράσον, εντός της Εκκλησίας ήτο μεγαλοπρεπής. Έλεγε δε χαρακτηριστικά «Τώρα ενδύεται Χριστός, ο Βασίλειος».

Κι ακόμα ο π. Επιφάνειος λέει χαρακτηριστικά: 

Πολλοί άνθρωποι αντιδρούν βλέποντας στις Εκκλησίες βαρύτιμους πολυελαίους και χρυσά άμφια...

- Οι νέοι, βέβαια, δίνουν σημασία σ' αυτά τα όποιο βλέπουν...

Οι ίδιοι νέοι πού κατηγορούν για πολυτέλεια την Εκκλησία, ξοδεύουν μόνο για τσιγάρα, περίπου 5 Ευρώ ημερησίως και φορούν τις πανάκριβες φίρμες «τρακτερωτών» παπουτσιών των 150 Ευρώ. Αφήνω τις βράδυνες τους εξόδους στα ταβερνάκια —συνήθως πολλές φορές εβδομαδιαίως— όπου πληρώνουν τρεις κεφτέδες ένα χιλιάρικο, καθώς και την κατανάλωση αλκοόλ στην οποία, κατά τις στατιστικές, πρωτεύουμε πανευρωπαϊκώς! Έχουν, λοιπόν, δικαίωμα να κατηγορούν;

http://imverias.blogspot.gr/2012/07/blog-post_884.html

ΔΙΑΒΑΖΩ

ΣΧΟΛΙΟ : 

Η κρίση τής γλώσσας είναι πλέον εμφανής. Οι ιερείς δέν ξέρουν πλέον τί διαβάζουν. Διότι η κρίση τής φρονήσεως είναι παλαιότερη. Από παλαιά δέν ξέρουν τί λένε.

Δέν κατορθώσαμε νά βρούμε σημείο στό κείμενο τού Μ.Βασιλείου, στό οποίο νά αναφέρεται πώς οι ιερείς μπορούν νά φορούν χρυσοποίκιλτα άμφια μέ διαμαντένιες λεπτομέρειες, ούτε σημείο στό οποίο νά αναφέρεται ότι ο αρχιερεύς είναι η ζώσα εικόνα τού Κυρίου. Απλώς αναφέρει ότι ενδύεται ο Βασίλειος τον Κύριο όπως τόν ενεδύθη κάθε χριστιανός στό βάπτισμα καί εικονίζει τό βάπτισμα...

Καί πώς τελειώνει τήν αερολογία του ο Ιεροκήρυξ; κατηγορώντας τούς νέους. 
Όπως συνήθως. Σάν Κατίνα.

Αμέθυστος

http://trelogiannis.blogspot.gr/2012/07/blog-post_8383.html

 

Χθες, γιόρταζε η Κασσιανή, και την θυμήθηκα εξαιρετικά…

ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΟΥ, ΤΟ...

Άννα, μη κλαις! (Προς πονεμένους)

 

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2008

Έχω δικούς μου εδώ (και όχι μόνο)!

Έχω μια (εν Χριστώ) αδελφή, τη Σταυρούλα στην Αμερική…

Έχω και δυο ακόμα αδελφές ψυχές (του παλαιού εορτολόγιου, αυτοί)…

Έχω (μέσα στην καρδιά μου και αυτός) τον Νίκο, το πληγωμένο μας το αηδόνι!

[Δεν έχω πιει ακόμα καφέ (πρωινό) και δεν μπορώ να θυμηθώ αν έχω και άλλους, τώρα!]

Να ζήσετε, αδέλφια μου! :-)

Τι καλά! Έχω λοιπόν κάποιους (λίγους και καλούς) δικούς μου εδώ (και όχι μόνο)!

Έχω και στον ουρανό:

Έχω τον πνευματικό μου πατέρα τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, που τόσο πολύ με αγαπούσε!

Έχω τον Θεόδωρο τον Κοντοπίδη, το κατηχητόπουλο μου (1966) στο Αιγάλεω, και συνεργάτη κατηχητή στην Αργυρούπολη (1978), αρχιτέκτονα με μάστερ στην Αμερική, το καλό μας το παιδί που μας έφυγε τόσο νέος (πολύτεκνος, ήδη) για τον ουρανό!

Έχω την αδελφή μου την Κασσιανή (δεν θυμάμαι επώνυμο) κατηχήτρια εδώ στην Αργυρούπολη…

Έχω τον Αποστόλη, γνωστό μου από τη θητεία μας στο πολεμικό Ναυτικό, συνεργάτη μετά στην εσωτερική ιεραποστολή. Αιώνια η μνήμη σου «Αποστόλη αδελφέ μου»!

Έχω τον φίλο των νεανικών μου χρόνων, τον Γιάννη τον Ασλανίδη, τον «Άγιο της Αφρικής» γνωστό σαν πατέρα Κοσμά Γρηγοριάτη που έδωσε και τη ζωή του εκεί στην μαύρη ήπειρο, θυσία σε Εκείνον!...

Έχω τον άλλο μου τον αδελφό, τον Φώτη τον Στελάτο, τον συμμαθητή μου από τη Σιβιτανίδειο, αχώριστο φίλο μια ολόκληρη ζωή... Πολίτης, και, αυτός της άνω Ιερουσαλήμ (όπως ελπίζω), πια!

Έχω την μητέρα μου Διονυσία, και πολλούς άλλους συγγενείς μου…

Παναγιώτης

Υ.Γ.

«Στρατευόμενη» εκκλησία στη γη, και «θριαμβεύουσα» εκκλησία στον «ουρανό», είμαστε ένα μαζί με τον Κύριο, και είμαστε πολλοί, αναρίθμητοι! :-)

http://pros-ponemenous.blogspot.com/2008/09/blog-post_29.html

ΣΧΕΤΙΚΟ:

stavroula είπε...
Πράγματι, περιγράφεις με τα πιο όμορφα επιχειρήματα το μυστήριο του θανάτου!
Λυπάμαι τους ανθρώπους που προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι η ζωή τελειώνει εδώ, ζώντας με ψευδαισθήσεις…
27 Αύγουστος 2008 3:38 πμ

http://pros-ponemenous.blogspot.com/2009/11/pros-ponemenous.html

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης:

Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό που γνώρισε κάποιους πριν από λίγα χρόνια κοιμηθέντες ρασοφόρους. Πρόκειται για τους πατέρες Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, Παΐσιο Αγιορείτη, Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη, Εφραίμ Κατουνακιώτη, Νικόλαο Μπεκατώρο και Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη, που μου έδωσε το μέγα σχήμα των μοναχών. Με βοήθησαν πολύ στη ζωή μου, ιδιαίτερα ο τελευταίος.

Μ' έμαθαν να ξέρω γιατί ζω, την ωραιότητα του Θεού, το μυστήριο της ελευθερίας του ανθρώπου και τον σεβασμό του κάθε προσώπου, να μη λέω ψέματα στον εαυτό μου, να προασπίζομαι την αλήθεια με αγάπη. Με απομάκρυναν με τρόπο και διάκριση από έναν τρόπο ζωής δίχως βαθύ νόημα και ιερό σκοπό. Έναν τρόπο που ζουν πολλοί σαν υπνωτισμένοι μπροστά στην τηλεόραση ή με το πώς βλέπουν και βιώνουν τη ζωή, την ίδια τη ζωή τους. Έχουν κλείσει τα μάτια της ψυχής τους, για να δουν και να χαρούν το αληθινό φως.

Μερικές φορές δημιουργείται ένας μύθος και μία υπερβολή από κάποιους για ορισμένους γέροντες. Αυτό είναι λάθος σοβαρό σε βάρος των τιμίων αυτών προσώπων. Θεωρούν ότι μεγεθύνοντας τους γεροντάδες τους ανεβαίνουν και των δικών τους πνευματικών μετοχών τα ποσοστά. Ούτε φυσικά πάλι επιτρέπεται οι ίδιοι οι γέροντες να παρασύρονται κάποτε σε προσωποπαγείς, συναισθηματικές και νοσηρές σχέσεις και καταστάσεις. Οι γέροντες να συνδέουν τους ανθρώπους τους πάντοτε με τον Χριστό και όχι με τα πρόσωπά τους. Στην πνευματική ζωή χρειάζεται υπέρβαση, γενναιότητα και θυσιαστικότητα.

Ένας γέροντας και κατ' επέκταση ένας πνευματικός-εξομολόγος δεν θα πρέπει να δεσμεύει ασφυκτικά τα πρόσωπα, αλλά να τα εμπνέει με το βιωμένο του παράδειγμα, με τη διακριτική νουθεσία του, τη σεμνότητα, την ταπείνωση και την προσευχή του, όπως οι παραπάνω αναφερθέντες. Αναγνωρίζονται για τη διάκριση, τη χαρισματιούχα ζωή τους, την προσευχή τους και την αγάπη τους. Αγαπούσαν πολύ τον Χριστό και τον πάσχοντα συνάνθρωπο. Όλοι οι γέροντες δεν είναι όσιοι. Δεν είναι ορθό επίμονα και βιαστικά να θέλουμε να τους θέσουμε τα φωτοστέφανο της αγιότητας. Για να δοξαστούμε κι εμείς.

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος από τη Μεσσηνία σπούδασε θεολογία αριστεύοντας. Υπήρξε πνευματικός πατέρας σπουδαίος πολλών πιστών που τον εκτιμούσαν βαθύτατα. Ο λόγος του είχε ακρίβεια, εγκυρότητα, τεκμηρίωση, σοβαρότητα, υπευθυνότητα, καθαρότητα και πιστότητα. Ο γνωστότατος γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε στα Φάρσαλα της Μ. Ασίας, μεγάλωσε στην Κόνιτσα της Ηπείρου και μόνασε για πολλά έτη στο Άγιον Όρος. Η μακρά του άσκηση του έδωσε εμπειρία και χαρίσματα, με τα οποία βοηθούσε πολλούς πολύ. Το ίδιο και ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος, που μικρός ήλθε από την Εύβοια στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων, απ' όπου και το προσωνύμιό του, και λόγω σοβαρού κλονισμού της υγείας του πήγε στην Αθήνα, όπου επί σαράντα χρόνια παρέμεινε ασκητής, μοιράζοντας θεϊκά δώρα σε πολλούς θλιμμένους και πονεμένους.

Ο γέροντας Εφραίμ αγωνίστηκε επί δεκαετίες στα απαράκλητα Κατουνάκια, υπακούοντας, γηροκομώντας τους γεροντάδες του, εργαζόμενος σκληρά και προσευχόμενος ακατάπαυστα. Ο λόγος ήταν βιωματικός, πειστικός, κατανυκτικός και εγκάρδιος. Ο π. Νικόλαος Μπεκατώρος γεννήθηκε από έλληνες γονείς στη Ρωσία και πολλά υπέστη ως νέος ιερεύς από τους άθεους κυβερνώντες και τα όργανά τους. Πήγε στην Αθήνα και κατόπιν στην Αμερική, όπου έγινε στοργικός πνευματικός πατέρας Ελλήνων, Ρώσων, Αμερικανών και άλλων, τους οποίους σαγήνευε με τη γνήσια ειλικρίνεια, πραότητα και ταπείνωσή του. Ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, που ζει άρρωστος βαριά στο μοναστήρι της Ορμύλιας, που ίδρυσε ο ίδιος και έχει σήμερα 120 μοναχές, διακρίθηκε για τη σοφία, την εμπειρία, τη γνώση των ιερών θεσμών, την εμβάθυνση στ' άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, την ανάλυση θεμάτων υψηλών και σπουδαίων. Πρόκειται για μια σπάνια και εξαιρετική μορφή αληθινού ανθρώπου του Θεού.

Οι γέροντες απομυθοποιημένοι, αφτιασίδωτοι και γνήσιοι έχουν να καταθέσουν βαρυσήμαντο λόγο στις μεγάλες δυσκολίες των καιρών και των ανθρώπων.

http://www.makthes.gr/news/opinions/69221/

By Monk Moses the Athonite

I consider myself especially fortunate that I met not too many years ago men of the rason who have reposed. These fathers were Epiphanios Theodoropoulos, Paisios the Athonite, Porphyrios the Kafsokalivite, Ephraim the Katounakioti, Nicholas Bekatoros, and Aimilianos the Simonopetritis who gave me the Great Schema of monks. They helped me much in my life, especially the last one.

They helped me understand why I am alive, the beauty of God, the mystery of human freedom and respect for every individual, to not lie to myself, to defend the truth with love. With their way of life and discernment they separated me from a lifestyle without deep meaning and sacred purpose. This is a way of life lived by many, such as those hypnotized in front of the television how they see and live life similarly to their lives. They have closed the eyes of their soul to see and enjoy the true light.

Sometimes there are created myths and exaggerations by some for certain elders. This is a serious mistake against these precious people. They believe that by enlarging their elders they raise also their own spiritual value rates. Nor is it permissible for these elders to sometimes mislead in personal, emotional and unhealthy relationships and situations. Elders are to link their people always with Christ and not their person. In the spiritual life there is needed excess, bravery and sacrifice.

An elder and thus a spiritual-confessor should not bind tightly to people, but to inspire them by the example of their life, with discerning admonition, with modesty, humility and prayer, as those mentioned above. They are recognized for their discernment, their charismatic lives, their prayer and love. They loved Christ very much and suffered with their fellow man. All elders are not saints. It is not wise to rush with persistence to want to put the halo of sanctity on them. To thus glorify ourselves.

Father Epiphanios Theodoropoulos from Messinia excelled in his studies of theology. He was an important spiritual father of many believers who deeply appreciated him. His teachings were accurate, reliable, serious, responsible, clear and faithful.

The well-known elder Paisios the Athonite was born in Farsala of Asia Minor, raised in Konitsa of Epirus, and lived for many years as a monk on Mount Athos. His long asceticism gave him experiences and gifts with which he helped many people a lot.

The same with the blessed Elder Porphyrios, who came from Evia as a youngster to the Skete of Kafsokalivia, from where he received his nickname, and due to the severity of his health he went to Athens, where he lived for forty years as a hermit, distributing divine gifts to many who were afflicted and in pain.

Elder Ephraim struggled for decades in unwelcoming Katounakia, obeying his elderly elders, working hard and praying incessantly. His word was his life - persuasive, devout and heart-filled.

Father Nicholas Bekatoros was born of Greek parents in Russia and suffered much as a young priest from the godless rulers and their institutions. He went to Athens and then in America, where he became a loving spiritual father of the Greeks, Russians, Americans and others, and charmed with his genuine sincerity, meekness and humility.

Elder Aimilianos Simonopetritis, who lives with severe illness in Ormylia Monastery, which he founded by himself and now has 120 nuns, was distinguished for his wisdom, his experience, his knowledge of sacred institutions and the depth of the human soul, and his thematic analysis of high and important matters. This is a rare form of a truly great man of God.

Debunked, unmasked and genuine elders have to give a heavy account for the major difficulties of the times and the people.

(Translated by John Sanidopoulos)

Μπράβο αδελφέ Παναγιώτη Μιχαλόπουλε! Ήταν λοιπόν ο πνευματικός σου την δεκαετία του 60, ο π. Επιφάνειος (Ετεοκλής) Θεοδωρόπουλος!

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος: ήταν ο πνευματικός μου πατέρας την δεκαετία του ’60.

Νικόδημος – Νικόλαος (Αρχιμανδρίτης) είπε...

Μπράβο αδελφέ Παναγιώτη Μιχαλόπουλε! Ήταν λοιπόν ο πνευματικός σου την δεκαετία του 60, ο π. Επιφάνειος (Ετεοκλής) Θεοδωρόπουλος!

Το λες και καυχάσαι εν Κυρίω. Ξανά, μπράβο!

Έχεις φίλε μου άγιες ρίζες! Σε θυμάμαι... Οδός Μακεδονίας, και μετά τριών Ιεραρχών, ε;

Εσύ έφυγες μετά (μετά το στρατιωτικό σου), με την ευχή του γέροντα και την ευλογία του, και εντάθηκες προσωρινά για ένα χρόνο (1969 - 1970) στην αδελφότητα «ο Σταυρός», όπου είχες αναλάβει το βιβλιοπωλείο, εκεί.

Σε θυμάμαι! Μετά, έκανες τη δική σου οικογένεια, τη δική σου ζηλευτή "αδελφότητα" (γυναίκα και παιδιά)...

Όμως κι αυτήν (όπως και τις παραδοσιακές), την μίσησε ο διάβολος και την διέσπασε!

Κουράγιο αδελφέ! Οι ευχές του γέροντα σου, να σε ακολουθούν πάντα...

Να είσαι μέχρι τέλους ακέραιος σαν θρησκευτικό – εκκλησιαστικό πρόσωπο...

Και πάντα νικητής, σε κάθε στάδιο αγώνα της ζωής σου!

Χαίρετε!..

http://xairete.blogspot.com/2011/01/60.html

Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος: ήταν ο πνευματικός μου πατέρας την δεκαετία του ’60.

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ανοικτή επιστολή

Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Παναγιώτατε, Από τινων ετών κατώδυνον το Πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το συνειδητώ πιστεύον πλήρωμα, παρίσταται θεατής επικινδύνων προς την Πίστην ακροβασιών του Πρώτου της Ορθοδοξίας Επισκόπου. Ούτως, ίνα παραλίπωμεν άλλου είδους ακροβασίας, η προς τον Πάπαν και τον Παπισμόν συμπεριφορά Υμών και τινών Υμετέρων αντιπροσώπων, ρίπτει εις άφατον θλίψιν, αλλά και φοβεράν ψυχικήν δοκιμασίαν, τα αληθώς ορθοδοξούντα τέκνα της Εκκλησίας. Αλληλογραφείτε μετά του Πάπα εν πάση εκκλησιαστική τάξει, ως εάν έζωμεν εις τον Ε' μ.Χ. αιώνα. Υποβάλλεσθε εις τας ταλαιπωρίας μακρινών ταξιδιών προς συνάντησιν αυτού. 

Ανταλλάσετε μετ' αυτού τρυφεράς περιπτύξεις και αδελφικούς ασπασμούς. Καλείτε αυτόν «Πρώτον Επίσκοπον της Χριστιανοσύνης» και υμάς Αυτόν δεύτερον. Διακηρύσσετε urbi et orbi ότι «ουδεμία διαφορά χωρίζει τας δύο Εκκλησίας». 

Συμπροσεύχεσθε μετ' αντιπροσώπων αυτού και φέρεσθε προς αυτούς σχεδόν όπως και προς τους Ορθοδόξους Επισκόπους. 

Αίρετε εκ μέσου αιωνοβίους αφορισμούς, οίτινες, έστω και αν επιβλήθεισαν υπό το κράτος των εντυπώσεων εκ στιγμιαίων γεγονότων πρωτοφανούς οξύτητας και ως αντίδρασις εις τα γεγονότα εκείνα, ουχ ήττον δε εξέφραζον ει μη το καθολικόν φρόνημα της αμωμήτου και θεοφόρου Ορθοδοξίας και δεν απετέλουν ειμή απλήν εφαρμογήν, καθυστερημένη μάλιστα, των διατάξεων του Κανονικού της Εκκλησίας Δικαίου, επιβαλλουσών την αποπομπήν εκ της θεοτεύκτου Μάνδρας των «ανιάτως και προς θάνατον νοσούντων» προβάτων, των αιρετικών δηλαδή και φθορέων της Πίστεως.

Παναγιώτατε, Τι εκ των δύο συνέβη; Ο Πάπας προσεχώρησε εις την Ορθοδοξίαν ή Υμείς εις τον Παπισμόν; Εάν τοπρώτον, αναγγείλατε τούτο, ίνα πάντες φαιδρώς πανηγυρίσωμεν μετ' αλλήλων και χορεύσωμεν. Εάν το δεύτερον, ομιλήσατε μετ' ειλικρινείας και ευθύτητος, ίνα βεβαιωθώμεν ότι, μετά της παλαιάς, απώλετο και η νέα Ρώμη και κατεπόθη υπό της αιρέσεως. Εάν δε ουδέν εκ τούτων συνέβη, αλλά και Υμείς και ο Πάπας εμένετε εν τοις οικείοις έκαστος όροις, τότε πως ερμηνεύονται αι προεκτεθείσαι ενέργειαι Υμών; Πώς είναι δυνατόν ο αιρετικός Πάπας να είναι ο Πρώτος Επίσκοπος της Χριστιανοσύνης και Υμείς ο δεύτερος; Πότε η Εκκλησία ημών συνηρίθμησεν ομού μετά των Ορθοδόξων Επισκόπων τους Επισκόπους των αιρετικών; Δογματικής και κανονικής ακριβείας γλώσσαν ομιλείτε ή ευελίκτου διπλωματικής υποκρισίας; Επίσκοπος είσθε ή διπλωμάτης; 

Πώς δ' ακόμη είναι δυνατόν να αίρωνται αι κανονικαί της Εκκλησίας ποιναί, όταν το αντικείμενον αυτών (η αίρεσις) ου μόνον εξακολουθή να υπάρχει, αλλά και αισίως αύξεται και μεγενθύνεται και γαυριά; Και εάν δεν υπήρχον αφορισμοί κατά των παπικών διά τας υπ' αυτών αποτολμηθείσας αλλοιώσεις εν τη Πίστει, θα έδει ούτοι να εκφωνηθώσι σήμερον από κοινής των Ορθοδόξων Εκκλησιών ψήφου, υπεικουσών εις ρητάς και σαφείς των Ιερών Κανόνων επιταγάς. Πώς λοιπόν και διατί, υπάρχοντες, αίρωνται;

Παναγιώτατε, Άδεται ότι ενεργείτε ως ενεργείτε, ινα, προσεταιριζόμενος το πανίσχυρον κοσμικώς Βατικανόν, αντιτάξητε την εκ της συμμαχίας αυτού αίγλην και δύναμην προς τους τουρκικούς βρυχηθμούς και δυνηθήτε ούτω να στηρίξετε τον δεινώς απειλούμενον και κλονιζόμενον Θρόνον της πάλαι ποτέ βασιλευούσης. 

Εάν ταύτα έχωνται αληθείας, και πλανάσθε και ματαιοπονείτε. Έχομεν την συμμαχίαν του Θεού, Παναγιώτατε, ή ου; Εάν ναι, τότε «εις διώξεται χιλίους και δύο μετακινήσουσι μυριάδας», τότε καν κύματ διεγείρηται, καν πελάγη, καν τουρκικών θηρίων θυμός, αράχνης δι' ημάς έσονται ευτελέστερα, τότε «εξανθήσει και υλοχαρήσει και αγαλλιάσεται τα έρημα του Ιορδάνου» και «αλείται ως έλαφος χωλός, τρανή σε έσται γλώσσα μογιλάλων», τότε... ώ τότε, «γνώτε έθνη και ηττάσθε ότι μεθ' ημών ο Θεός»!... 

Εάν όχι τότε προς τι «πεποίθαμεν επ' άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων οις ουκ εστι σωτηρία»; Τότε, Παναγιώτατε, εφαρμόζονται πλέον εφ' ημών οι λόγοι του προφήτου: «Ουαί οι καταβαίνοντες εις Αίγυπτον επί βοήθειαν, οι εφ' ίππος πεποιθότες και εφ' άρμασιν, έστι γαρ πολλά, και εφ' ίππος πλήθος σφόδρα, και ουκ ήσαν πεποιθότες επί τον Άγιον του Ισραήλ και τον Κύριον ουκ εζήτησαν. Και αυτός σοφώς ήγεν επ' αυτούς κακά και ο λόγος αυτού ου μη αθετηθή και επαναστήσεται επ΄οίκους ανθρώπων πονηρών και επί την ελπίδαν αυτών την ματαίαν, Αιγύπτιον άνθρωπον και ου Θεόν, ίππων σάρκας και ουκ εστι βοήθεια. Ο δε Κύριος επάξει την χείραν αυτού επ' αυτούς και κοπιάσουσιν οι βοηθούντες και άμα πάντες απολούνται»(Ης. Λα,1-3)

Παναγιώτατε, Μυριάκις προτιμότερον να εκριζωθή ο ιστορικός της Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος και να μεταφυτευθή εις έρημον τινα νησίδα του πελάγους, ακόμη δε και να καταποντισθή εις τα βάθη του Βοσπόρου, ή να επιχειρηθή έστω και η ελαχίστη παρέκλισις από της χρυσής των πατέρων γραμμής, ομοφώνως βοώντων: «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Πίστεως». Αι επτά λυχνίαι της αποκαλύψεως, διά τας αμαρτίας ημών, εσβέσθησαν προ πολλού. Αι επτά Εκκλησίαι αποστολικαί, Εκκλησίαι σχούσαι την υψίστην τιμήν να λάβωσιν, ειδικώς αύται, γράμματα εξ ουρανού μέσω του θεοπνεύστου της Πάτμου Οραματιστού, εξέλιπον εκ της επιφανείας της Γης και εκεί, ένθα άλλοτε ετελείτο η φρικωδεστάτη Θυσία και ο Τριαδικός ανεμέλπετο Ύμνος, σήμερον ίσως κρώζουσι νυκτικόρακες ή «ορχούνται ονοκένταυροι». Και όμως η Νύμφη του Κυρίου δεν απέθανεν. 

Η Εκκλησία του Χριστού δεν εξηφανίσθη. Συνεχίζει, τετραυματισμένη και καθημαγμένη ως ο Ιδρυτής αυτής, αλλ' αείζωος και ακατάβλητος, την δια μέσω των αιώνων πορείαν αυτής, φωτίζουσα, θάλπουσα, ζωογονούσα, σώζουσα. Δεν θα αποθάνη λοιπόν αύτη και άν μετακινηθή και άν αποθάνη ο Οικουμενικός Θρόνος. Ουδείς Ορθόδοξος εύχεται την μετακίνησην ή τον θάνατον του Οικουμενικού Θρόνου. Μη γένοιτο! Αλλά και ουδείς θα θυσιάση χάριν αυτού ιώτα έν ή μία κεραίαν εκ της Ορθοδόξου Πίστεως. 

Αγωνίσασθε υπέρ αυτού πάση δυνάμει. οχι απλώς έχετε δικαίωμα, αλλά οφείλετε να στηρίξητε αυτόν, το καθ' Υμάς. Θυσιάσατε χάριν αυτού οτιδήποτε: χρήματα, κτήματα, τιμάς, δόξας, πολύτιμα κειμήλια, Διακόνους, Πρεσβυτέρους, Επισκόπους, ακόμη και τον Πατριάρχη Αθηναγόραν! Έν μόνον κρατήσατε, έν φυλάξατε, ενός φείσασθε, έν μη θυσιάσητε: την Ορθόδοξον Πίστιν! 

Ο Οικουμενικός Θρόνος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη παντού απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως. Οι φάροι είναι χρήσιμοι εάν και εφόσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκόπελους. Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είναι μόνον άχρηστοι αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονατι και αυτοί εις σκόπελους.

Παναγιώτατε, Προχωρήσατε ήδη πολύ. Οιπόδες Υμών ψαύουσι πλέον τα ρείθρα του Ρουβικώνος. Η υπομονή χιλιάδων ευσεβών ψυχών, κληρικών και λαϊκών, συνεχώς εξαντλείται. Διά την αγάπην του Κυρίου οπισθοχωρήσατε! Μη θέλετε να δημιουργήσετε εν τη Εκκλησία σχίσματα και διαιρέσεις. Πειράσθε να ενώσητε τα διεστώτα ακι το μόνον όπερ κατορθώσητε, θα είναι να διασπάσητε τα ηνωμένα και να δημιουργήσητε ρήγματα εις εδάφη έως σήμερον στερεά και συμπαγή. 

Σύνετε και συνέλθετε! Αλλά φευ! Διηνύσατε πολύν οδόν. Ήδη «προς εσπέραν εστι και κέκλικεν η ημέρα...». Πως θα ίδητε τας χαινούσας αβύσσους, αφ' ων θα διέλθη μετ' όλίγον η ατραπός ήν οδεύετε; Είθε, είθε ο πάλαι ποτέ «στήσας τον ήλιον κατά Γαβαών και την σελήνην κατά φάραγγαν Αιλών», να δευτερώση το θαύμα και να παρατείνη άπαξ έτι το μήκος της ημέρας, να ενισχύση έτι πλέον το φώς αυτής και να διανοίξη τους οφθαλμούς Υμών, ίνα ίδητε, κατανοήσητε, επιστρέψητε. Αμήν.

Μετά βαθυτάτου σεβασμού

"ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ", φύλλον Δεκεμβρίου 1965

Πηγή: ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ -

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ

Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος

Νευροψυχικές διαταραχές και εγκράτεια (θέμα στο φόρουμ της ιστοσελίδας «χριστιανική φοιτητική δράση»)

Νευροψυχικές διαταραχές και εγκράτεια

26 απαντήσεις

ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΟ ΘΕΜΑ...

Η ψυχανάλυση ξεκίνησε με τον Freud, ο οποίος υποστήριζε ότι οι ψυχικές διαταραχές είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης της σεξουαλικής ορμής, του γενετησίου ενστίκτου του ανθρώπου. Κατά την ψυχανάλυση με κατάλληλες ερωτήσεις και ύπνωση προσπαθούν να βοηθήσουν τον πάσχοντα να ανασύρει από το υποσυνείδητό του παλαιές ψυχοτραυματικές εμπειρίες κι εκεί να ανακαλύψει την αφετηρία της ενοχής του, που βέβαια κατ’ αυτούς έχει σχέση με τη μη ικανοποίηση της γενετησίου ορμής.

Η εποχή μας όμως, εποχή δυστυχώς πλήρους αποχαλίνωσης, διέψευσε παταγωδώς τον Freud, διότι σύμφωνα με τη θεωρία του, εφόσον σήμερα δεν υπάρχει καταπίεση του σεξουαλικού ενστίκτου, αλλά πλήρης απελευθέρωσή του και ικανοποίησή του, θα έπρεπε να είχαν μειωθεί οι ψυχοπάθειες· συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο: ο αριθμός δηλαδή των ψυχοπαθών, σύμφωνα με τις πληροφορίες που καταφτάνουν τα τελευταία έτη, έχει αυξηθεί!

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ 26 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

http://www.xfd.gr/

Δεν γνωρίζω αν είναι παλαιοημερολογίτης ο κ. Σακαρέλος...

Ο Θεόδωρος είπε...

κ. Μιχαλόπουλε,

Μιας και γίνεται λόγος για παλαιοημερολογίτες , πείτε μου σας παρακαλώ ποια γνώμη έχετε για την άποψη που εξέφρασε ο κ. Αθανάσιος Σακαρρέλλος, που είναι παλαιοημερολογίτης ο ίδιος, ότι δηλαδή στις 7 Δεκεμβρίου 1965 έγινε η ένωση των Εκκλησιών. Το βρίσκετε τραβηγμένο. Μνημονεύει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον πάπα στη θ.λειτουργία στο Φανάρι ναι ή όχι. Αυτά λέει το orthodoxia.forum up. Πολύ λυπηρό αν όντως είναι αληθινό. Eσείς τι λέτε. Διαδίδουν ένα τόσο τραβηγμένο ψέμα.

20 Μάϊος 2009 10:14 πμ

Ο P. MICHALOPOULOS είπε...

1. Δεν γνωρίζω αν είναι παλαιοημερολογίτης ο κ. Σακαρέλος.

Όταν τον γνώρισα (το 1974), μάλλον ο πνευματικός μου (ο π. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος), μου τον σύστησε σαν δικηγόρο τον κ. Σακαρέλο, ήταν με το νέο ημερολόγιο...

2. Έχω σχολιάσει ένα άρθρο τού κ. Σακαρέλου, άρθρο που δημοσίευσε στον «Ορθόδοξο Τύπο», πρόσφατα, όπου επαναλαμβάνει αυτόν τον (ατεκμηρίωτο) ισχυρισμό του, ότι δηλαδή στις 7 Δεκεμβρίου 1965 έγινε η ένωση των Εκκλησιών.

Στον σχολιασμό μου αυτόν (εδώ, στο «χαίρετε») εξέφρασα και εγώ την απορία μου για το αν αληθεύει αυτό, και απάντηση δεν έλαβα.

http://xairete.blogspot.com/2009/04/blog-post_2283.html

3. Δεν γνωρίζω αν μνημονεύει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον "πάπα" στη θ. λειτουργία στο Φανάρι...

Πώς τεκμηριώνεται και αυτό; Και ποιος τα λέει αυτά στο παλαιοημερολογίτικο orthodoxia. forum up;

Ο κ. Σακαρέλος τα λέει, πίσω από ψευδώνυμο «Κοσμάς»;

20 Μάϊος 2009 11:15 πμ

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ:

Φαίνεται ότι σατανοκρατείται αυτό το (και παλαιοημερολογίτικο, στην πλειονότητα) νησί της Σαλαμίνας!