Μαθαίνουμε λοιπόν ότι…
1. «Στον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αβύδου κ. Κύριλλος»
(σημ. «χαίρετε»: εισαγόμενος αυτός, προς τούτο, από Ιστανμπούλ, μεριά)
2. «Στο τέλος οι εφημέριοι του Ναού, π. Γεώργιος Κορρές και π. Συμεών Αυγουστάκης, ευχαρίστησαν τον Θεοφιλέστατο κ. Κύριλλο για την ιδιαίτερη τιμή να προεξάρχει της Πανηγύρεως.»
(σημ. «χαίρετε»: και τι τιμή –από «τυχερά», είχε η τιμή αυτή;)
3. «Το απόγευμα, τελέστηκε ο Μεθεόρτιος Εσπερινός και εν συνεχεία η λιτάνευση της ιεράς εικόνος στους γύρω δρόμους με τη συμμετοχή της Φιλαρμονικής…»
(σημ. «χαίρετε»: άραγε, τι ρόλο βαράγανε αυτοί οι τέσσερεις με τη στολή του «Σταύρακα», που σήκωναν την εικόνα – επιτάφιο; Τι ρόλο είχαν και οι παραστάτριες τους, ντυμένες «καραγκούνες»;)
Σχετικά με το πανηγύρι για τον άγιο Διονύσιο τον ζακυνθινό, που έγινε στον ομώνυμο ναό της περιοχής της μητροπόλεως Ιλίου…
(Νέα Λιόσια).
ρε μεγαλε,
ΑπάντησηΔιαγραφήστειλε βαλε μια φωτο του δικου σου γαμου, για να δουμε τι φορουσε η κυρα Ελενη η συμβια σου..
ντεκολτε ; και πως της το επέτρεψες ; !!!
θα ειχε πλάκα πάντως ..θεουσα υποθετω ..
Αγαπητέ ανώνυμε,
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα σου πω πρώτα, ότι σε λάθος ανάρτηση έβαλες το σχόλιο σου αυτό, άλλα δεν πειράζει… Θα σου απαντήσω.
Εμείς λοιπόν δεν πήγαμε να κάνουμε καμία επίδειξη στο γάμο μας. Δεν είμαστε καλλιτέχνες εμείς, δεν είμαστε άνθρωποι του θεάματος.
Δεν κάναμε λοιπόν κοσμικό γάμο!
Ούτε καν προσκλήσεις στείλαμε, αν και ο γάμος έγινε σε κεντρικό σημείο, στον άγιο Αρτέμιο, οδού Φιλολάου στο Παγκράτι, όπου και ενορία της νύφης.
Εγώ απλά, το ανακοίνωσα το γεγονός στο γραφείο στην ξένη εταιρία στο Κολονάκι όπου εργαζόμουν, το ίδιο έκανε (μια απλή ανακοίνωση) και η Ελένη, στην υπηρεσία της στο πολεμικό ναυτικό, όπου εργαζόταν.
Είχα λοιπόν στο γάμο μου, και κάποιους συναδέλφους μου, κάποιους φίλους, είχα τη μητέρα μου, είχα και τους συγγενείς της Ελένης.
Κουμπάρα, ήταν μια συνάδελφος της Ελένης…
Και μετά το μυστήριο, μας πήρε από την εκκλησία μια άλλη συνάδελφος της (με ένα μίνι αυτοκινητάκι που είχε), μια κυρία που παρευρισκόταν στο γάμο και που συνέπιπτε το δρομολόγιο της για το σπίτι της (έμενε στην άνω Βούλα) με το δικό μας (στο άνω Ελληνικό), όπου ήρθαμε για να φέρουμε τη μητέρα μου εδώ στο σπίτι της.
Έτσι, ούτε και φωτογράφο φωνάξαμε! Ένας φίλος, τράβηξε από μόνος του κάποιες φάσεις του μυστηρίου με την δική του κάμερα, και κάπου υπήρχαν αυτές οι φωτογραφίες…
Τώρα, δεν υπάρχει τίποτε στο σπίτι που να θυμίζει την Ελένη… Όλα τα μάζεψε και τα κουβάλησε -φεύγοντας πριν από 3 χρόνια…
Όση δε σαβούρα άφησε πίσω της, την ξεκαθάρισα εγώ μετά, πετώντας για πολλές μέρες, ό,τι το άχρηστο για μένα…
Ως προς το νυφικό, που με ρώτησες:
Αν και δεν ήταν καθόλου θεούσα λοιπόν η Ελένη (ήταν κοσμική κοπέλα, με πίστη βέβαια, όπως έλεγε τότε), δεν ήταν καθόλου έξαλλη…
Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς ήταν το νυφικό της, που το είχε ράψει και η ίδια -μια και γνώριζε και αυτήν την τέχνη, άλλα έχω την εντύπωση ότι ήταν πολύ σεμνό…
Μάλλον, σαν αυτά που βλέπουμε στους γάμους στο παλιό και νέο ελληνικό κινηματογράφο, από την Κέλη Μαυροπούλου και την Μάρω Κοντού, μέχρι και τη Αλίκη Βουγιουκλάκη στο «η Αλίκη στο Ναυτικό»!..
Πάντως φίλε μου, το εχω παρατηρείσει και σε αρκετες περιπτωσεις φιλων μου, πώς αυτες οι ηθικές, συντηρητικες κτλ κτλ κοπέλες εξελίσονται μόλις πατήσουν στα πόδια τους, σε ...
ΑπάντησηΔιαγραφήP. MICHALOPOULOS είπε...
ΑπάντησηΔιαγραφή19 Δεκεμβρίου 2013 - 1:14 μ.μ
Αν και δεν ήταν καθόλου θεούσα λοιπόν η Ελένη (ήταν κοσμική κοπέλα, με πίστη βέβαια, όπως έλεγε τότε), δεν ήταν καθόλου έξαλλη…